- 139
- 1000
- 1000
- 1000
دنیاپرستی، ریشه سیئات
سخنرانی حجتالاسلام والمسلمین مهدی اصلانی با موضوع"دنیاپرستی، ریشه سیئات "، سال 1405
ما در آستانه سالروز شهادت امام سجاد (علیهالسلام) هستیم. ایشان در یکی از تعالیم ناب خود، توجه ما را به آیات 103 و 104 سوره مبارکه «کهف» جلب میکنند؛ جایی که خداوند متعال با بیانی پرسشی و انگیزشی می فرماید: «هَلْ نُنَبِّئُکُمْ بِالْأَخْسَرِینَ أَعْمَالًا» آیا می خواهید بدبخت ترین، زیان کارترین و ورشکسته ترین انسانها را به شما معرفی کنم؟ سپس در آیه بعد می فرماید: «الَّذِینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَهُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعًا» ورشکسته ترین آدمها کسانی اند که تمام زحمات و سرمایه عمرشان در این دنیا نابود شده، اما خودشان گمان میکنند کار نیک انجام می دهند! امام سجاد (علیهالسلام) این آیه را «آیهٔ خطای محاسباتی» می نامند؛ چون انسان فکر میکند سرمایه اش حفظ شده، درحالیکه همهچیز را از دست داده. این دقیقاً همان دام بزرگی است که شیطان برای انسان پهن میکند: زینت دادن به اعمال باطل، به گونه ای که آدمی خود را در مسیر حق ببیند، درحالیکه در بیراهه است. امام سجاد (علیهالسلام) می فرمایند: «لا یومَ کیومِ الحسین»؛ هیچ روزی به اندازه روز عاشورا سخت و جانسوز نیست. چرا؟ چون در آن روز، عدهای آمدند و امام حسین (ع) را کشتند درحالیکه خیال میکردند با این کار به خدا تقرب میجویند! سی هزار نفر در مقابل پدرم صف آراستند، گمان میکردند مسلماناند و اهل امت پیامبر، اما دچار خطای محاسباتی شده بودند. امام سجاد (علیهالسلام) مصداق عینی این خطا را در رفتار «شمر بن ذیالجوشن» نشان میدهند. راوی میگوید: با شمر نماز شب و صبح خواندیم و دیدیم بعد از نماز چنین دعا میکند: «اللهم انک شریف و تحب الشرف، و انت تعلم انی شریفٌ، فاغفر لی» (خدایا تو شریفی و شرافت را دوست داری، تو خود میدانی که من بندهای شریفم، پس مرا ببخش!) راوی به او گفت: تو با پسر پیامبر جنگیدی و در خون او دست داری، چگونه انتظار بخشش داری؟ شمر پاسخ داد: مأمور امرا بودیم! اگر با عبیدالله و یزید مخالفت میکردیم، از این الاغهایی که آنجا می چریدند پست تر میشدیم. این یعنی چه؟ یعنی دنیاپرستی و ولایتپذیری از طاغوت، کار را به جایی رساند که انسان کشتن فرزند پیامبر را «تقرب به خدا» میپندارد! ریشهٔ خطای محاسباتی: دنیاپرستی و نشانه های آن امام سجاد (علیهالسلام) در دعای ابوحمزه ثمالی به ما آموخت که بگوییم: «سیدی، أخرِجْ حُبَّ الدُّنیا مِنْ قَلْبی، وَاجْمَعْ بَیْنی وَبَیْنَ الْمُصْطَفَی وَآلِهِ» (خدایا محبت دنیا را از دلم بیرون کن و مرا با محمد و آل محمد محشور فرما.) اما دنیاپرستی چیست؟ امام سجاد (علیهالسلام) هفت نشانه برای آن برمی شمارند: 1. حبُّ النِّساء (گرایش نامشروع به جنس مخالف) 2. حبُّ الدُّنیا یعنی فراموشی مرگ و غفلت از آخرت 3. حبُّ الرِّئاسَة (ریاستطلبی و قدرتخواهی) 4. حبُّ الرَّاحَة (راحتطلبی و تنبلی در عبادت، مثل قضا شدن نماز صبح) 5. حبُّ الکَلام (پرحرفی و ناتوانی از سکوت بهجا) 6. حبُّ العُلُوِّ (برتریجویی، تکبر و چشم و همچشمی) 7. حبُّ المال (وابستگی شدید به ثروت) تنها راه مهار دنیاپرستی، اهل انفاق بودن است؛ یعنی درآمد خود را با اهل بیت (علیهالسلام) شریک کنیم، هرچند با مقدار کم. صدقه دادن، دستگیری از همسایه، اختصاص بخشی از غذا یا پول به نیازمندان، چسبندگی به مال را از بین میبرد و انسان را از خطای محاسباتی نجات میدهد. امام سجاد (علیهالسلام) تأکید دارند که اگر کسی از مال خود برای خدا بگذرد، خداوند برکت را در زندگی اش می گستراند. خطای محاسباتی، بزرگترین دام شیطان است که انسان را به هلاکت می کشاند، به شرطی که خود را عالم و نیکوکار بپندارد. راه نجات، شناخت دنیاپرستی و نشانه های آن، انفاق، ترک ریاست طلبی و درخواست از خدا برای بیرون کردن حب دنیا از دل است. امام سجاد (علیهالسلام) با این تعالیم، چراغ راه ما تا ظهور حضرت مهدی (عجل الله) هستند.
