display result search
- 37
- 1000
- 1000
- 1000
ظرف وجود انسان و کسب فیوضات، 1
سخنزانی استاد محمد شجاعی با موضوع "ظرف وجود انسان و کسب فیوضات"، جلسه اول: مفهوم قدر و ظرفیت دریافت، سال 1404
این ایام، موقعیتی استثنایی است. اگر معرفت داشته باشیم که در کجا و در چه زمانهائی قرار داریم، شادی تمام وجودمان را فرا میگیرد. امشب، شبی است که دو فضیلت بزرگ شب قدر و شب میلاد حضرت ولی عصر عجل الله با هم مقرون شدهاند. در این شب، همه ظرفیتهای شبهای قدر، عطاها، جوایز، تقدیرات و اجابت دعاها، مهیاست. اما درک ما از این موهبت، به ظرف وجودی ما بستگی دارد. قَدر هرکس، میزان دریافت اوست. ما هر ظرفی که بیاوریم، به همان میزان پر میشود. سؤال اصلی این است: ظرف وجودی ما چقدر وسعت دارد؟ خواستههای ما چیست؟ انسان ابعاد مختلفی دارد: جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و انسانی فوق عقلی. وقتی سخن از عطایای الهی میشود، ضربان قلب و جهت فکر ما به کدام سو میرود؟ به خانه، ماشین و پول جمادی به سلامتی و فرزند گیاهی؟ به غرایز جوانی؟ به علم و مقام عقلی؟ یا به کمالات انسانی و قرب به خدا و اهل بیت فوق عقلی؟ ما روح الله هستیم. نفخت فیه من روحی. ما از جنس بینهایتیم. اگر خود را در محدودههای کوچک دنیایی محبوس کنیم و خواستههایمان را از این محدوده انتخاب کنیم، در حقیقت بر خود ستم کردهایم و قَدر خود را پایین آوردهایم. این خود، همان فشار قبر در دنیاست. کسی که دائماً در گذشته یا آیندهای محدود زندگی میکند، در فشار قبر است. شب قدر، شب فهمیدن قَدر و قیمت واقعی خود است. باید بفهمیم که از کدام اصل و نسبیم روح خدا و به کجا بازمیگردیم سوی او. وقتی این حقیقت را بفهمیم نه فقط بدانیم، آنگاه عاشق خود حقیقیمان میشویم و خواستههایمان متعالی میشود. راه ساده: خود را به خداوند بسپاریم و بگوییم: خداوندا، تو برایم بهترین را انتخاب کن. من به هرچه تو صلاح بدانی راضیام. این همان مقام عبد است.
· راه عمیق: با معرفت به قیمت خود، بهترین خواسته را طلب کنیم. بهترین خواسته و تقدیر چیست؟ آنچه در دعاهای این شب آمده است: اللهم اجعلنی من أنصاره و أعوانه و خُلَّص اولیائه. خدایا مرا از یاران، یاوران و دوستان خالص او قرار بده. این یک درخواست سطحی نیست؛ یک درخواست انقلابی است. یعنی بخواهیم در دنیا و آخرت با امام زمان عجل الله باشیم. برای این همراهی، باید در دنیا شبیه آن بزرگواران شد. در انتخابهایمان اسم، لباس، دوست، شغل، سبک زندگی رنگ و بوی آنان باشد. اگر در دنیا با ایشان نباشیم، در آخرت نیز محشور با ایشان نخواهیم بود. میزان، شباهت است. این همراهی، به معنای آیندهسازی است. دین دو چیز است: نگاه امیدوارانه به آینده و ساخت آینده. ما باید در ساخت آیندهای که مقدمه ظهور است، نقش ایفا کنیم. این، همان یاری دین خداوند است: ممَن تَنصُرُ به دینَک. پس امشب، باید گریه کنیم، تضرع کنیم، و از صمیم قلب طلب کنیم که خداوند دست انتخابش را بر سر ما بگذارد و ما را برای این مقام بزرگ همراهی و یاری حجت خدا برگزیند. این، نیازمند قدم صدق است. نیازمند ایستادگی و هزینه دادن است؛ حتی هزینه آبرو. باید قید بسیاری از جاذبههای دنیایی را بزنیم و تنها چشم به لطف خدا و امام بدوزیم. امشب، فرصتی بینظیر است. باید از خدا بخواهیم که ظرف وجودیمان را وسعت بخشد تا سزاوار دریافت بزرگترین عطایا شویم: قرب به اهل بیت علیهمالسلام و نقشآفرینی در مسیر ظهور.
