سخنرانی آیت الله سید محمدمهدی میرباقری با موضوع "آفات قدرت برای لشکر فاتح"، سال 1405
طرح الهی یک غیبی دارد که دست انبیاست. خدای متعال وقتی میخواهد این صحنهها را حکایت کند، یک چهرههایی از صحنه را میگوید، زاویههایی را که کسی ندیده. این حکایت خداست دیگر. میفرماید: ما صحنه را اینجوری چیدیم، شما اگر قرار هم میگذاشتید نمیتوانستید در این شرایط با هم مواجه بشوید. یک قرار جدی هم تخلف میشد، ما تنظیم کردیم دیگر. بعد هم یک تنظیم دیگری کردیم در دستگاه محاسباتی، دو طرف تصرف کردیم. کار به اینجا رسید که پابهجفت آنها ایستادند. شما ایستادید، ما کار را جلو آوردیم. ما میخواستیم شما پابهجفت بایستید، ایستادید. غروبتان محکم بود، متناظر بود با پیامبر، نزاع نکردید، انسجام خودتان را از دست ندادید، کنار حضرت ایستادید، ما هم نصرت را نازل کردیم و کار تمام شد. بعد از این، خدای متعال یک دستور دیگری میدهد: یا أیها الذین آمنوا إذا لقیتم فئةً فاثبتوا... از این به بعد ملاقاتهای متعددی دارید. بدر تمام شده، ما بدر را اینجوری شکل دادیم، موازنه به نفع شما تغییر کرد. بعد از این هم ملاقاتهایی با دشمن هست. شما ثابتقدم باشید، ثبات قدم داشته باشید، و کثیراً اذکروا الله، در میدان مواجهه خیلی یاد خدا باشید، حواستان به خدا باشد لعلّکم تفلحون. اگر این دو چیز را داشتید، ثبات قدم و ذکر کثیر در معرض صلاح و پیروزی و نجات هستید. این دستور بعد از فتح است. به یک لشکر فاتحِ پیروز شده میگوید حواست را جمع کن، ثبات قدم داشته باش، ذکر خدا در بین باشد. بعد در آیه بعد یک دستور دیگری میدهند. چند تا دستور برای ادامه راه است. شما مسلمین بعد از این مواجهههایی دارید. مواجهه بعد از فتح، بعد از پیروزی. بعدَ الفتح یک آفاتی دارد. انسانهایی که به قدرت میرسند و فتح میکنند، اگر غفلت کنند دچار مستی قدرت میشوند، دچار فرح قدرت میشوند. به تعبیر قرآن دچار بَطَر میشوند، یعنی نمش اَشرا و لا بَطرن؛ دچار آن دلبستگی به قدرت، مستی قدرت، دلخوشی به قدرت. این مسیر آدم را تغییر میدهد. بنا نیست شما مسلمین سرکشی کنید، بروید به دیگران ظلم کنید، دنبال توسعه قدرت باشید. شما در این مواجههها باید حواستان به خدا باشد، دائماً اهل ذکر باشید، در تواضع باشید، در خشوع باشید، با طرح خدا بروید، خودتان را نبینید. چون روشن است این تذکرات بین لشکر فاتح هست. یک لشکر پیروز که در بدر با عنایت خدا پیروز شدند، حالا زمینه وجود دارد به خودشان اعتماد کنند و آرام آرام همان مسیری که دشمنان میروند و دیگران میروند، اینها هم دچار همان مسیر بشوند. اگر دچار آن مسیر شدند، هیچ دلیلی ندارد که آن نصرتهای خاص شامل حال آنها بشود. بنا نیست خدای متعال امکانات را از دست فرعون بگیرد و به دست ما بدهد و ما دوباره بشویم فرعون. بنا نیست شما دوباره فرعون بشوید. آن نصرتهای خاص مال کسانی است که در این صحنهها این دستورات را رعایت میکنند: یا أیها الذین آمنوا إذا لقیتم فئةً فاثبتوا... اولش ثبات قدم است، منش روشن: استوار بایستید. یک بار که پیروزی را دیدید، بار دوم هم همین است، شما استوار بایستید، ما نصرتتان میکنیم. ولی شاید این فاثبتوا نسبت به لشکر فاتح یک معانی اضافی هم داشته باشد: مواظب باشید لغزش پیدا نکنید، مواظب باشید غرور قدرت نیاید، عُجب به قدرت نیاید، مواظب باشید فسادهای که قدرت برای صاحبان قدرت میآورد