- 465
- 1000
- 1000
- 1000
دیدگاه های رهبری شهید راجع به امام حسین علیه السلام، 4
سخنرانی حجت الاسلام دکتر ناصر رفیعی با موضوع "دیدگاه های رهبری شهید راجع به امام حسین علیه السلام،"، جلسه چهارم:"جایگاه امید در مکتب حسینی "، سال 1405
یکی از مهمترین درسهای کربلا که رهبر شهیدمان بر آن تأکید داشتند، درس امیدآفرینی و مبارزه با یأس و ناامیدی است. امام حسین (علیهالسلام) با کمتر از یکصد یار، در برابر سیهزار نفر ایستاد و هرگز نگفت «نمیشود، نمیتوانم». این خود بزرگترین درس امید است. اما امیدآفرینی به معنای پنهانکردن ضعفها نیست که خودفریبی باشد؛ بلکه یعنی نقاط قوت و ضعف را با هم ببینیم و عوامل ناامیدی را در خود از بین ببریم. در دعای کمیل میخوانیم: «أَرْحَمُ مَنْ رَأْسُ مَالِهِ الرَّجَاءُ»؛ خدایا به ما رحم کن که سرمایهمان امید است.فرق ما با کفار در همین امید است. در جنگ، هم ما کشته دادیم، هم آنها؛ هم ما مجروح، هم آنها؛ هم ما خرابی دیدیم، هم آنها. اما قرآن در سورهٔ نساء، آیهٔ 104 میفرماید: «إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ یَأْلَمُونَ کَمَا تَأْلَمُونَ وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا یَرْجُونَ» یعنی شما و دشمن در سختیها مساویاید، اما شما به خدا امید دارید و آنها چنین امیدی ندارند. کشتهٔ ما شهید است و اجر دارد، مجروح ما جانباز است و پاداش میبرد، اما آنها چنین نیستند. رهبر شهید میفرمودند که ما «عَلَیْهِ الْحَسْنَیْنِ» هستیم؛ یعنی یا پیروز میشویم یا شهید. امیرالمؤمنین (علیه السلام) در دعای قبل از جنگ میفرمود: اگر پیروز شدیم، شکر؛ اگر مغلوب شدیم، شهادت نصیبمان شود. این تفاوت نگاه مؤمن و غیرمؤمن است.
امام حسین (علیهالسلام) در تمام لحظات، امید را زنده نگه داشت. صبح عاشورا دعا کرد:
«اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِی فِی کُلِّ کَرْبٍ وَ رَجَائِی فِی کُلِّ شِدَّةٍ»
و عصر عاشورا هم به خانوادهاش فرمود:
«اِسْتَوْلَى الْبَلَاءُ... وَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ حَافِظُکُمْ وَ حَامِیکُمْ»
خدا پشت شماست و شما را حفظ میکند. رهبر شهید بارها فرمودند: به وعدههای الهی، به پیروزی، به برآورده شدن حاجات، و به مغفرت الهی امید داشته باشید. داشتههای کشور را ببینید: قدرت موشکی، پزشکی، نانو، تولید برق، دانشبنیان. رتبهٔ ما از پنجاه، شصت به زیر ده و حتی بین یک تا پنج رسیده است. اینها خود امیدآفرین است. حضرت اباعبدالله علیهالسلام فرمود که دشمن شکست میخورد و شما پیروز میشوید. رهبر شهید ما نیز ده سال پیش فرمودند که صهیونیستها 25 سال آینده را نخواهند دید. شهید سیدحسن نصرالله نیز گفت که هر وقت ناامید شدیم، با نگاه امیدبخش رهبر شهید، دوباره روی پای خود ایستادیم. امیرالمؤمنین (علیهالسلام) فرمودند: «فِی أَوْجِ الْیَأْسِ أَکْثِرْ مِنَ الرَّجَاءِ»؛ در اوج ناامیدی، امیدوارتر باش. یأس و قنوط (ناامیدی) گناه کبیره است و انسان را بازمیدارد.
