display result search
- 39
- 1000
- 1000
- 1000
تاریکی، زمینه درخشش نور
سخنزانی حجت الاسلام اسماعیل رمضانی با موضوع "تاریکی، زمینه درخشش نور"، سال 1404
باید به دنبال تربیت دینی درونی و مستقل از شرایط بیرونی باشیم. باید افرادی تربیت کنیم که دینداری و حرکت دینیشان به محیط وابسته نباشد، بلکه از درون خود مجهز و نیرومند باشند تا تحت تأثیر فشارهای بیرونی قرار نگیرند. دلیل ضرورت این تربیت: ضعف تدریجی عوامل کنترل بیرونی است. در آخرالزمان، به طور طبیعی کنترلها و فیلترهای بیرونی مانند نظارت اجتماعی قوی، فضای امنیتی و... ضعیف میشود. در چنین فضایی، افراد تنها با تکیه بر ایمان درونی میتوانند استوار بمانند. دوران آخرالزمان، مقدمهای برای ظهور و ایجاد حکومت جهانی عدل است. برای این تحول بزرگ، به افراد قدرتمند از درون نیاز است. این قدرت درونی فقط در شرایط سخت و معارض پرورش مییابد، نه در رفاه و آسایش. قاعده کلی خلقت این است. داستان آدم و ابلیس در بهشت، به ما می فهماند که معصیت، ذاتی انسان است و حتی در بهترین شرایط بهشت و همنشینی با فرشتگان هم رخ داده است. بنابراین، نمیتوان دنیایی عاری از گناه و آزمایش ایجاد کرد. هدف، تربیت انسانهایی است که در دل همین آزمایشها و سختیها مقاوم و خالص شوند. قدرت واقعی زمانی به دست میآید که فرد در برابر جریان مخالف و سختی قرار گیرد، مانند راه رفتن در شیب یا در آب. هرچه شرایط سختتر و تاریکتر باشد، نور ایمان فرد درخشانتر میشود. آخرالزمان، با همه سختیها و تاریکیهایش، در حقیقت کارگاه تربیتی خداوند برای پرورش درخشانترین ستارههای هدایت است. تاریکی، دشمن نور نیست، بلکه زمینهساز درخشش آن است. روایات اشاره میکنند که در آستانه ظهور، تصفیه و خالصسازی بزرگی رخ میدهد (تمحیص). بسیاری از افراد سستعنصر یا منافق، از صف مومنان جدا میشوند و تنها گروهی اندک اما خالص و قدرتمند باقی میمانند. این فرآیند، به قدرت جبهه حق میافزاید. عمل صالح در دوران غیبت، به دلیل شدت تاریکی، فتنهها و دوری از محضر امام، از ارزش و ثواب فوقالعادهای برخوردار است. گریه برای امام حسین علیهالسلام، نماز، توبه و حفظ ایمان در این دوره، بسیار سنگینتر و پرثوابتر از دوران ظهور است.ائمه علیه السلام به مومنان دوره غیبت به دیده تحسین نگاه میکنند. امام صادق علیهالسلام به آنان برادران میگوید؛ کسانی که بدون دیدن، ایمان آوردهاند و دین را در تاریکیها نگه داشتهاند. امیرالمومنین علیهالسلام به آنان اشتیاق دارد. عشق و ایمان در دل تاریک ترین شرایط نیز میدرخشد. کسانی که تنها از روی نوشتهها و روایات، خاندان پیامبر را شناخته و به آنان عشق ورزیدهاند، گوی سبقت را از بسیاری ربودهاند. باید دوران سخت آخرالزمان و غیبت را فرصتی بینظیر برای درخشش ایمان شخصی دانست و آن را قدر نهاد.
باید به دنبال تربیت دینی درونی و مستقل از شرایط بیرونی باشیم. باید افرادی تربیت کنیم که دینداری و حرکت دینیشان به محیط وابسته نباشد، بلکه از درون خود مجهز و نیرومند باشند تا تحت تأثیر فشارهای بیرونی قرار نگیرند. دلیل ضرورت این تربیت: ضعف تدریجی عوامل کنترل بیرونی است. در آخرالزمان، به طور طبیعی کنترلها و فیلترهای بیرونی مانند نظارت اجتماعی قوی، فضای امنیتی و... ضعیف میشود. در چنین فضایی، افراد تنها با تکیه بر ایمان درونی میتوانند استوار بمانند. دوران آخرالزمان، مقدمهای برای ظهور و ایجاد حکومت جهانی عدل است. برای این تحول بزرگ، به افراد قدرتمند از درون نیاز است. این قدرت درونی فقط در شرایط سخت و معارض پرورش مییابد، نه در رفاه و آسایش. قاعده کلی خلقت این است. داستان آدم و ابلیس در بهشت، به ما می فهماند که معصیت، ذاتی انسان است و حتی در بهترین شرایط بهشت و همنشینی با فرشتگان هم رخ داده است. بنابراین، نمیتوان دنیایی عاری از گناه و آزمایش ایجاد کرد. هدف، تربیت انسانهایی است که در دل همین آزمایشها و سختیها مقاوم و خالص شوند. قدرت واقعی زمانی به دست میآید که فرد در برابر جریان مخالف و سختی قرار گیرد، مانند راه رفتن در شیب یا در آب. هرچه شرایط سختتر و تاریکتر باشد، نور ایمان فرد درخشانتر میشود. آخرالزمان، با همه سختیها و تاریکیهایش، در حقیقت کارگاه تربیتی خداوند برای پرورش درخشانترین ستارههای هدایت است. تاریکی، دشمن نور نیست، بلکه زمینهساز درخشش آن است. روایات اشاره میکنند که در آستانه ظهور، تصفیه و خالصسازی بزرگی رخ میدهد (تمحیص). بسیاری از افراد سستعنصر یا منافق، از صف مومنان جدا میشوند و تنها گروهی اندک اما خالص و قدرتمند باقی میمانند. این فرآیند، به قدرت جبهه حق میافزاید. عمل صالح در دوران غیبت، به دلیل شدت تاریکی، فتنهها و دوری از محضر امام، از ارزش و ثواب فوقالعادهای برخوردار است. گریه برای امام حسین علیهالسلام، نماز، توبه و حفظ ایمان در این دوره، بسیار سنگینتر و پرثوابتر از دوران ظهور است.ائمه علیه السلام به مومنان دوره غیبت به دیده تحسین نگاه میکنند. امام صادق علیهالسلام به آنان برادران میگوید؛ کسانی که بدون دیدن، ایمان آوردهاند و دین را در تاریکیها نگه داشتهاند. امیرالمومنین علیهالسلام به آنان اشتیاق دارد. عشق و ایمان در دل تاریک ترین شرایط نیز میدرخشد. کسانی که تنها از روی نوشتهها و روایات، خاندان پیامبر را شناخته و به آنان عشق ورزیدهاند، گوی سبقت را از بسیاری ربودهاند. باید دوران سخت آخرالزمان و غیبت را فرصتی بینظیر برای درخشش ایمان شخصی دانست و آن را قدر نهاد.
تاکنون نظری ثبت نشده است