display result search
- 99
- 1000
- 1000
- 1000
رمضان، بهار تکلیف و تجلی خدا، 2
سخنرانی حجت الاسلام مسعود عالی با موضوع «رمضان، بهار تکلیف و تجلی خدا»، جلسه دوم: تمایز رزق انسان ها، سال 1404
همان گونه که انسان ها، افراد انسان، رزق و روزی شان با یکدیگر متفاوت است، رزق زمان ها و زمین ها نیز با هم تفاوت دارد. انسان ها به تناسب استعدادها، لیاقت ها، ظرفیت ها و به تناسب تلاش ها و زحماتی که متحمل می شوند، روزی هایشان با یکدیگر فرق می کند. یک نفر پرروزی است، ظرفیت و لیاقتش به دلایل مختلف زیاد است و رزقش فراوان است. یک نفر هم هست که به قول ما خودمانی ها "گنجشک روزی" است و روزیش کم است. روزی هم که می گوییم، همه مان می دانیم که فقط روزی مادی مورد نظر نیست. انسان بالاخره نیازهایی دارد و هر چیزی که نیازهای انسان را برآورده کند، روزی او محسوب می شود. انسان فقط جسم نیست و نیازهای روحی و معنوی هم دارد. اگر همه داده های خدا را جمع بزنیم و در نظر بگیریم، فقط این طور نیست که روزی همان ثروت و مثلاً خانه و پوشاک و ماشین و شغل و این جور چیزها باشد. نه، آبرو و اعتبار هم روزی است، علم و معرفت هم روزی است، ایمان و ولایت هم روزی است، تقوا هم روزی است. خدا رحمت کند حافظ را که می گوید: "من که ره بردم..." اگر کسی بخواهد مقام حافظ را ببیند که چیست، در این بیت باید ببیند چه می گوید. می گوید:
من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست
به یک گنج، آن گنج چیست؟ به گنج حسن بی پایان دوست. حسن بی پایان دوست یعنی چه؟ من به نظرم اسما حسنای خداست. یعنی به مقام اسماء الله رسیده، یعنی توانسته از خواص اسماء الهی بهره ببرد. اسماء حسنای خدا، این هزار و یک اسم خدا که در دعای جوشن کبیر می خوانید، هر کدام اثری دارد. "یا رزاق" یک اثر دارد، "یا علیم" یک اثر دارد، "یا غفور" یک اثر دارد، "یا رحمان"، "یا رحیم"، هر کدام اثری دارند. و این اسماء خدا هم مثل خود پروردگار عالم، مثل ذات مقدس پروردگار، بی نهایت است و حد ندارد. محدود نیست. علم خدا محدود است؟ پس وقتی خدا را "علیم" می گوییم، علمش بی نهایت است. "رحیم"، "غفور"، همه اسماء خدا "حسنی" هستند و محدود نیستند، بی نهایت هستند.
به هر حال، رزق فقط رزق مادی نیست. انسان ها به تفاوت استعدادها و ظرفیت هایشان، رزق هایشان متفاوت است. در قرآن همه شما خوانده اید که خدا می فرماید: "من جاء بالحسنة فله عشر امثالها". اگر کسی حسنه ای بیاورد، من پاداش می دهم. نفرموده هر کس عمل بکند، بلکه عملش را بتواند نگه دارد و با خودش بیاورد، آن وقت ما ده برابر به او می دهیم. پس "اللهم ارزقنا" خدایا توفیق بندگی را روزی ما کن که بتوانیم بندگی کنیم و کارهایی را که می کنیم حفظ کنیم. "و بعد المعصیة" یعنی دوری از معصیت را هم روزی ما کن. معصیت هایی که لذت های نفسانی دارند و آدم را می خواهند جذب کنند. انسان خیلی توفیق می خواهد که بتواند پای روی نفسش بگذارد. این رزق است که کسی بتواند از معصیت دوری کند. "و صدق النیة" امام زمان علیه السلام از خدا می خواهد که خدایا یک نیت صادق به من بده، نیتی که در افکار و در دلم شیطنت نباشد، فریب دادن دیگران نباشد، صاف و حسینی نیت کنم برای کارهایم، صدق نیت داشته باشم. اینها همه اش رزق است. ببینید حضرت اینها را رزق دانسته است: "اللهم ارزقنا". بنابراین انسان ها به تفاوت استعدادها، لیاقت ها، ظرفیت ها و تلاش ها، روزی هایشان با هم فرق می کند.
