- 25
- 1000
- 1000
- 1000
اهمیت روز و دعای عرفه
سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین سیدعلی قاضی عسکر با موضوع "اهمیت روز و دعای عرفه"، سال 1405
روز عرفه روز بسیار مهمی است. حتی مرحوم محدث قمی در مفاتیح الجنان می فرمود: هرچند به عنوان عید شناخته نمی شود، اما می شود گفت که یکی از بزرگترین اعیاد دینی است. روزی است که خداوند تبارک وتعالی رحمتش را بر همه مردم ارزانی میدارد. در روز عرفه، امام معصوم به عده ای که دست نیاز به دیگران دراز کرده بودند، فرمود: «من در شگفتم که در چنین روزی که درهای رحمت الهی باز است، چرا اینها از دیگران استمداد می طلبند؟» روز دعاست، روز توبه و استغفار است، روز مناجات با خداست. یکی از زیباترین و عرفانی ترین دعاهای ما، همین دعای عرفه
است. آنقدر این دعا مهم است که شایسته است تدریس شود برای مردم؛ عرفان ناب اسلامی است. نحوه گفتگوی ما را با خدا مشخص میکند که با خدا چطور حرف بزنیم، از خدا چه بخواهیم، عشق و محبتمان را به خدا چگونه اعلام بکنیم. علی القاعده این دعاهایی هم که خدمت شما داده می شود، اگر ترجمه دارد، همانطور که میخوانید به ترجمه هایش توجه کنید. در روایت آمده: اگر کسی روز عرفه در صحرای عرفات حاضر شود و بعد از غروب که می خواهد از آنجا برود، فکر کند که خدا او را نبخشیده، این آدم سؤظن به خدا پیدا کرده؛ چون خدا وعده مغفرت و آمرزش داده است. روایت زیبای دیگر می فرماید: روز عرفه که می شود، خداوند فرشتگانش را خطاب می کند: «به این بندگان من نگاه کنید در حالی که گردوغبار بر چهره شان نشسته و با سختی آمدند اینجا و دارند مرا می خوانند، دعا می کنند، به من توجه میکنند.» بعد خدا میفرماید: «نگاه کنید به همشان و بدانید که من همه اینها را بخشیدم و مشمول مغفرت خودم قرار دادم و هیچ کس از عرفات خارج نمیشود مگر اینکه مورد مغفرت خدا قرار گرفته باشد.»
شبهای قدر، شبهای رمضان را نگاه کنید خداوند چقدر به مردم عنایت میکند، چقدر دوست دارد مردم را. شما در هیچ کجای دنیا پیدا نمیکنید این لطف و عنایتی را که خدا برای گنهکاران قرار داده. وقتی کسی گناهی مرتکب میشود، او را میبرند مجازات میکنند، زندان میکنند، اما خداوند خطاب میکند: «قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا»؛ ای بندگانی که با گناه به خودتان ستم روا داشتید، نکنه از رحمت خدا مأیوس باشید، نکنه فکر کنید خدا شما را نمیبخشد. نه، بیا در خانه من باز است. خدا همه گناهانتان را خواهد بخشید. البته بحث حق الناس جداست، اما گناهانی که بین انسان و خدا اتفاق افتاده، خدا میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا». لازم نیست کسی بداند، لازم نیست کسی اطلاع پیدا کند. اگر همین بنده من آمد مخلصانه، مرا صدا زد و استغفار کرد و پشیمان شد، همین کافی است. هر وقت در شبانهروز، هر کجا آمد در خانه خدا گفت اشتباه کردم. این بیان امام سجاد علیهالسلام است که: «إِنَّنِی نَدِمْتُ عَلَی مَا کَانَ مِنِّی وَ تَوْبَتُکَ فَنِی وَ عِزَّتِکَ إِنِّی مِنَ النَّادِمِینَ»؛ خدایا اگر پشیمانی از گناه، توبه هست، من به عزت و جلالت قسم میخورم که از نادمان و پشیمانشدگانم. خدایا غفلت کردم، انسانم، شیطان فریبم داد، اشتباه کردم، گناه کردم، اما نمیخواهم قلبم قساوت سراسرش را بگیرد؛ خدایا منو بپذیر، بیام کنار تو قرار بگیرم، عاشق تو بشم، همیشه با تو باشم. خدا میفرماید من در خانه باز است و اگر بیایید من را بخوانید، اجابتتان میکنم. مگر اینکه شرایط دعا فراهم نباشد یا موانعی برای استجابت باشد. بعد هم می فرماید: «اِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْاِلْحاحَ الْمُلِحّینَ»؛ این آدمهای توبه کننده وقتی می آیند ناله میزنند، من دوست دارم این ناله را. در دعای ابوحمزه ثمالی که از دعاهای ناب