display result search
- 44
- 1000
- 1000
- 1000
آموزش و تربیت در خانواده دینی، 1
سخنرانی خانم دکتر فروغ نیلچی زاده با موضوع «آموزش و تربیت در خانواده دینی»، جلسه اول: تربیت در هفت سال اول
هفت سال نخست زندگی، که در آموزههای دینی از آن به عنوان دوره «سیادت و سروری» کودک یاد میشود، حیاتیترین زمان برای پیریزی شالودههای اعتقادی است. در این دوران، هدف غایی باید ارائه تصویری زیبا، دلنشین و شوقانگیز از فرایض دینی باشد؛ چرا که هرگونه سختگیری بیمورد یا تأخیر نابجا در این امر، میتواند به دلزدگی یا اختلال در پیوند قلبی کودک با مذهب منجر شود .
1. انس با کلام وحی از آغازین روزها
تربیت دینی نه از سالهای میانی بیداری، که از دوران جنینی و بدو تولد آغاز میگردد. طنین نغمه قرآن در لحظات بیداری و بهویژه در زمان «خواب خرگوشی» (خواب سبک) که مغز بیشترین آمادگی را برای دریافتهای معنوی دارد، از فرآیندهای ویژه در این مسیر است. البته باید از افراط پرهیز کرد؛ پخش کوتاه کلام وحی در آستانه خواب یا لحظات آغازین بیداری، آرامشی ژرف به کودک بخشیده و پیوندی ناخودآگاه میان قلب او و قرآن برقرار میسازد.
2. الگوسازی رفتاری و نقش والدین
کودکان بیش از آنکه از زبان ما بشنوند، از رفتار ما میآموزند. انس عملی پدر و مادر با نماز، دعا و قرآن، کششی طبیعی در کودک ایجاد میکند تا از سنین دو سالگی به سوی این مظاهر قدسی گرایش یابد. در این مسیر، والدین باید از سه اصل طلایی «محبت، قاطعیت و کرامت» پیروی کنند. خشم و پرخاشگری هیچ جایگاهی در تربیت علوی ندارد؛ زیرا تخلیه هیجانات منفی والدین، مانع از پذیرش کلام حق توسط کودک میگردد.
3. مواجهه هوشمندانه با پرسشها و نقدها
گاهی کودکان تحت تأثیر محیط پیرامون، سخنانی نابالغانه درباره فرایض مذهبی بر زبان میآورند. در چنین شرایطی، والد هوشیار به جای رنجش، باید با آغوشی گشوده و زبانی محبتآمیز، افق دید کودک را گسترش دهد. برای مثال، اگر کودکی نمازگزار را با کهولت سن پیوند میزند، باید با ظرافت به او آموخت که سخن گفتن با آفریدگار، نجوایی همگانی است که حتی پرندگان و پروانهها نیز در آن سهیماند. در این راستا، تأسی به کلام سعدی در گلستان، آموزگار این نکته است که عبادت راستین نباید با نگاه تحقیرآمیز به دیگران آلوده شود.
هفت سال نخست زندگی، که در آموزههای دینی از آن به عنوان دوره «سیادت و سروری» کودک یاد میشود، حیاتیترین زمان برای پیریزی شالودههای اعتقادی است. در این دوران، هدف غایی باید ارائه تصویری زیبا، دلنشین و شوقانگیز از فرایض دینی باشد؛ چرا که هرگونه سختگیری بیمورد یا تأخیر نابجا در این امر، میتواند به دلزدگی یا اختلال در پیوند قلبی کودک با مذهب منجر شود .
1. انس با کلام وحی از آغازین روزها
تربیت دینی نه از سالهای میانی بیداری، که از دوران جنینی و بدو تولد آغاز میگردد. طنین نغمه قرآن در لحظات بیداری و بهویژه در زمان «خواب خرگوشی» (خواب سبک) که مغز بیشترین آمادگی را برای دریافتهای معنوی دارد، از فرآیندهای ویژه در این مسیر است. البته باید از افراط پرهیز کرد؛ پخش کوتاه کلام وحی در آستانه خواب یا لحظات آغازین بیداری، آرامشی ژرف به کودک بخشیده و پیوندی ناخودآگاه میان قلب او و قرآن برقرار میسازد.
2. الگوسازی رفتاری و نقش والدین
کودکان بیش از آنکه از زبان ما بشنوند، از رفتار ما میآموزند. انس عملی پدر و مادر با نماز، دعا و قرآن، کششی طبیعی در کودک ایجاد میکند تا از سنین دو سالگی به سوی این مظاهر قدسی گرایش یابد. در این مسیر، والدین باید از سه اصل طلایی «محبت، قاطعیت و کرامت» پیروی کنند. خشم و پرخاشگری هیچ جایگاهی در تربیت علوی ندارد؛ زیرا تخلیه هیجانات منفی والدین، مانع از پذیرش کلام حق توسط کودک میگردد.
3. مواجهه هوشمندانه با پرسشها و نقدها
گاهی کودکان تحت تأثیر محیط پیرامون، سخنانی نابالغانه درباره فرایض مذهبی بر زبان میآورند. در چنین شرایطی، والد هوشیار به جای رنجش، باید با آغوشی گشوده و زبانی محبتآمیز، افق دید کودک را گسترش دهد. برای مثال، اگر کودکی نمازگزار را با کهولت سن پیوند میزند، باید با ظرافت به او آموخت که سخن گفتن با آفریدگار، نجوایی همگانی است که حتی پرندگان و پروانهها نیز در آن سهیماند. در این راستا، تأسی به کلام سعدی در گلستان، آموزگار این نکته است که عبادت راستین نباید با نگاه تحقیرآمیز به دیگران آلوده شود.
تاکنون نظری ثبت نشده است