همان طور که روزی انسان ها با هم تفاوت دارد، زمان ها و زمین ها هم روزی هایشان با هم فرق می کند. بله، یک مکان، یک زمین، لیاقتی دارد که زمین دیگر آن لیاقت را ندارد. لیاقت هایشان با هم فرق می کند. یک زمین آن قدر لیاقت دارد که معصوم در آن دفن می شود. لایق ترین زمین، آن زمینی است که جسم مطهر ولی خدا و معصوم در آن جا دفن شده است. این جا پاک ترین جاست. بنابراین زمین ها و زمان ها سهمیه هایشان از رحمت خدا فرق می کند و متفاوت است. یکی از زمان های ممتاز بدون تردید ماه مبارک رمضان است. قله ماه رمضان شب قدر است که قله کل سال محسوب می شود. پیغمبر اکرم فرمود: "اذا کان اول لیلة من شهر رمضان". وقتی شب اول ماه رمضان فرا می رسد - کلام پیغمبر است، کلمه اش را آدم نباید ساده از کنارش رد شود - فرمود: "غلقت ابواب النیران" تمام درهای جهنم بسته می شود، "فلم یفتح منها باب" هیچ دری باز نمی شود. شیاطین در غل و زنجیرند. "و فتحت ابواب الجنة" تمام درهای بهشت باز می شود. "فلم یغلق منها باب" هیچ دری بسته نیست. این تعبیر پیغمبر شبیه یک تعبیری در قرآن است. در قرآن وقتی می خواهد قیامت را وصف کند می فرماید: "و فتحت السماء فکانت ابوابا". ببینید تعبیر خیلی لطیفی است. قرآن می فرماید در آخرت آسمان باز می شود، "فکانت ابوابا" یعنی تمام آسمان در می شود. یعنی همه آسمان می شود در. ما یک خطاب تشریعی داریم مثل "اقیموا الصلاة" یا "آتوا الزکاة". این ها دستور و خطاب های قانونی هستند. کسی می تواند عمل کند، کسی هم می تواند عمل نکند. بعضی ها نماز می خوانند و بعضی نمی خوانند. تخلف در خطاب های تشریعی ممکن است. اما خطاب های تکوینی مثل "کن فیکون" که خدا به چیزی می گوید باش، حتماً خواهد بود. این طور نیست که آن موجود اختیار داشته باشد یا دلش بخواهد.
اما مهم ترین رزق این ماه قرآن است. لذا خود قرآن وقتی می خواهد ماه رمضان را معرفی کند، آن را به روزه معرفی نمی کند. می فرماید: "شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن". ماه رمضان همان ماهی است که قرآن در آن نازل شده است. نمی فرماید ماهی که روزه در آن واجب شده، این طور معرفی اش می کند. اگر کسی با قرآنی که محورش خداست انس بگیرد، خدا محور زندگی اش می شود. اگر انس بگیرد، خدا می شود محور.
همان گونه که انسان ها، افراد انسان، رزق و روزی شان با یکدیگر متفاوت است، رزق زمان ها و زمین ها نیز با هم تفاوت دارد. انسان ها به تناسب استعدادها، لیاقت ها، ظرفیت ها و به تناسب تلاش ها و زحماتی که متحمل می شوند، روزی هایشان با یکدیگر فرق می کند. یک نفر پرروزی است، ظرفیت و لیاقتش به دلایل مختلف زیاد است و رزقش فراوان است. یک نفر هم هست که به قول ما خودمانی ها "گنجشک روزی" است و روزیش کم است. روزی هم که می گوییم، همه مان می دانیم که فقط روزی مادی مورد نظر نیست. انسان بالاخره نیازهایی دارد و هر چیزی که نیازهای انسان را برآورده کند، روزی او محسوب می شود. انسان فقط جسم نیست و نیازهای روحی و معنوی هم دارد. اگر همه داده های خدا را جمع بزنیم و در نظر بگیریم، فقط این طور نیست که روزی همان ثروت و مثلاً خانه و پوشاک و ماشین و شغل و این جور چیزها باشد. نه، آبرو و اعتبار هم روزی است، علم و معرفت هم روزی است، ایمان و ولایت هم روزی است، تقوا هم روزی است. خدا رحمت کند حافظ را که می گوید: "من که ره بردم..." اگر کسی بخواهد مقام حافظ را ببیند که چیست، در این بیت باید ببیند چه می گوید. می گوید:
من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست
به یک گنج، آن گنج چیست؟ به گنج حسن بی پایان دوست. حسن بی پایان دوست یعنی چه؟ من به نظرم اسما حسنای خداست. یعنی به مقام اسماء الله رسیده، یعنی توانسته از خواص اسماء الهی بهره ببرد. اسماء حسنای خدا، این هزار و یک اسم خدا که در دعای جوشن کبیر می خوانید، هر کدام اثری دارد. "یا رزاق" یک اثر دارد، "یا علیم" یک اثر دارد، "یا غفور" یک اثر دارد، "یا رحمان"، "یا رحیم"، هر کدام اثری دارند. و این اسماء خدا هم مثل خود پروردگار عالم، مثل ذات مقدس پروردگار، بی نهایت است و حد ندارد. محدود نیست. علم خدا محدود است؟ پس وقتی خدا را "علیم" می گوییم، علمش بی نهایت است. "رحیم"، "غفور"، همه اسماء خدا "حسنی" هستند و محدود نیستند، بی نهایت هستند.
