display result search
- 206
- 1000
- 1000
- 1000
جهاد تبیین و روشنگری از منظر حضرت زهرا سلاماللهعلیها، 1
سخنرانی حجت الاسلام محمد رضا عابدینی با موضوع «جهاد تبیین و روشنگری از منظر حضرت زهرا سلاماللهعلیها»، جلسه اول: قیام با مودت، سال 1400
در این شبها و ایام فرخنده، میباید دلها و نفوس ما در مجالس اهل بیت علیهم السلام، "طیب و طاهر" گردد، چرا که کنار هم آمدن با ذکر شیعیان فاطمه سلام الله علیها، نعمتی عظیم است. اگر باور کنیم که این مجالس، ما را به اهل بیت متصل میسازد، آنگاه ذوق و شوق ما در شرکت فزونی میگیرد. دلهایمان باید شبانهروز با یاد فاطمی "معنوس" باشد تا هم در دنیا به رابطه با حضرت موفق شویم و هم در آخرت شایسته شفاعت.
دوران غیبت، دوران عظیمی است که ما در آن قرار گرفتهایم. امام صادق علیهالسلام به یاران خویش فرمودند که آثار عبادات و اعمال در این عصر، با دوران ظهور "غیر قابل قیاس" است. چنانکه نماز جماعت در این دوره، پنجاه برابر نماز جماعت در دولت حق است.
این فضیلت از آن روست که شما مؤمنان امروز، "حلقهٔ اتصال" گذشته به آینده را حفظ کردهاید. دین به واسطهٔ مقاومت و استقامت شما حفظ شده و به کسانی که در دوران ظهور میآیند، میرسد. اگر این رشته منقطع میشد، آیندگان به آن دوره نمیرسیدند. لذا نتایج اعمال آنان نیز به حساب کسانی که سبب حفظ دین بودهاند (به شرط اقامهای بودن نگاه و زمانشناس بودن)، نوشته خواهد شد. این دوره، یک "کار ویژه" و یک "مأموریت ویژه" از جانب خدای سبحان است، چرا که این برهه، عقبهای است که ثمرات سلسله کمالات انبیا را به ثمر خواهد نشاند.
بزرگترین صدمه در طول تاریخ انبیا، از آنجا ناشی شد که مؤمنان، "نگاه تبیین و روایتگری صحیح از حوادث" را درست محقق نکردند و در حمل امانت کوتاهی نمودند. ما حق نداریم کسانی را که در دوران اهل بیت بیتفاوت گذشتند، ملامت کنیم، چرا که اگر امروز در وجود ما "حال مجاهدت" و تمام توان برای اقامهٔ دین نباشد، ما نیز همان میکردیم.
اشک ریختن (گریه) خوب است، اما این اشک نباید "برانگیزاننده" قوای انسان به جهاد در راه خدا نباشد. گریه نباید آدمی را متوقف سازد. در کربلا، جمعی از لشکر دشمن بودند که به پشت تپهای میرفتند، گریه میکردند و استغاثه مینمودند که خدایا حسین (ع) غلبه کند؛ اما چون در این دلخواستن، "قدمی نبوده"، آن فایدهٔ لازم را نداشت. مودت و "ودّ" در قرآن، محبتی است که ابراز و اظهار میشود و به "قدم و اقدام" کشیده میگردد.
در این شبها و ایام فرخنده، میباید دلها و نفوس ما در مجالس اهل بیت علیهم السلام، "طیب و طاهر" گردد، چرا که کنار هم آمدن با ذکر شیعیان فاطمه سلام الله علیها، نعمتی عظیم است. اگر باور کنیم که این مجالس، ما را به اهل بیت متصل میسازد، آنگاه ذوق و شوق ما در شرکت فزونی میگیرد. دلهایمان باید شبانهروز با یاد فاطمی "معنوس" باشد تا هم در دنیا به رابطه با حضرت موفق شویم و هم در آخرت شایسته شفاعت.
دوران غیبت، دوران عظیمی است که ما در آن قرار گرفتهایم. امام صادق علیهالسلام به یاران خویش فرمودند که آثار عبادات و اعمال در این عصر، با دوران ظهور "غیر قابل قیاس" است. چنانکه نماز جماعت در این دوره، پنجاه برابر نماز جماعت در دولت حق است.
این فضیلت از آن روست که شما مؤمنان امروز، "حلقهٔ اتصال" گذشته به آینده را حفظ کردهاید. دین به واسطهٔ مقاومت و استقامت شما حفظ شده و به کسانی که در دوران ظهور میآیند، میرسد. اگر این رشته منقطع میشد، آیندگان به آن دوره نمیرسیدند. لذا نتایج اعمال آنان نیز به حساب کسانی که سبب حفظ دین بودهاند (به شرط اقامهای بودن نگاه و زمانشناس بودن)، نوشته خواهد شد. این دوره، یک "کار ویژه" و یک "مأموریت ویژه" از جانب خدای سبحان است، چرا که این برهه، عقبهای است که ثمرات سلسله کمالات انبیا را به ثمر خواهد نشاند.
بزرگترین صدمه در طول تاریخ انبیا، از آنجا ناشی شد که مؤمنان، "نگاه تبیین و روایتگری صحیح از حوادث" را درست محقق نکردند و در حمل امانت کوتاهی نمودند. ما حق نداریم کسانی را که در دوران اهل بیت بیتفاوت گذشتند، ملامت کنیم، چرا که اگر امروز در وجود ما "حال مجاهدت" و تمام توان برای اقامهٔ دین نباشد، ما نیز همان میکردیم.
اشک ریختن (گریه) خوب است، اما این اشک نباید "برانگیزاننده" قوای انسان به جهاد در راه خدا نباشد. گریه نباید آدمی را متوقف سازد. در کربلا، جمعی از لشکر دشمن بودند که به پشت تپهای میرفتند، گریه میکردند و استغاثه مینمودند که خدایا حسین (ع) غلبه کند؛ اما چون در این دلخواستن، "قدمی نبوده"، آن فایدهٔ لازم را نداشت. مودت و "ودّ" در قرآن، محبتی است که ابراز و اظهار میشود و به "قدم و اقدام" کشیده میگردد.
تاکنون نظری ثبت نشده است