این ایام، موقعیتی استثنایی است. اگر معرفت داشته باشیم که در کجا و در چه زمانهائی قرار داریم، شادی تمام وجودمان را فرا میگیرد. امشب، شبی است که دو فضیلت بزرگ شب قدر و شب میلاد حضرت ولی عصر عجل الله با هم مقرون شدهاند. در این شب، همه ظرفیتهای شبهای قدر، عطاها، جوایز، تقدیرات و اجابت دعاها، مهیاست. اما درک ما از این موهبت، به ظرف وجودی ما بستگی دارد. قَدر هرکس، میزان دریافت اوست. ما هر ظرفی که بیاوریم، به همان میزان پر میشود. سؤال اصلی این است: ظرف وجودی ما چقدر وسعت دارد؟ خواستههای ما چیست؟ انسان ابعاد مختلفی دارد: جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و انسانی فوق عقلی. وقتی سخن از عطایای الهی میشود، ضربان قلب و جهت فکر ما به کدام سو میرود؟ به خانه، ماشین و پول جمادی به سلامتی و فرزند گیاهی؟ به غرایز جوانی؟ به علم و مقام عقلی؟ یا به کمالات انسانی و قرب به خدا و اهل بیت فوق عقلی؟ ما روح الله هستیم. نفخت فیه من روحی. ما از جنس بینهایتیم. اگر خود را در محدودههای کوچک دنیایی محبوس کنیم و خواستههایمان را از این محدوده انتخاب کنیم، در حقیقت بر خود ستم کردهایم و قَدر خود را پایین آوردهایم. این خود، همان فشار قبر در دنیاست. کسی که دائماً در گذشته یا آیندهای محدود زندگی میکند، در فشار قبر است. شب قدر، شب فهمیدن قَدر و قیمت واقعی خود است. باید بفهمیم که از کدام اصل و نسبیم روح خدا و به کجا بازمیگردیم سوی او. وقتی این حقیقت را بفهمیم نه فقط بدانیم، آنگاه عاشق خود حقیقیمان میشویم و خواستههایمان متعالی میشود. راه ساده: خود را به خداوند بسپاریم و بگوییم: خداوندا، تو برایم بهترین را انتخاب کن. من به هرچه تو صلاح بدانی راضیام. این همان مقام عبد است.
· راه عمیق: با معرفت به قیمت خود، بهترین خواسته را طلب کنیم. بهترین خواسته و تقدیر چیست؟ آنچه در دعاهای این شب آمده است: اللهم اجعلنی من أنصاره و أعوانه و خُلَّص اولیائه. خدایا مرا از یاران، یاوران و دوستان خالص او قرار بده. این یک درخواست سطحی نیست؛ یک درخواست انقلابی است. یعنی بخواهیم در دنیا و آخرت با امام زمان عجل الله باشیم. برای این همراهی، باید در دنیا شبیه آن بزرگواران شد. در انتخابهایمان اسم، لباس، دوست، شغل، سبک زندگی رنگ و بوی آنان باشد. اگر در دنیا با ایشان نباشیم، در آخرت نیز محشور با ایشان نخواهیم بود. میزان، شباهت است. این همراهی، به معنای آیندهسازی است. دین دو چیز است: نگاه امیدوارانه به آینده و ساخت آینده. ما باید در ساخت آیندهای که مقدمه ظهور است، نقش ایفا کنیم. این، همان یاری دین خداوند است: ممَن تَنصُرُ به دینَک. پس امشب، باید گریه کنیم، تضرع کنیم، و از صمیم قلب طلب کنیم که خداوند دست انتخابش را بر سر ما بگذارد و ما را برای این مقام بزرگ همراهی و یاری حجت خدا برگزیند. این، نیازمند قدم صدق است. نیازمند ایستادگی و هزینه دادن است؛ حتی هزینه آبرو. باید قید بسیاری از جاذبههای دنیایی را بزنیم و تنها چشم به لطف خدا و امام بدوزیم. امشب، فرصتی بینظیر است. باید از خدا بخواهیم که ظرف وجودیمان را وسعت بخشد تا سزاوار دریافت بزرگترین عطایا شویم: قرب به اهل بیت علیهمالسلام و نقشآفرینی در مسیر ظهور.
تاکنون نظری ثبت نشده است