پنج عامل امیدآفرین را خدمتتان عرض میکنم:
1. رحمت الهی: خدا میفرماید عذابم فراگیر نیست، ولی رحمتم همه چیز را فراگرفته: «وَ رَحْمَتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ». حتی اگر کسی دعا کند فقط خودش بخشیده شود، پیامبر به او فرمود که رحمت خدا را محدود نکن.
2. شفاعت: خدا به پیامبر (صلی الله) میفرماید: «وَ سَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضَىٰ». علاوه بر پیامبر، مؤمن، شهید و حتی همسایه هم حق شفاعت دارند.
3. مغفرت: امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمودند امیدوارکنندهترین آیهٔ قرآن، آیهٔ 114 سورهٔ هود است که میفرماید نماز بخوانید که «إِنَّ الْحَسَنَاتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئَاتِ». خدا میفرماید غیر از شرک، همهٔ گناهان قابل آمرزش است؛ البته حقالناس باید برگردانده شود، نماز و روزهٔ قضا باید ادا شود، ولی بسیاری از گناهان با استغفار بخشیده میشوند.
4. تکفیر (پوشاندن و پاک کردن گناهان): بعضی کارهای خیر مثل صدقه، شاد کردن دل دیگران، و کمک به مردم، باعث پاک شدن گناهان میشود. نمونهٔ بارز آن، حر بن یزید ریاحی است که با یک حرکت، تمام گذشتهٔ او تکفیر شد. در کشور خودمان نیز نمونههایی مثل «طیب حاجرضایی» داشتیم که از لاتهای میدان تهران بود، اما تغییر کرد و خدا گناهانش را پوشاند.
5. تبدیل (سیئات به حسنات): خداوند در قرآن فرموده است که حسنات، سیئات را از بین میبرند و در برخی آیات، وعدهٔ تبدیل سیئات به حسنات داده شده است: «یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ». یعنی نه تنها گناه پاک میشود، بلکه به ثواب تبدیل میشود.
البته همهٔ این امیدها، امید کاذب نیست. امید واقعی با عمل صالح همراه است. امام باقر (علیه السلام) فرمودند هر کس مطیع خدا باشد، محب ما نیز هست. سورهٔ کهف، آیهٔ 110 میفرماید: «فَمَنْ کَانَ یَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا یُشْرِکْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا»
یکی از مهمترین درسهای کربلا که رهبر شهیدمان بر آن تأکید داشتند، درس امیدآفرینی و مبارزه با یأس و ناامیدی است. امام حسین (علیهالسلام) با کمتر از یکصد یار، در برابر سیهزار نفر ایستاد و هرگز نگفت «نمیشود، نمیتوانم». این خود بزرگترین درس امید است. اما امیدآفرینی به معنای پنهانکردن ضعفها نیست که خودفریبی باشد؛ بلکه یعنی نقاط قوت و ضعف را با هم ببینیم و عوامل ناامیدی را در خود از بین ببریم. در دعای کمیل میخوانیم: «أَرْحَمُ مَنْ رَأْسُ مَالِهِ الرَّجَاءُ»؛ خدایا به ما رحم کن که سرمایهمان امید است.فرق ما با کفار در همین امید است. در جنگ، هم ما کشته دادیم، هم آنها؛ هم ما مجروح، هم آنها؛ هم ما خرابی دیدیم، هم آنها. اما قرآن در سورهٔ نساء، آیهٔ 104 میفرماید: «إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ یَأْلَمُونَ کَمَا تَأْلَمُونَ وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا یَرْجُونَ» یعنی شما و دشمن در سختیها مساویاید، اما شما به خدا امید دارید و آنها چنین امیدی ندارند. کشتهٔ ما شهید است و اجر دارد، مجروح ما جانباز است و پاداش میبرد، اما آنها چنین نیستند. رهبر شهید میفرمودند که ما «عَلَیْهِ الْحَسْنَیْنِ» هستیم؛ یعنی یا پیروز میشویم یا شهید. امیرالمؤمنین (علیه السلام) در دعای قبل از جنگ میفرمود: اگر پیروز شدیم، شکر؛ اگر مغلوب شدیم، شهادت نصیبمان شود. این تفاوت نگاه مؤمن و غیرمؤمن است.