به هر حال، رزق فقط رزق مادی نیست. انسان ها به تفاوت استعدادها و ظرفیت هایشان، رزق هایشان متفاوت است. در قرآن همه شما خوانده اید که خدا می فرماید: "من جاء بالحسنة فله عشر امثالها". اگر کسی حسنه ای بیاورد، من پاداش می دهم. نفرموده هر کس عمل بکند، بلکه عملش را بتواند نگه دارد و با خودش بیاورد، آن وقت ما ده برابر به او می دهیم. پس "اللهم ارزقنا" خدایا توفیق بندگی را روزی ما کن که بتوانیم بندگی کنیم و کارهایی را که می کنیم حفظ کنیم. "و بعد المعصیة" یعنی دوری از معصیت را هم روزی ما کن. معصیت هایی که لذت های نفسانی دارند و آدم را می خواهند جذب کنند. انسان خیلی توفیق می خواهد که بتواند پای روی نفسش بگذارد. این رزق است که کسی بتواند از معصیت دوری کند. "و صدق النیة" امام زمان علیه السلام از خدا می خواهد که خدایا یک نیت صادق به من بده، نیتی که در افکار و در دلم شیطنت نباشد، فریب دادن دیگران نباشد، صاف و حسینی نیت کنم برای کارهایم، صدق نیت داشته باشم. اینها همه اش رزق است. ببینید حضرت اینها را رزق دانسته است: "اللهم ارزقنا". بنابراین انسان ها به تفاوت استعدادها، لیاقت ها، ظرفیت ها و تلاش ها، روزی هایشان با هم فرق می کند.
همان طور که روزی انسان ها با هم تفاوت دارد، زمان ها و زمین ها هم روزی هایشان با هم فرق می کند. بله، یک مکان، یک زمین، لیاقتی دارد که زمین دیگر آن لیاقت را ندارد. لیاقت هایشان با هم فرق می کند. یک زمین آن قدر لیاقت دارد که معصوم در آن دفن می شود. لایق ترین زمین، آن زمینی است که جسم مطهر ولی خدا و معصوم در آن جا دفن شده است. این جا پاک ترین جاست. بنابراین زمین ها و زمان ها سهمیه هایشان از رحمت خدا فرق می کند و متفاوت است. یکی از زمان های ممتاز بدون تردید ماه مبارک رمضان است. قله ماه رمضان شب قدر است که قله کل سال محسوب می شود. پیغمبر اکرم فرمود: "اذا کان اول لیلة من شهر رمضان". وقتی شب اول ماه رمضان فرا می رسد - کلام پیغمبر است، کلمه اش را آدم نباید ساده از کنارش رد شود - فرمود: "غلقت ابواب النیران" تمام درهای جهنم بسته می شود، "فلم یفتح منها باب" هیچ دری باز نمی شود. شیاطین در غل و زنجیرند. "و فتحت ابواب الجنة" تمام درهای بهشت باز می شود. "فلم یغلق منها باب" هیچ دری بسته نیست. این تعبیر پیغمبر شبیه یک تعبیری در قرآن است. در قرآن وقتی می خواهد قیامت را وصف کند می فرماید: "و فتحت السماء فکانت ابوابا". ببینید تعبیر خیلی لطیفی است. قرآن می فرماید در آخرت آسمان باز می شود، "فکانت ابوابا" یعنی تمام آسمان در می شود. یعنی همه آسمان می شود در. ما یک خطاب تشریعی داریم مثل "اقیموا الصلاة" یا "آتوا الزکاة". این ها دستور و خطاب های قانونی هستند. کسی می تواند عمل کند، کسی هم می تواند عمل نکند. بعضی ها نماز می خوانند و بعضی نمی خوانند. تخلف در خطاب های تشریعی ممکن است. اما خطاب های تکوینی مثل "کن فیکون" که خدا به چیزی می گوید باش، حتماً خواهد بود. این طور نیست که آن موجود اختیار داشته باشد یا دلش بخواهد.
اما مهم ترین رزق این ماه قرآن است. لذا خود قرآن وقتی می خواهد ماه رمضان را معرفی کند، آن را به روزه معرفی نمی کند. می فرماید: "شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن". ماه رمضان همان ماهی است که قرآن در آن نازل شده است. نمی فرماید ماهی که روزه در آن واجب شده، این طور معرفی اش می کند. اگر کسی با قرآنی که محورش خداست انس بگیرد، خدا محور زندگی اش می شود. اگر انس بگیرد، خدا می شود محور.
تاکنون نظری ثبت نشده است