display result search
سخنرانی خانم دکتر فروغ نیلچی زاده با موضوع «دینداری و آرامش»
همه ی ما امکان دارد که درگذشته دچار اشتباهاتی شده باشیم. گاهی اوقات یک اشتباه خیلی کوچک در یک زمان خیلی طولانی موجب می شود که یک دغدغه ی خیلی جدی در ذهن ما ایجاد کند. مثلاً کسی که می گوید من وقتی بچه بودم در مدرسه پاک کن همکلاسی خود را برداشته ام ولی الان نه او را می شناسم و نه موقعیت اجتماعی من اجازه می دهد که اگر او را هم بشناسم از او عذرخواهی کنم و بگویم من در بچگی دزدی کردم و پاک کن تو را برداشته ام. یا مثلاً زمانی که خواستم ماشین خود را پارک کنم به یک ماشین دیگر برخورد کرد، بی خبر از آنجا رفتم و جریمه یا خسارتی نپرداختم. پشت سر کسی حرفی زدم و الان ناراحت هستم که چرا مرتکب این کار شدم و غیبت کردم و نمی دانم چگونه باید جبران کنم. هرموقع به یاد آن میفتم عصبانی و ناراحت می شوم و این فکر مرا دچار آزردگی می کند. یا حرفی را به یک نفر زده ام و هروقت یاد آن میفتم ناراحت می شوم که چرا این حرف را زده ام. چیزهای مختلفی است که می تواند برای ما دغدغه ایجاد کند. یا کسی که می گوید در یک دوره ای در موقعیت های قبلی، من نماز نمی خواندم یا روزه نمی گرفتم و بعضی از عبادات خود را جدی نگرفتم. کسی که می گوید من در یک دوره بی حجاب بودم و امر خدا را در خصوص حجاب جدی نمی گرفتم. هرموقع یاد این مسئله میفتم خیلی ناراحت می شوم و گاهی آنقدر ناراحت می شوم که ناامید می شوم. یاد ما باشد راه حل مواردی از این دست را دین خیلی آسان پیش پای ما قرار داده است. می گوید اگر شما اشتباهی کردید راه باز است برای اینکه بتوانید توبه و اصلاح کنید. البته به قول آن اندیشمند بزرگ که می گوید اگر آن وجدان درد بعد از گناه، قبل از آن به سراغ ما آدم ها می آمد، ما آن قدرت را پیدا می کردیم که آدم های بسیار با تقوایی بشویم. دقیقاً آن مکانیسم اصلی که در بحث های بهداشتی نیز است که پیشگیری بهتر از درمان است. یادمان باشد که گناهان بخواهیم یا نخواهیم ما را دچار وجدان درد می کنند. هشیاری بعضی از افراد بیشتر است و درمقابل گناه های کوچک نیز این درد را حس می کنند. اما بعضی از افراد نیز ممکن است بدترین گناهان را بکنند ولی از آن ناراحت نشوند. پس اولاً مراقبت کنیم از اینکه دوربین مخفی خداوند همه جا کار می کند و حواس ما نسبت به این مسئله جمع باشد. دوم مراقب باشیم که در بسیاری از دستورات دینی مانند همان بحث نماز، روزه و حجاب حتماً به کسی مراجعه کنیم که دین آگاه است. روحانیت، مراجع و کسانی که می توانند دستورات دینی را بطور صحیح به ما آموزش بدهند. لازم نیست ما یک زمان طولانی ذهن خود را درگیر کنیم و کلی آزردگی داشته باشیم بدون اینکه اقدامی بکنیم. در حقیقت این دوستان باید به این آیه ی قرآن عمل کنند که فسعلوا اهل الذکر ان کنتم لا تعلمون اگر نمی دانید که راه و روش چیست حتماً از کسانی که اهل فهم دینی و دقت در مسائل دینی هستند، از روحانیت یاد بگیرید و از مراجع بپرسید و به آن عمل کنید. درمورد آن کسانی که می گویند حقی را از کسی ضایع کرده ایم چطور؟ آن مواردی که ما فرد را می شناسیم لازم نیست که به آنها بگوییم که ما دزدی کرده ایم، کوچک بودیم و ندانسته اشتباه کردیم. مثلاً فردی که می گوید من کوچک بودم و از کیف خاله ی خود ازکیف مادرم یا از جیب پدر خود پول برداشتم. الان فهمیدم که کار من خیلی زشت است هرموقع آن را به یاد می آورم عصبانی و ناراحت می شوم و می گویم که خدا من را نمی بخشد. این دقیقاً فرمولی است که خداوند در قرآن به ما یاد داده است. شیطان در این موقعیت ها کمین کرده که شما را از ما ناامید کند، مراقب خود باشید با وسوسه های خود می خواهد فکر شما را منحرف کند از اینکه راه اصلی را پیدا کنید. راه اصلی این است که اگر من بخاطر مرتبه ی اجتماعی، جایگاه و سن و موقعیت خود این امکان را ندارم که بروم و صراحتاً به او بگویم که یک چنین خسارت مالی را به او زده ام، می توانم از طریق هدیه آن هزینه را به آن فرد پرداخت و جبران کنم. مهم جبران آن است و لازم نیست که حتماً یک آرمی را روی آن بزنم که من این گناه را انجام داده ام. و در جایگاهی که حق الناس مربوط به آزردگی های فکری و روحی و احساسی است ما به شجاعت اخلاقی احتیاج داریم. یعنی اینکه ما بتوانیم هنر عذرخواهی کردن را یاد بگیریم. مهارت عذرخواهی کردن یکی از آن مهارت های بزرگی است که فقط آدم های توانمند دارند، انسان هایی که با خود روراست هستند. من وقتی که نمی توانم بابت اشتباه خود عذرخواهی کنم دچار پیچیدگی و چندگانگی شخصیتی شده ام. دچار یک جور رودربایستی با خود شده ام که ترجیح می دهم خود را خیلی خوب بدانم در حالی که می دانم اشتباه دارم. زمانی که من با خودم تنها می شوم می فهمم که اشتباه دارم. در اینجور موارد راه حل این است که باید دوستان روش توسل، توکل و تلاش را دنبال کنند. اول اینکه یاد من باشد که خدا مدافع قطعی من است. اِن الهَ یُدافع انِ الذین امَنو. کارم را با خدا قرار بدهم و از خدا کمک بخواهم که خدایا من به خاطر تو می خواهم بروم و از حرف بد و رفتار بدی که انجام داده ام عذرخواهی کنم. خدا می فرماید کسی که بخاطر من و بخاطر رضای من تواضع بکند من او را عزیز کرده و پیش چشم همه بزرگ می کنم. پس فکر نکنید که کوچک می شوید. چون خیلی از افراد می گویند که ما نمی رویم که خود را کوچک کنیم. اگر ما برویم عذرخواهی کنیم دیگران می گویند ببینید چقدر خود را کوچک کرد. این دقیقاً حرف شیطان است. هرجا که ما رضایت خدا را نمی بینیم بدانیم که آنجا هوای تیره و آلوده ای است که با نفسانیت ها و افکار و ایده های شیطانی همراه شده است.
همه ی ما امکان دارد که درگذشته دچار اشتباهاتی شده باشیم. گاهی اوقات یک اشتباه خیلی کوچک در یک زمان خیلی طولانی موجب می شود که یک دغدغه ی خیلی جدی در ذهن ما ایجاد کند. مثلاً کسی که می گوید من وقتی بچه بودم در مدرسه پاک کن همکلاسی خود را برداشته ام ولی الان نه او را می شناسم و نه موقعیت اجتماعی من اجازه می دهد که اگر او را هم بشناسم از او عذرخواهی کنم و بگویم من در بچگی دزدی کردم و پاک کن تو را برداشته ام. یا مثلاً زمانی که خواستم ماشین خود را پارک کنم به یک ماشین دیگر برخورد کرد، بی خبر از آنجا رفتم و جریمه یا خسارتی نپرداختم. پشت سر کسی حرفی زدم و الان ناراحت هستم که چرا مرتکب این کار شدم و غیبت کردم و نمی دانم چگونه باید جبران کنم. هرموقع به یاد آن میفتم عصبانی و ناراحت می شوم و این فکر مرا دچار آزردگی می کند. یا حرفی را به یک نفر زده ام و هروقت یاد آن میفتم ناراحت می شوم که چرا این حرف را زده ام. چیزهای مختلفی است که می تواند برای ما دغدغه ایجاد کند. یا کسی که می گوید در یک دوره ای در موقعیت های قبلی، من نماز نمی خواندم یا روزه نمی گرفتم و بعضی از عبادات خود را جدی نگرفتم. کسی که می گوید من در یک دوره بی حجاب بودم و امر خدا را در خصوص حجاب جدی نمی گرفتم. هرموقع یاد این مسئله میفتم خیلی ناراحت می شوم و گاهی آنقدر ناراحت می شوم که ناامید می شوم. یاد ما باشد راه حل مواردی از این دست را دین خیلی آسان پیش پای ما قرار داده است. می گوید اگر شما اشتباهی کردید راه باز است برای اینکه بتوانید توبه و اصلاح کنید. البته به قول آن اندیشمند بزرگ که می گوید اگر آن وجدان درد بعد از گناه، قبل از آن به سراغ ما آدم ها می آمد، ما آن قدرت را پیدا می کردیم که آدم های بسیار با تقوایی بشویم. دقیقاً آن مکانیسم اصلی که در بحث های