شیعه است، انسانها با خدا مناجات میکنند و میگویند: خدایا گناهانی انجام دادم که اگر پدر و مادرم یا اطرافیانم متوجه میشدند، در آغوشم راه نمیدادند و طردم میکردند. اما وقتی با همان گناه و معصیت در پیشگاه تو میآیم، میبینم آغوشت باز است، منو میپذیری، منو سر سفرهات نشاندی و مینشانی. این همه آدم معصیت کارند، ولی خدا روزیشان را قطع نمیکند. به موسی و برادرش خطاب میکند: «اذْهَبَا إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ»؛ بروید به سمت فرعون و با او صحبت کنید، شاید او هم برگردد. خدا نمیخواهد جهنمش را پر کند، میخواهد بهشتیها زیاد شوند. پیغمبر رحمت فرستاده شده: «وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِینَ». یکی از راهها هم استغفار است. پیغمبر که گناه نداشت، اما روزها مرتب استغفار میکرد. شما هم همیشه بلدید بگویید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّی وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ». امام صادق علیهالسلام فرمود: «قَلْبُ الْمُؤْمِنِ حَرَمُ اللَّهِ فَلَا تُسْکِنْ حَرَمَ اللَّهِ غَیْرَ اللَّهِ»؛ قلب حرم خداست، پس در حرم خدا غیر خدا را جا ندهید. پیغمبر اکرم در مناجات با خدا میفرمود: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ حُبَّکَ وَ حُبَّ مَنْ یُحِبُّکَ»؛ خدایا از تو میخواهم محبت خودت و محبت کسی که تو را دوست دارد را در دل من قرار بده. سپس میفرماید: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ حُبِّی إِیَّاکَ أَحَبَّ إِلَیَّ مِنْ نَفْسِی وَ أَهْلِی»؛ خدایا جوری قرار بده که عشق به تو از خودم و خانوادهام برایم محبوبتر باشد.
قرآن میگوید از قول پیغمبر: «قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ»؛ اگر میخواهید خدا دوستتان داشته باشد، از پیغمبر اطاعت کنید. در حدیث دیگر: «مَنْ کَانَتْ مَحَبَّتُهُ لِلَّهِ وَ مَحَبَّتُهُ لِمَا یُحِبُّ اللَّهُ کَفَاهُ اللَّهُ مَئُونَةَ النَّاسِ»؛ کسی که محبت خدا را برای خودش انتخاب کند، خدا رنجها و مشقتهای مردم را از او کفایت میکند.
روز عرفه روز بسیار مهمی است. حتی مرحوم محدث قمی در مفاتیح الجنان می فرمود: هرچند به عنوان عید شناخته نمی شود، اما می شود گفت که یکی از بزرگترین اعیاد دینی است. روزی است که خداوند تبارک وتعالی رحمتش را بر همه مردم ارزانی میدارد. در روز عرفه، امام معصوم به عده ای که دست نیاز به دیگران دراز کرده بودند، فرمود: «من در شگفتم که در چنین روزی که درهای رحمت الهی باز است، چرا اینها از دیگران استمداد می طلبند؟» روز دعاست، روز توبه و استغفار است، روز مناجات با خداست. یکی از زیباترین و عرفانی ترین دعاهای ما، همین دعای عرفه
است. آنقدر این دعا مهم است که شایسته است تدریس شود برای مردم؛ عرفان ناب اسلامی است. نحوه گفتگوی ما را با خدا مشخص میکند که با خدا چطور حرف بزنیم، از خدا چه بخواهیم، عشق و محبتمان را به خدا چگونه اعلام بکنیم. علی القاعده این دعاهایی هم که خدمت شما داده می شود، اگر ترجمه دارد، همانطور که میخوانید به ترجمه هایش توجه کنید. در روایت آمده: اگر کسی روز عرفه در صحرای عرفات حاضر شود و بعد از غروب که می خواهد از آنجا برود، فکر کند که خدا او را نبخشیده، این آدم سؤظن به خدا پیدا کرده؛ چون خدا وعده مغفرت و آمرزش داده است. روایت زیبای دیگر می فرماید: روز عرفه که می شود، خداوند فرشتگانش را خطاب می کند: «به این بندگان من نگاه کنید در حالی که گردوغبار بر چهره شان نشسته و با سختی آمدند اینجا و دارند مرا می خوانند، دعا می کنند، به من توجه میکنند.» بعد خدا میفرماید: «نگاه کنید به همشان و بدانید که من همه اینها را بخشیدم و مشمول مغفرت خودم قرار دادم و هیچ کس از عرفات خارج نمیشود مگر اینکه مورد مغفرت خدا قرار گرفته باشد.»