ما در آستانه سالروز شهادت امام سجاد (علیهالسلام) هستیم. ایشان در یکی از تعالیم ناب خود، توجه ما را به آیات 103 و 104 سوره مبارکه «کهف» جلب میکنند؛ جایی که خداوند متعال با بیانی پرسشی و انگیزشی می فرماید: «هَلْ نُنَبِّئُکُمْ بِالْأَخْسَرِینَ أَعْمَالًا» آیا می خواهید بدبخت ترین، زیان کارترین و ورشکسته ترین انسانها را به شما معرفی کنم؟ سپس در آیه بعد می فرماید: «الَّذِینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَهُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعًا» ورشکسته ترین آدمها کسانی اند که تمام زحمات و سرمایه عمرشان در این دنیا نابود شده، اما خودشان گمان میکنند کار نیک انجام می دهند! امام سجاد (علیهالسلام) این آیه را «آیهٔ خطای محاسباتی» می نامند؛ چون انسان فکر میکند سرمایه اش حفظ شده، درحالیکه همهچیز را از دست داده. این دقیقاً همان دام بزرگی است که شیطان برای انسان پهن میکند: زینت دادن به اعمال باطل، به گونه ای که آدمی خود را در مسیر حق ببیند، درحالیکه در بیراهه است. امام سجاد (علیهالسلام) می فرمایند: «لا یومَ کیومِ الحسین»؛ هیچ روزی به اندازه روز عاشورا سخت و جانسوز نیست. چرا؟ چون در آن روز، عدهای آمدند و امام حسین (ع) را کشتند درحالیکه خیال میکردند با این کار به خدا تقرب میجویند! سی هزار نفر در مقابل پدرم صف آراستند، گمان میکردند مسلماناند و اهل امت پیامبر، اما دچار خطای محاسباتی شده بودند. امام سجاد (علیهالسلام) مصداق عینی این خطا را در رفتار «شمر بن ذیالجوشن» نشان میدهند. راوی میگوید: با شمر نماز شب و صبح خواندیم و دیدیم بعد از نماز چنین دعا میکند: «اللهم انک شریف و تحب الشرف، و انت تعلم انی شریفٌ، فاغفر لی» (خدایا تو شریفی و شرافت را دوست داری، تو خود میدانی که من بندهای شریفم، پس مرا ببخش!) راوی به او گفت: تو با پسر پیامبر جنگیدی و در خون او دست داری، چگونه انتظار بخشش داری؟ شمر پاسخ داد: مأمور امرا بودیم! اگر با عبیدالله و یزید مخالفت میکردیم، از این الاغهایی که آنجا می چریدند پست تر میشدیم. این یعنی چه؟ یعنی دنیاپرستی و ولایتپذیری از طاغوت، کار را به جایی رساند که انسان کشتن فرزند پیامبر را «تقرب به خدا» میپندارد! ریشهٔ خطای محاسباتی: دنیاپرستی و نشانه های آن امام سجاد (علیهالسلام) در دعای ابوحمزه ثمالی به ما آموخت که بگوییم: «سیدی، أخرِجْ حُبَّ الدُّنیا مِنْ قَلْبی، وَاجْمَعْ بَیْنی وَبَیْنَ الْمُصْطَفَی وَآلِهِ» (خدایا محبت دنیا را از دلم بیرون کن و مرا با محمد و آل محمد محشور فرما.) اما دنیاپرستی چیست؟ امام سجاد (علیهالسلام) هفت نشانه برای آن برمی شمارند: 1. حبُّ النِّساء (گرایش نامشروع به جنس مخالف) 2. حبُّ الدُّنیا یعنی فراموشی مرگ و غفلت از آخرت 3. حبُّ الرِّئاسَة (ریاستطلبی و قدرتخواهی) 4. حبُّ الرَّاحَة (راحتطلبی و تنبلی در عبادت، مثل قضا شدن نماز صبح) 5. حبُّ الکَلام (پرحرفی و ناتوانی از سکوت بهجا) 6. حبُّ العُلُوِّ (برتریجویی، تکبر و چشم و همچشمی) 7. حبُّ المال (وابستگی شدید به ثروت) تنها راه مهار دنیاپرستی، اهل انفاق بودن است؛ یعنی درآمد خود را با اهل بیت (علیهالسلام) شریک کنیم، هرچند با مقدار کم. صدقه دادن، دستگیری از همسایه، اختصاص بخشی از غذا یا پول به نیازمندان، چسبندگی به مال را از بین میبرد و انسان را از خطای محاسباتی نجات میدهد. امام سجاد (علیهالسلام) تأکید دارند که اگر کسی از مال خود برای خدا بگذرد، خداوند برکت را در زندگی اش می گستراند. خطای محاسباتی، بزرگترین دام شیطان است که انسان را به هلاکت می کشاند، به شرطی که خود را عالم و نیکوکار بپندارد. راه نجات، شناخت دنیاپرستی و نشانه های آن، انفاق، ترک ریاست طلبی و درخواست از خدا برای بیرون کردن حب دنیا از دل است. امام سجاد (علیهالسلام) با این تعالیم، چراغ راه ما تا ظهور حضرت مهدی (عجل الله) هستند.
تاکنون نظری ثبت نشده است