display result search
- 15
- 1000
- 1000
- 1000
تهدیدات نظام خانواده،17
سخنرانی حجت الاسلام سید علیرضا تراشیون با موضوع "تهدیدات نظام خانواده"، جلسه هفدهم: دینداری در نسل جدید، سال 1404
بحث من امروز درباره تربیت دینی فرزندان بود. خداوند متعال در قرآن کریم هدف اصلی از خلقت انسان را بندگی معرفی کرده است: وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ. یعنی همه ما آفریده شدهایم برای بندگی و سرسپردگی در محضر خداوند متعال. بقیه امور زندگی، همه اش بازی و طفیلی هستند و نباید ما را از این هدف اصلی غافل کنند. در تربیت فرزند نیز همین گونه است. یکی از وظایف و تکالیف مهم هر پدر و مادری این است که ببیند آیا فرزندشان را بنده خدا تربیت کرده اند یا خیر. ما یک تربیت عمومی داریم که در همه جای دنیا انجام میدهند، مانند شکوفاسازی استعدادهای انسانی که امر خوبی است. اما تربیت دینی، شکوفاسازی فطرت الهی انسان است؛ یعنی رفتار، گفتار و سکنات ما تجلی چیزهایی بشود که خدا دوست دارد. سوال اینجاست که ما چقدر در مسیر رشد و نمو فرزندانمان به این مهم اهمیت دادهایم؟ آیا میتوانیم نسل خود را در درگاه الهی عرضه کنیم و بگوییم خدایا این فرزندی که به ما دادی، در مسیر بندگی تو حرکت میکند؟ تربیت دینی یعنی فرزندی را تربیت کنیم که خود را مقید به واجبات الهی بداند، حلال خدا برایش حلال باشد، حرام خدا برایش حرام باشد، واجبات را انجام دهد و از محرمات پرهیز کند. من دو مصداق برای این موضوع بیان میکنم. یکی نماز است. بارها در مباحثم گفتهام: ای پدرها و ای مادرها! میخواهید بدانید نسل خود را خوب تربیت کردهاید یا نه؟ ببینید فرزندانتان نماز میخوانند یا نه. نماز یک سنگ محک است برای موفقیت در تربیت فرزندان. اگر دیدید فرزندتان، هر چند دکتر شده، مهندس شده، مدرسه میسازد، مسجد میسازد، کار خیر میکند، اما نماز نمیخواند، نتوانستهاید او را تربیت کنید. چون یکی از خطوط اصلی بندگی، نماز است. نماز ارتباط انسان با خدا را حفظ میکند. در روایات داریم که اولین چیزی که روز قیامت از انسان میپرسند، نماز است. کسی که نماز نخواند، کسی که برای خدا سجده نکرده باشد، نمیتوانیم بگوییم تربیتش موفق بوده است. مصداق دوم روزه است. الان نزدیک ماه مبارک رمضان هستیم. یکی از مصادیق بندگی، روزه گرفتن است. باید فرزندانمان را طوری تربیت کنیم که ماه رمضان برایشان ماه بندگی و عبادت باشد. اما اگر فرزندی به روزه بیاعتنایی کند، روزهخواری کند، و پدر و مادر هم توجیهاتی مثل معده درد و امثال آن بیاورند، معلوم است که ما در تربیت او کوتاهی کردهایم. در بندگی خدا، خاکستری وجود ندارد. گاهی میگویند قشر سفید، قشر سیاه، قشر خاکستری. اما قرآن میفرماید: یُخْرِجُهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ. کسی که از نور خارج شود، وارد ظلمات میشود. یا حق است یا باطل. در کربلا هم یا با حسین بودند یا با جبهه کفر. حتی آن کسی که خیمه حسین را ترک کرد و به لشکر عمر نپیوست، باز هم از نور خارج شده بود. یکی از دلایل مهمی که نسل ما نسبت به عبادت کمرنگ شده، شبکههای اجتماعی و فضای مجازی است. امروز متنی را خواندم و از مخاطبان پرسیدم این جمله را کی گفته است: نباید اجازه دهیم شبکههای آمریکایی ذهن نوجوانانمان را هدایت کند. کشورهای غربی که دین و ایمان ما را ندارند، اجازه نمیدهند بچههایشان در این فضاها بروند. همین اغتشاشات اخیر را ببینید. کسانی که امامزاده سبزه قبا در دزفول را آتش زدند، مساجد را آتش زدند، چند درصدشان پارسال روزه گرفته بودند؟ چند درصدشان اهل نماز بودند؟ شیطان یک جا متوقف نمیشود. اول نماز را میگیرد، بعد میبردت به جایی که ناکجا آباد.
