display result search
- 26
- 1000
- 1000
- 1000
رمضان، ماه خودشناسی و رحمت بی پایان، 6
سخنرانی حجت الاسلام حبیب الله فرحزاد با موضوع «رمضان، ماه خودشناسی و رحمت بی پایان»، جلسه ششم: عزت و استقامت در خاندان وحی، سال 1404
به تفسیر و شأن نزول آیه 54 سوره مائده میپردازیم که ویژگیهای بارز بندگان خاص خدا را بیان می کند؛ کسانی که هم عاشق خدایند و هم خدا عاشق آنهاست. خداوند در این آیه، نشانه هایی برای این گروه برشمرده است:
1. عزت در برابر کافران و تواضع در برابر مؤمنان: آنها در مقابل دشمنان دین، سربلند و عزتمند هستند و زیر بار زور نمی روند، اما در میان مؤمنان، فروتن و خاکسارند.
2. جهاد در راه خدا: با مال و جان خود در راه خدا تلاش و فداکاری می کنند.
3. شجاعت در برابر سرزنشها: از ملامت هیچ ملامتگری نمی هراسند و راه خود را ادامه می دهند.در پایان آیه، خداوند این ویژگیها را فضل خود می داند که به هر کس بخواهد عطا می کند و او را واسع و علیم معرفی می نماید. این آیه شأن نزول مهمی دارد و در روایات متعددی درباره امیرالمؤمنین علی علیه السلام و یاران باوفایش، از جمله اصحاب امام زمان عجل الله در آخرالزمان، اشاره شده است.یهودیان در دژ محکم خیبر که تصور می شد غیرقابل فتح است، علیه اسلام توطئه میکردند. روز اول، پیامبر اکرم صلیالله پرچم را به ابوبکر دادند، اما او نتوانست قلعه را فتح کند. روز دوم، پرچم به عمر بن خطاب سپرده شد، باز هم فتحی حاصل نشد. سرانجام، پیامبر صلیالله فرمودند: «این بار پرچم را به دست کسی می دهم که کَرّار است و هرگز فرار نمی کند؛ خدای او را دوست دارد و او هم خدا را دوست دارد.» ایشان پرچم را به دستان مبارک حضرت علی علیهالسلام سپردند. حضرت علی علیهالسلام در آن زمان مشکل چشمی داشتند. پیامبر صلیالله با آب دهان مبارک خود، چشم ایشان را شفا دادند. در مقابل قلعه خیبر، "مرحب" پهلوان نامدار یهودی به میدان آمد و رجز خواند. حضرت علی علیه السلام در پاسخ فرمودند: «من کسی هستم که مادرم نام "حیدر" بر من نهاده است». با شنیدن این نام، وحشت بر مرحب چیره شد و نهایتاً به دست مولا علی علیه السلام به درک واصل شد. در یک نمایش اعجازآمیز، حضرت علی علیهالسلام درِ قلعه خیبر را که بنا به نقل تاریخ، چهل نفر برای بستن و باز کردنش تلاش میکردند، به تنهایی از جا کند. خود حضرت فرمودند: «من درِ خیبر را با قدرت الهی کندم، نه با نیروی جسمانی؛ آن عمل تجلی قدرت خدا بود». ابن ابی الحدید در اشعارش به این عظمت اشاره کرده که چهل و چهر نفر از کندن آن در عاجز ماندند و علی علیه السلام آن را برکند. پیامبر اکرم صلیالله به حضرت علی علیهالسلام فرمودند: «ای علی! من در دنیا و آخرت از تو بی نیاز نیستم.»از سوی دیگر، حضرت علی علیهالسلام در نهج البلاغه می فرمایند: «هنگامی که جنگ گرم میشد، ما به پیامبر صلی الله پناه می بردیم». این نشان از ارتباط عمیق و نیاز متقابل معنوی آن دو بزرگوار است. در روایتی از امام صادق علیهالسلام آمده است: «به خدا سوگند، هیچ حادثه تلخی برای پیامبر صلیالله پیش نیامد، مگر اینکه علی علیه السلام را برای رفع آن فرا میخواندند». این آیه و ویژگی های آن، محدود به زمان خاصی نیست. در هر عصر، مومنان ثابت قدمی هستند که با ریزش برخی افراد ناپایدار، جایگزین آنها می شوند. خداوند می فرماید اگر کسانی از دین برگردند، ضرری به خدا و پیامبر نمی رسد؛ بلکه این خود فرد است که به خویشتن آسیب می زند. کسی که نماز را ترک می کند یا حجاب را کنار می گذارد، گمان می کند به خدا لطف می کند، در حالی که دارد خود را به آتش می کشد. انسان با هر خوبی که به دیگران می کند، در حقیقت به خود نیکی کرده است. قرآن میفرماید: «إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِکُمْ». اگر نماز میخوانی، به خاطر خودت است؛ خدا از نماز تو بی نیاز است.