بهداشتی نیز است که پیشگیری بهتر از درمان است. یادمان باشد که گناهان بخواهیم یا نخواهیم ما را دچار وجدان درد می کنند. هشیاری بعضی از افراد بیشتر است و درمقابل گناه های کوچک نیز این درد را حس می کنند. اما بعضی از افراد نیز ممکن است بدترین گناهان را بکنند ولی از آن ناراحت نشوند. پس اولاً مراقبت کنیم از اینکه دوربین مخفی خداوند همه جا کار می کند و حواس ما نسبت به این مسئله جمع باشد. دوم مراقب باشیم که در بسیاری از دستورات دینی مانند همان بحث نماز، روزه و حجاب حتماً به کسی مراجعه کنیم که دین آگاه است. روحانیت، مراجع و کسانی که می توانند دستورات دینی را بطور صحیح به ما آموزش بدهند. لازم نیست ما یک زمان طولانی ذهن خود را درگیر کنیم و کلی آزردگی داشته باشیم بدون اینکه اقدامی بکنیم. در حقیقت این دوستان باید به این آیه ی قرآن عمل کنند که فسعلوا اهل الذکر ان کنتم لا تعلمون اگر نمی دانید که راه و روش چیست حتماً از کسانی که اهل فهم دینی و دقت در مسائل دینی هستند، از روحانیت یاد بگیرید و از مراجع بپرسید و به آن عمل کنید. درمورد آن کسانی که می گویند حقی را از کسی ضایع کرده ایم چطور؟ آن مواردی که ما فرد را می شناسیم لازم نیست که به آنها بگوییم که ما دزدی کرده ایم، کوچک بودیم و ندانسته اشتباه کردیم. مثلاً فردی که می گوید من کوچک بودم و از کیف خاله ی خود ازکیف مادرم یا از جیب پدر خود پول برداشتم. الان فهمیدم که کار من خیلی زشت است هرموقع آن را به یاد می آورم عصبانی و ناراحت می شوم و می گویم که خدا من را نمی بخشد. این دقیقاً فرمولی است که خداوند در قرآن به ما یاد داده است. شیطان در این موقعیت ها کمین کرده که شما را از ما ناامید کند، مراقب خود باشید با وسوسه های خود می خواهد فکر شما را منحرف کند از اینکه راه اصلی را پیدا کنید. راه اصلی این است که اگر من بخاطر مرتبه ی اجتماعی، جایگاه و سن و موقعیت خود این امکان را ندارم که بروم و صراحتاً به او بگویم که یک چنین خسارت مالی را به او زده ام، می توانم از طریق هدیه آن هزینه را به آن فرد پرداخت و جبران کنم. مهم جبران آن است و لازم نیست که حتماً یک آرمی را روی آن بزنم که من این گناه را انجام داده ام. و در جایگاهی که حق الناس مربوط به آزردگی های فکری و روحی و احساسی است ما به شجاعت اخلاقی احتیاج داریم. یعنی اینکه ما بتوانیم هنر عذرخواهی کردن را یاد بگیریم. مهارت عذرخواهی کردن یکی از آن مهارت های بزرگی است که فقط آدم های توانمند دارند، انسان هایی که با خود روراست هستند. من وقتی که نمی توانم بابت اشتباه خود عذرخواهی کنم دچار پیچیدگی و چندگانگی شخصیتی شده ام. دچار یک جور رودربایستی با خود شده ام که ترجیح می دهم خود را خیلی خوب بدانم در حالی که می دانم اشتباه دارم. زمانی که من با خودم تنها می شوم می فهمم که اشتباه دارم. در اینجور موارد راه حل این است که باید دوستان روش توسل، توکل و تلاش را دنبال کنند. اول اینکه یاد من باشد که خدا مدافع قطعی من است. اِن الهَ یُدافع انِ الذین امَنو. کارم را با خدا قرار بدهم و از خدا کمک بخواهم که خدایا من به خاطر تو می خواهم بروم و از حرف بد و رفتار بدی که انجام داده ام عذرخواهی کنم. خدا می فرماید کسی که بخاطر من و بخاطر رضای من تواضع بکند من او را عزیز کرده و پیش چشم همه بزرگ می کنم. پس فکر نکنید که کوچک می شوید. چون خیلی از افراد می گویند که ما نمی رویم که خود را کوچک کنیم. اگر ما برویم عذرخواهی کنیم دیگران می گویند ببینید چقدر خود را کوچک کرد. این دقیقاً حرف شیطان است. هرجا که ما رضایت خدا را نمی بینیم بدانیم که آنجا هوای تیره و آلوده ای است که با نفسانیت ها و افکار و ایده های شیطانی همراه شده است.
تاکنون نظری ثبت نشده است