برای اینکه فرزندی نمازخوان بشود، اولین نکته این است که با آدمهای نمازخوان ارتباط برقرار کند. یکی از گلایههای پدر و مادرها این است که میگویند از وقتی فرزندمان به دبیرستان یا دانشگاه رفت، به نماز و حجاب و روزه بیاعتنا شده است. این نشان میدهد که محیط چقدر قدرتمند است. قدرت محیط از وراثت بیشتر است. پسر پیغمبر باشی، اما اگر محیطت آلوده باشد، آلوده میشوی. پسر نوح با بدان بنشست، خاندان نبوتش گم شد. گاهی خانواده کوتاهی میکند، گاهی رسانه، گاهی کسی که فضای مجازی در اختیارش است. آقای وزیر ارتباطات! فکر نکن فقط دغدغهات فیلتر یا فیلترشکن باشد. مسئله عمیقتر از این حرفهاست. فضای مجازی یله و رهاست. چه فیلتر کنید، چه فیلترشکن بفروشید، مشکل اصلی این است که این محیط برای نسل ما امن نیست. فرزندان باید آدمهای خوب را ببینند، محیطهای خوب را ببینند، حرفهای خوب را بشنوند تا خوب شوند. ماه مبارک رمضان یک فرصت طلایی است. تربیت دینی یعنی فرزندان را بر اساس فطرتشان رشد دهیم. دو مصداق مهم آن، اهتمام به نماز و روزه است.
بحث من امروز درباره تربیت دینی فرزندان بود. خداوند متعال در قرآن کریم هدف اصلی از خلقت انسان را بندگی معرفی کرده است: وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ. یعنی همه ما آفریده شدهایم برای بندگی و سرسپردگی در محضر خداوند متعال. بقیه امور زندگی، همه اش بازی و طفیلی هستند و نباید ما را از این هدف اصلی غافل کنند. در تربیت فرزند نیز همین گونه است. یکی از وظایف و تکالیف مهم هر پدر و مادری این است که ببیند آیا فرزندشان را بنده خدا تربیت کرده اند یا خیر. ما یک تربیت عمومی داریم که در همه جای دنیا انجام میدهند، مانند شکوفاسازی استعدادهای انسانی که امر خوبی است. اما تربیت دینی، شکوفاسازی فطرت الهی انسان است؛ یعنی رفتار، گفتار و سکنات ما تجلی چیزهایی بشود که خدا دوست دارد. سوال اینجاست که ما چقدر در مسیر رشد و نمو فرزندانمان به این مهم اهمیت دادهایم؟ آیا میتوانیم نسل خود را در درگاه الهی عرضه کنیم و بگوییم خدایا این فرزندی که به ما دادی، در مسیر بندگی تو حرکت میکند؟ تربیت دینی یعنی فرزندی را تربیت کنیم که خود را مقید به واجبات الهی بداند، حلال خدا برایش حلال باشد، حرام خدا برایش حرام باشد، واجبات را انجام دهد و از محرمات پرهیز کند. من دو مصداق برای این موضوع بیان میکنم. یکی نماز است. بارها در مباحثم گفتهام: ای پدرها و ای مادرها! میخواهید بدانید نسل خود را خوب تربیت کردهاید یا نه؟ ببینید فرزندانتان نماز میخوانند یا نه. نماز یک سنگ محک است برای موفقیت در تربیت فرزندان. اگر دیدید فرزندتان، هر چند دکتر شده، مهندس شده، مدرسه میسازد، مسجد میسازد، کار خیر میکند، اما نماز نمیخواند، نتوانستهاید او را تربیت کنید. چون یکی از خطوط اصلی بندگی، نماز است. نماز ارتباط انسان با خدا را حفظ میکند. در روایات داریم که اولین چیزی که روز قیامت از انسان میپرسند، نماز است. کسی که نماز نخواند، کسی که برای خدا سجده نکرده باشد، نمیتوانیم بگوییم تربیتش موفق بوده است. مصداق دوم روزه است. الان نزدیک ماه مبارک رمضان هستیم. یکی از مصادیق بندگی، روزه گرفتن است. باید فرزندانمان را طوری تربیت کنیم که ماه رمضان برایشان ماه بندگی و عبادت باشد. اما اگر فرزندی به روزه بیاعتنایی کند، روزهخواری کند، و پدر و مادر هم توجیهاتی مثل معده درد و امثال آن بیاورند، معلوم است که ما در تربیت او کوتاهی کردهایم. در بندگی خدا، خاکستری وجود ندارد. گاهی میگویند قشر سفید، قشر سیاه، قشر خاکستری. اما قرآن میفرماید: یُخْرِجُهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ. کسی که از نور خارج شود، وارد ظلمات میشود. یا حق است یا باطل. در کربلا هم یا با حسین بودند یا با جبهه کفر. حتی آن کسی که خیمه حسین را ترک کرد و به لشکر عمر نپیوست، باز هم از نور خارج شده بود. یکی از دلایل مهمی که نسل ما نسبت به عبادت کمرنگ شده، شبکههای اجتماعی و فضای مجازی است. امروز متنی را خواندم و از مخاطبان پرسیدم این جمله را کی گفته است: نباید اجازه دهیم شبکههای آمریکایی ذهن نوجوانانمان را هدایت کند. کشورهای غربی که دین و ایمان ما را ندارند، اجازه نمیدهند بچههایشان در این فضاها بروند. همین اغتشاشات اخیر را ببینید. کسانی که امامزاده سبزه قبا در دزفول را آتش زدند، مساجد را آتش زدند، چند درصدشان پارسال روزه گرفته بودند؟ چند درصدشان اهل نماز بودند؟ شیطان یک جا متوقف نمیشود. اول نماز را میگیرد، بعد میبردت به جایی که ناکجا آباد.
برای اینکه فرزندی نمازخوان بشود، اولین نکته این است که با آدمهای نمازخوان ارتباط برقرار کند. یکی از گلایههای پدر و مادرها این است که میگویند از وقتی فرزندمان به دبیرستان یا دانشگاه رفت، به نماز و حجاب و روزه بیاعتنا شده است. این نشان میدهد که محیط چقدر قدرتمند است. قدرت محیط از وراثت بیشتر است. پسر پیغمبر باشی، اما اگر محیطت آلوده باشد، آلوده میشوی. پسر نوح با بدان بنشست، خاندان نبوتش گم شد. گاهی خانواده کوتاهی میکند، گاهی رسانه، گاهی کسی که فضای مجازی در اختیارش است. آقای وزیر ارتباطات! فکر نکن فقط دغدغهات فیلتر یا فیلترشکن باشد. مسئله عمیقتر از این حرفهاست. فضای مجازی یله و رهاست. چه فیلتر کنید، چه فیلترشکن بفروشید، مشکل اصلی این است که این محیط برای نسل ما امن نیست. فرزندان باید آدمهای خوب را ببینند، محیطهای خوب را ببینند، حرفهای خوب را بشنوند تا خوب شوند. ماه مبارک رمضان یک فرصت طلایی است. تربیت دینی یعنی فرزندان را بر اساس فطرتشان رشد دهیم. دو مصداق مهم آن، اهتمام به نماز و روزه است.
تاکنون نظری ثبت نشده است