شبهای قدر، شبهای رمضان را نگاه کنید خداوند چقدر به مردم عنایت میکند، چقدر دوست دارد مردم را. شما در هیچ کجای دنیا پیدا نمیکنید این لطف و عنایتی را که خدا برای گنهکاران قرار داده. وقتی کسی گناهی مرتکب میشود، او را میبرند مجازات میکنند، زندان میکنند، اما خداوند خطاب میکند: «قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا»؛ ای بندگانی که با گناه به خودتان ستم روا داشتید، نکنه از رحمت خدا مأیوس باشید، نکنه فکر کنید خدا شما را نمیبخشد. نه، بیا در خانه من باز است. خدا همه گناهانتان را خواهد بخشید. البته بحث حق الناس جداست، اما گناهانی که بین انسان و خدا اتفاق افتاده، خدا میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا». لازم نیست کسی بداند، لازم نیست کسی اطلاع پیدا کند. اگر همین بنده من آمد مخلصانه، مرا صدا زد و استغفار کرد و پشیمان شد، همین کافی است. هر وقت در شبانهروز، هر کجا آمد در خانه خدا گفت اشتباه کردم. این بیان امام سجاد علیهالسلام است که: «إِنَّنِی نَدِمْتُ عَلَی مَا کَانَ مِنِّی وَ تَوْبَتُکَ فَنِی وَ عِزَّتِکَ إِنِّی مِنَ النَّادِمِینَ»؛ خدایا اگر پشیمانی از گناه، توبه هست، من به عزت و جلالت قسم میخورم که از نادمان و پشیمانشدگانم. خدایا غفلت کردم، انسانم، شیطان فریبم داد، اشتباه کردم، گناه کردم، اما نمیخواهم قلبم قساوت سراسرش را بگیرد؛ خدایا منو بپذیر، بیام کنار تو قرار بگیرم، عاشق تو بشم، همیشه با تو باشم. خدا میفرماید من در خانه باز است و اگر بیایید من را بخوانید، اجابتتان میکنم. مگر اینکه شرایط دعا فراهم نباشد یا موانعی برای استجابت باشد. بعد هم می فرماید: «اِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْاِلْحاحَ الْمُلِحّینَ»؛ این آدمهای توبه کننده وقتی می آیند ناله میزنند، من دوست دارم این ناله را. در دعای ابوحمزه ثمالی که از دعاهای ناب شیعه است، انسانها با خدا مناجات میکنند و میگویند: خدایا گناهانی انجام دادم که اگر پدر و مادرم یا اطرافیانم متوجه میشدند، در آغوشم راه نمیدادند و طردم میکردند. اما وقتی با همان گناه و معصیت در پیشگاه تو میآیم، میبینم آغوشت باز است، منو میپذیری، منو سر سفرهات نشاندی و مینشانی. این همه آدم معصیت کارند، ولی خدا روزیشان را قطع نمیکند. به موسی و برادرش خطاب میکند: «اذْهَبَا إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ»؛ بروید به سمت فرعون و با او صحبت کنید، شاید او هم برگردد. خدا نمیخواهد جهنمش را پر کند، میخواهد بهشتیها زیاد شوند. پیغمبر رحمت فرستاده شده: «وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِینَ». یکی از راهها هم استغفار است. پیغمبر که گناه نداشت، اما روزها مرتب استغفار میکرد. شما هم همیشه بلدید بگویید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّی وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ». امام صادق علیهالسلام فرمود: «قَلْبُ الْمُؤْمِنِ حَرَمُ اللَّهِ فَلَا تُسْکِنْ حَرَمَ اللَّهِ غَیْرَ اللَّهِ»؛ قلب حرم خداست، پس در حرم خدا غیر خدا را جا ندهید. پیغمبر اکرم در مناجات با خدا میفرمود: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ حُبَّکَ وَ حُبَّ مَنْ یُحِبُّکَ»؛ خدایا از تو میخواهم محبت خودت و محبت کسی که تو را دوست دارد را در دل من قرار بده. سپس میفرماید: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ حُبِّی إِیَّاکَ أَحَبَّ إِلَیَّ مِنْ نَفْسِی وَ أَهْلِی»؛ خدایا جوری قرار بده که عشق به تو از خودم و خانوادهام برایم محبوبتر باشد.
قرآن میگوید از قول پیغمبر: «قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ»؛ اگر میخواهید خدا دوستتان داشته باشد، از پیغمبر اطاعت کنید. در حدیث دیگر: «مَنْ کَانَتْ مَحَبَّتُهُ لِلَّهِ وَ مَحَبَّتُهُ لِمَا یُحِبُّ اللَّهُ کَفَاهُ اللَّهُ مَئُونَةَ النَّاسِ»؛ کسی که محبت خدا را برای خودش انتخاب کند، خدا رنجها و مشقتهای مردم را از او کفایت میکند.
تاکنون نظری ثبت نشده است