به تفسیر و شأن نزول آیه 54 سوره مائده میپردازیم که ویژگیهای بارز بندگان خاص خدا را بیان می کند؛ کسانی که هم عاشق خدایند و هم خدا عاشق آنهاست. خداوند در این آیه، نشانه هایی برای این گروه برشمرده است:
1. عزت در برابر کافران و تواضع در برابر مؤمنان: آنها در مقابل دشمنان دین، سربلند و عزتمند هستند و زیر بار زور نمی روند، اما در میان مؤمنان، فروتن و خاکسارند.
2. جهاد در راه خدا: با مال و جان خود در راه خدا تلاش و فداکاری می کنند.
3. شجاعت در برابر سرزنشها: از ملامت هیچ ملامتگری نمی هراسند و راه خود را ادامه می دهند.در پایان آیه، خداوند این ویژگیها را فضل خود می داند که به هر کس بخواهد عطا می کند و او را واسع و علیم معرفی می نماید. این آیه شأن نزول مهمی دارد و در روایات متعددی درباره امیرالمؤمنین علی علیه السلام و یاران باوفایش، از جمله اصحاب امام زمان عجل الله در آخرالزمان، اشاره شده است.یهودیان در دژ محکم خیبر که تصور می شد غیرقابل فتح است، علیه اسلام توطئه میکردند. روز اول، پیامبر اکرم صلیالله پرچم را به ابوبکر دادند، اما او نتوانست قلعه را فتح کند. روز دوم، پرچم به عمر بن خطاب سپرده شد، باز هم فتحی حاصل نشد. سرانجام، پیامبر صلیالله فرمودند: «این بار پرچم را به دست کسی می دهم که کَرّار است و هرگز فرار نمی کند؛ خدای او را دوست دارد و او هم خدا را دوست دارد.» ایشان پرچم را به دستان مبارک حضرت علی علیهالسلام سپردند. حضرت علی علیهالسلام در آن زمان مشکل چشمی داشتند. پیامبر صلیالله با آب دهان مبارک خود، چشم ایشان را شفا دادند. در مقابل قلعه خیبر، "مرحب" پهلوان نامدار یهودی به میدان آمد و رجز خواند. حضرت علی علیه السلام در پاسخ فرمودند: «من کسی هستم که مادرم نام "حیدر" بر من نهاده است». با شنیدن این نام، وحشت بر مرحب چیره شد و نهایتاً به دست مولا علی علیه السلام به درک واصل شد. در یک نمایش اعجازآمیز، حضرت علی علیهالسلام درِ قلعه خیبر را که بنا به نقل تاریخ، چهل نفر برای بستن و باز کردنش تلاش میکردند، به تنهایی از جا کند. خود حضرت فرمودند: «من درِ خیبر را با قدرت الهی کندم، نه با نیروی جسمانی؛ آن عمل تجلی قدرت خدا بود». ابن ابی الحدید در اشعارش به این عظمت اشاره کرده که چهل و چهر نفر از کندن آن در عاجز ماندند و علی علیه السلام آن را برکند. پیامبر اکرم صلیالله به حضرت علی علیهالسلام فرمودند: «ای علی! من در دنیا و آخرت از تو بی نیاز نیستم.»از سوی دیگر، حضرت علی علیهالسلام در نهج البلاغه می فرمایند: «هنگامی که جنگ گرم میشد، ما به پیامبر صلی الله پناه می بردیم». این نشان از ارتباط عمیق و نیاز متقابل معنوی آن دو بزرگوار است. در روایتی از امام صادق علیهالسلام آمده است: «به خدا سوگند، هیچ حادثه تلخی برای پیامبر صلیالله پیش نیامد، مگر اینکه علی علیه السلام را برای رفع آن فرا میخواندند». این آیه و ویژگی های آن، محدود به زمان خاصی نیست. در هر عصر، مومنان ثابت قدمی هستند که با ریزش برخی افراد ناپایدار، جایگزین آنها می شوند. خداوند می فرماید اگر کسانی از دین برگردند، ضرری به خدا و پیامبر نمی رسد؛ بلکه این خود فرد است که به خویشتن آسیب می زند. کسی که نماز را ترک می کند یا حجاب را کنار می گذارد، گمان می کند به خدا لطف می کند، در حالی که دارد خود را به آتش می کشد. انسان با هر خوبی که به دیگران می کند، در حقیقت به خود نیکی کرده است. قرآن میفرماید: «إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِکُمْ». اگر نماز میخوانی، به خاطر خودت است؛ خدا از نماز تو بی نیاز است.
تاکنون نظری ثبت نشده است