امام حسین (علیهالسلام) در تمام لحظات، امید را زنده نگه داشت. صبح عاشورا دعا کرد:
«اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِی فِی کُلِّ کَرْبٍ وَ رَجَائِی فِی کُلِّ شِدَّةٍ»
و عصر عاشورا هم به خانوادهاش فرمود:
«اِسْتَوْلَى الْبَلَاءُ... وَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ حَافِظُکُمْ وَ حَامِیکُمْ»
خدا پشت شماست و شما را حفظ میکند. رهبر شهید بارها فرمودند: به وعدههای الهی، به پیروزی، به برآورده شدن حاجات، و به مغفرت الهی امید داشته باشید. داشتههای کشور را ببینید: قدرت موشکی، پزشکی، نانو، تولید برق، دانشبنیان. رتبهٔ ما از پنجاه، شصت به زیر ده و حتی بین یک تا پنج رسیده است. اینها خود امیدآفرین است. حضرت اباعبدالله علیهالسلام فرمود که دشمن شکست میخورد و شما پیروز میشوید. رهبر شهید ما نیز ده سال پیش فرمودند که صهیونیستها 25 سال آینده را نخواهند دید. شهید سیدحسن نصرالله نیز گفت که هر وقت ناامید شدیم، با نگاه امیدبخش رهبر شهید، دوباره روی پای خود ایستادیم. امیرالمؤمنین (علیهالسلام) فرمودند: «فِی أَوْجِ الْیَأْسِ أَکْثِرْ مِنَ الرَّجَاءِ»؛ در اوج ناامیدی، امیدوارتر باش. یأس و قنوط (ناامیدی) گناه کبیره است و انسان را بازمیدارد.
پنج عامل امیدآفرین را خدمتتان عرض میکنم:
1. رحمت الهی: خدا میفرماید عذابم فراگیر نیست، ولی رحمتم همه چیز را فراگرفته: «وَ رَحْمَتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ». حتی اگر کسی دعا کند فقط خودش بخشیده شود، پیامبر به او فرمود که رحمت خدا را محدود نکن.
2. شفاعت: خدا به پیامبر (صلی الله) میفرماید: «وَ سَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضَىٰ». علاوه بر پیامبر، مؤمن، شهید و حتی همسایه هم حق شفاعت دارند.
3. مغفرت: امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمودند امیدوارکنندهترین آیهٔ قرآن، آیهٔ 114 سورهٔ هود است که میفرماید نماز بخوانید که «إِنَّ الْحَسَنَاتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئَاتِ». خدا میفرماید غیر از شرک، همهٔ گناهان قابل آمرزش است؛ البته حقالناس باید برگردانده شود، نماز و روزهٔ قضا باید ادا شود، ولی بسیاری از گناهان با استغفار بخشیده میشوند.
4. تکفیر (پوشاندن و پاک کردن گناهان): بعضی کارهای خیر مثل صدقه، شاد کردن دل دیگران، و کمک به مردم، باعث پاک شدن گناهان میشود. نمونهٔ بارز آن، حر بن یزید ریاحی است که با یک حرکت، تمام گذشتهٔ او تکفیر شد. در کشور خودمان نیز نمونههایی مثل «طیب حاجرضایی» داشتیم که از لاتهای میدان تهران بود، اما تغییر کرد و خدا گناهانش را پوشاند.
5. تبدیل (سیئات به حسنات): خداوند در قرآن فرموده است که حسنات، سیئات را از بین میبرند و در برخی آیات، وعدهٔ تبدیل سیئات به حسنات داده شده است: «یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ». یعنی نه تنها گناه پاک میشود، بلکه به ثواب تبدیل میشود.
البته همهٔ این امیدها، امید کاذب نیست. امید واقعی با عمل صالح همراه است. امام باقر (علیه السلام) فرمودند هر کس مطیع خدا باشد، محب ما نیز هست. سورهٔ کهف، آیهٔ 110 میفرماید: «فَمَنْ کَانَ یَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا یُشْرِکْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا»
تاکنون نظری ثبت نشده است