دامن شما را نگیرد. قدرت فساد میآورد دیگر. آدم اگر قدرت را از خودش دانست، حواسش به خدا نبود، حدود الهی را ندید، دچار حُبّ قدرت میشود، دچار آن شادیهایی میشود که اهل قدرت پیدا میکنند و مغرور و مست قدرت میشوند. این سرمستی کار دست آدم میدهد. شما مؤمنین صحنههای ملاقات دارید، مواظب باشید نلغزید، استوار بایستید: یک، دو، لغزش نکنید، منحرف نشوید، دچار آن انحرافات صاحبان قدرت نشوید و کثیراً اذکروا الله یعنی ذکر بیحد، یعنی خیلی حواستان به خدا باشد، مواظب باشید در این زمینه کوتاهی نکنید. لشکر فاتح اگر از خدا غفلت کند دچار خیلی آفات میشود: عُجب به قدرت، دلبستگی به قدرت، سرمستی قدرت، کار دست خودش میدهد. و لا تنازعوا بر سر امر پیامبر، با هم نزاع نکنید، هماهنگ عمل کنید، وقتی دستور آمد دستور را عمل کنید، أطیعوا و لا تنازعوا، نگذارید کار به گسستگی بپیوندد. اگر میخواهید فتوحات ادامه پیدا کند، امری ما داریم، دستور آن فرمان باید اجرا بشود و نزاع هم نکنید، هماهنگ و منسجم این فرمان را جلو ببرید. پایداری در هر صحنهای، در هر جایی اقتضای خودش را دارد. در مواجهههای مختلف، پایداری معانی مختلفی پیدا میکند. همیشه جنگ نظامی نیست، درگیریهای مختلفی است. در هر درگیری، پایداری معنای خودش را دارد به اقتضای آن صحنه، انسان پایداری و استقامت بکند. إن الله مع الصابرین، این وعده خداست. میگوید اگر ایستادید، ما با شما هستیم. آنهایی که پای فرمان حضرت میایستند، استقامت میکنند، تنازع نمیکنند، پا پس نمیکشند، ما با آنها هستیم و آن جایی که خدا هست قطعاً پیروزی است دیگر، تردیدی در این نیست. عنایت میفرماید جبهه پیروز، جبههای است که خدا با آنهاست: إن الله مع الصابرین.
طرح الهی یک غیبی دارد که دست انبیاست. خدای متعال وقتی میخواهد این صحنهها را حکایت کند، یک چهرههایی از صحنه را میگوید، زاویههایی را که کسی ندیده. این حکایت خداست دیگر. میفرماید: ما صحنه را اینجوری چیدیم، شما اگر قرار هم میگذاشتید نمیتوانستید در این شرایط با هم مواجه بشوید. یک قرار جدی هم تخلف میشد، ما تنظیم کردیم دیگر. بعد هم یک تنظیم دیگری کردیم در دستگاه محاسباتی، دو طرف تصرف کردیم. کار به اینجا رسید که پابهجفت آنها ایستادند. شما ایستادید، ما کار را جلو آوردیم. ما میخواستیم شما پابهجفت بایستید، ایستادید. غروبتان محکم بود، متناظر بود با پیامبر، نزاع نکردید، انسجام خودتان را از دست ندادید، کنار حضرت ایستادید، ما هم نصرت را نازل کردیم و کار تمام شد. بعد از این، خدای متعال یک دستور دیگری میدهد: یا أیها الذین آمنوا إذا لقیتم فئةً فاثبتوا... از این به بعد ملاقاتهای متعددی دارید. بدر تمام شده، ما بدر را اینجوری شکل دادیم، موازنه به نفع شما تغییر کرد. بعد از این هم ملاقاتهایی با دشمن هست. شما ثابتقدم باشید، ثبات قدم داشته باشید، و کثیراً اذکروا الله، در میدان مواجهه خیلی یاد خدا باشید، حواستان به خدا باشد لعلّکم تفلحون. اگر این دو چیز را داشتید، ثبات قدم و ذکر کثیر در معرض صلاح و پیروزی و نجات هستید. این دستور بعد از فتح است. به یک لشکر فاتحِ پیروز شده میگوید حواست را جمع کن، ثبات قدم داشته باش، ذکر خدا در بین باشد. بعد در آیه بعد یک دستور دیگری میدهند. چند تا دستور برای ادامه راه است. شما مسلمین بعد از این مواجهههایی دارید. مواجهه بعد از فتح، بعد از پیروزی. بعدَ الفتح یک آفاتی دارد. انسانهایی که به قدرت میرسند و فتح میکنند، اگر غفلت کنند دچار مستی قدرت میشوند، دچار فرح قدرت میشوند. به تعبیر قرآن دچار بَطَر میشوند، یعنی نمش اَشرا و لا بَطرن؛ دچار آن دلبستگی به قدرت، مستی قدرت، دلخوشی به قدرت. این مسیر آدم را تغییر میدهد. بنا نیست شما مسلمین سرکشی کنید، بروید به دیگران ظلم کنید، دنبال توسعه قدرت باشید. شما در این مواجههها باید حواستان به خدا باشد، دائماً اهل ذکر باشید، در تواضع باشید، در خشوع باشید، با طرح خدا بروید، خودتان را نبینید. چون روشن است این تذکرات بین لشکر فاتح هست. یک لشکر پیروز که در بدر با عنایت خدا پیروز شدند، حالا زمینه وجود دارد به خودشان اعتماد کنند و آرام آرام همان مسیری که دشمنان میروند و دیگران میروند، اینها هم دچار همان مسیر بشوند. اگر دچار آن مسیر شدند، هیچ دلیلی ندارد که آن نصرتهای خاص شامل حال آنها بشود. بنا نیست خدای متعال امکانات را از دست فرعون بگیرد و به دست ما بدهد و ما دوباره بشویم فرعون. بنا نیست شما دوباره فرعون بشوید. آن نصرتهای خاص مال کسانی است که در این صحنهها این دستورات را رعایت میکنند: یا أیها الذین آمنوا إذا لقیتم فئةً فاثبتوا... اولش ثبات قدم است، منش روشن: استوار بایستید. یک بار که پیروزی را دیدید، بار دوم هم همین است، شما استوار بایستید، ما نصرتتان میکنیم. ولی شاید این فاثبتوا نسبت به لشکر فاتح یک معانی اضافی هم داشته باشد: مواظب باشید لغزش پیدا نکنید، مواظب باشید غرور قدرت نیاید، عُجب به قدرت نیاید، مواظب باشید فسادهای که قدرت برای صاحبان قدرت میآورد دامن شما را نگیرد. قدرت فساد میآورد دیگر. آدم اگر قدرت را از خودش دانست، حواسش به خدا نبود، حدود الهی را ندید، دچار حُبّ قدرت میشود، دچار آن شادیهایی میشود که اهل قدرت پیدا میکنند و مغرور و مست قدرت میشوند. این سرمستی کار دست آدم میدهد. شما مؤمنین صحنههای ملاقات دارید، مواظب باشید نلغزید، استوار بایستید: یک، دو، لغزش نکنید، منحرف نشوید، دچار آن انحرافات صاحبان قدرت نشوید و کثیراً اذکروا الله یعنی ذکر بیحد، یعنی خیلی حواستان به خدا باشد، مواظب باشید در این زمینه کوتاهی نکنید. لشکر فاتح اگر از خدا غفلت کند دچار خیلی آفات میشود: عُجب به قدرت، دلبستگی به قدرت، سرمستی قدرت، کار دست خودش میدهد. و لا تنازعوا بر سر امر پیامبر، با هم نزاع نکنید، هماهنگ عمل کنید، وقتی دستور آمد دستور را عمل کنید، أطیعوا و لا تنازعوا، نگذارید کار به گسستگی بپیوندد. اگر میخواهید فتوحات ادامه پیدا کند، امری ما داریم، دستور آن فرمان باید اجرا بشود و نزاع هم نکنید، هماهنگ و منسجم این فرمان را جلو ببرید. پایداری در هر صحنهای، در هر جایی اقتضای خودش را دارد. در مواجهههای مختلف، پایداری معانی مختلفی پیدا میکند. همیشه جنگ نظامی نیست، درگیریهای مختلفی است. در هر درگیری، پایداری معنای خودش را دارد به اقتضای آن صحنه، انسان پایداری و استقامت بکند. إن الله مع الصابرین، این وعده خداست. میگوید اگر ایستادید، ما با شما هستیم. آنهایی که پای فرمان حضرت میایستند، استقامت میکنند، تنازع نمیکنند، پا پس نمیکشند، ما با آنها هستیم و آن جایی که خدا هست قطعاً پیروزی است دیگر، تردیدی در این نیست. عنایت میفرماید جبهه پیروز، جبههای است که خدا با آنهاست: إن الله مع الصابرین.
تاکنون نظری ثبت نشده است