سخنرانی حجت الاسلام سیدصادق میرشفیعی با موضوع "تبیین جایگاه ولایت، تنها راه نجات"، سال 1405
ماه ذی الحجه از قدیم الایام بین علما به «شهر الولایه» معروف است. مناسبت های مهم ولایی زیادی در این ماه کنار هم قرار گرفته، مخصوصاً از روز نهم تا بیست و چهارم که بیش از بیست مورد مناسبت بسیار مهم داریم؛ اوجش غدیر و 24 ماه ذی الحجه هم مباهله است. ماه ذی الحجه فرصتی طلایی برای اهل ایمان است که در این مناسبت ها قدم در راه احیای امر ولایت بردارند. هیچ عملی بالاتر و ارزشمندتر از قدم برداشتن در راه احیای امر ولایت نداریم. این کار با هیچ عبادتی قابل مقایسه نیست؛ نه نماز، نه روزه، نه حج و نه جهاد. بزرگترین حسنه ای که یک مؤمن در تمام عمرش می تواند انجام دهد، ایمان، اعتراف و اعتقاد به ولایت حجت خداست. بزرگترین گناه هم انکار ولایت است. در روایت از امیرالمومنین داریم که کسی سؤال کرد: این آیه که خدا می فرماید هر کسی حسنه بیاورد نجات پیدا می کند و هر کسی سیئه بیاورد با صورت در آتش می افتد، این حسنه چیست؟ حضرت فرمود: «الحسنه معرفه الولایه»؛ آن حسنه معرفت و اعتراف به ولایت محمد و آل محمد است. و آن سیئه هم انکار ولایت است. امام صادق فرمود: ریشه همه خوبی ها را خدا در وجود حجتش قرار داده. وقتی کسی به حجت خدا معتقد و معترف و متصل شد، مثل قطره ای است که به دریا می پیوندد و خودش دریا می شود. اما تا وقتی از ولایت جداست، مثل قطره ای در بیابان است که باد و حرارت زود خشکش می کند. بزرگترین حسنه، اعتقاد به ولایت محمد و آل محمد است و بزرگترین گناه، انکار ولایت.
ائمه به ما خبر دادند که یکی از آفت های آخرالزمان این است که مردم منکر حجت خدا می شوند. امام سجاد فرمود: کسانی که در آخرالزمان اعتقادشان را به امام زمان حفظ می کنند، ثواب شهدای بدر و احد را دارند و انگار در خیمه حضرت مهدی زندگی می کنند.
وقتی به حضرت استغاثه می کنیم، نباید فقط حوائج شخصی خودمان را بخواهیم. راه نجات در دوران غیبت، تقلید از مجتهد جامع الشرایط است. هر جا مسجدی این تقلید تضعیف شود، عرفان های نوظهور و حزب های انحرافی افراد را منحرف می کنند. به اجماع همه علما، سالم ترین و صحیح ترین راه تا ظهور حضرت، تقلید از مجتهدی است که رساله عملیه دارد؛ یعنی عصاره آیات و روایات. ما خودمان مجتهد نیستیم، باید به متخصص مراجعه کنیم. این راه از زمان غیبت شروع شده و همه علما آن را تأیید کرده اند. اگر کسی راه انحرافی جلوی شما می گذارد، مراقب باشید. خدا در قرآن می فرماید: اگر فضل و رحمت خدا نبود، همه شما پیرو شیطان می شدید مگر عده کمی. و در آیه دیگر: اگر فضل و رحمت خدا نبود، هیچکس از شما نجات پیدا نمی کرد. حالا فضل و رحمت خدا چیست؟ طبق تفاسیر: فضل و رحمت خدا یعنی محمد و آل محمد. نماز می خوانیم، روزه می گیریم، جهاد می کنیم، اما آنچه نجاتمان می دهد فضل و رحمت خداست؛ یعنی ولایت حجت خدا. چشم ما باید به دست آقا باشد و امیدمان به وجود مقدس حضرت حجت. از عبادت هایمان هم باید استغفار کنیم. امام سجاد با آن مقام والا می گوید: خدایا من کمترین کمترین ها هستم. ما باید احساس ذلت کنیم و بدانیم واقعاً هیچی نداریم. ثروت عمده ما ولایت محمد و آل محمد است. خدا به پیامبر می فرماید: «قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَٰلِکَ فَلْیَفْرَحُوا»؛ بگو به فضل و رحمت من فقط دل شاد باشید. تکیه به نماز و اعمال صالح نکنید، به فضل و رحمت خدا تکیه کنید که تجلی اعظم آن ولایت حجت خداست. بعضی ها هنوز باور نکرده اند که کارشان به دست حضرت حل می شود. یابن الحسن می گوییم اما دل مان متمرکز نیست. روزی که کسی باور کند فقط حضرت کارش را حل می کند، دیگر در خانه کس دیگری را نمی زند. این که بگوییم مریض شدم می روم دکتر خوب می شوم، نوعی شرک خفی است. حضرت ابراهیم می گفت: وقتی مریض می شوم خدا شفا می دهد، چشمش به دست خدا بود. در امر ولایت هم همین طور است.
ماه ذی الحجه از قدیم الایام بین علما به «شهر الولایه» معروف است. مناسبت های مهم ولایی زیادی در این ماه کنار هم قرار گرفته، مخصوصاً از روز نهم تا بیست و چهارم که بیش از بیست مورد مناسبت بسیار مهم داریم؛ اوجش غدیر و 24 ماه ذی الحجه هم مباهله است. ماه ذی الحجه فرصتی طلایی برای اهل ایمان است که در این مناسبت ها قدم در راه احیای امر ولایت بردارند. هیچ عملی بالاتر و ارزشمندتر از قدم برداشتن در راه احیای امر ولایت نداریم. این کار با هیچ عبادتی قابل مقایسه نیست؛ نه نماز، نه روزه، نه حج و نه جهاد. بزرگترین حسنه ای که یک مؤمن در تمام عمرش می تواند انجام دهد، ایمان، اعتراف و اعتقاد به ولایت حجت خداست. بزرگترین گناه هم انکار ولایت است. در روایت از امیرالمومنین داریم که کسی سؤال کرد: این آیه که خدا می فرماید هر کسی حسنه بیاورد نجات پیدا می کند و هر کسی سیئه بیاورد با صورت در آتش می افتد، این حسنه چیست؟ حضرت فرمود: «الحسنه معرفه الولایه»؛ آن حسنه معرفت و اعتراف به ولایت محمد و آل محمد است. و آن سیئه هم انکار ولایت است. امام صادق فرمود: ریشه همه خوبی ها را خدا در وجود حجتش قرار داده. وقتی کسی به حجت خدا معتقد و معترف و متصل شد، مثل قطره ای است که به دریا می پیوندد و خودش دریا می شود. اما تا وقتی از ولایت جداست، مثل قطره ای در بیابان است که باد و حرارت زود خشکش می کند. بزرگترین حسنه، اعتقاد به ولایت محمد و آل محمد است و بزرگترین گناه، انکار ولایت.
ائمه به ما خبر دادند که یکی از آفت های آخرالزمان این است که مردم منکر حجت خدا می شوند. امام سجاد فرمود: کسانی که در آخرالزمان اعتقادشان را به امام زمان حفظ می کنند، ثواب شهدای بدر و احد را دارند و انگار در خیمه حضرت مهدی زندگی می کنند.
وقتی به حضرت استغاثه می کنیم، نباید فقط حوائج شخصی خودمان را بخواهیم. راه نجات در دوران غیبت، تقلید از مجتهد جامع الشرایط است. هر جا مسجدی این تقلید تضعیف شود، عرفان های نوظهور و حزب های انحرافی افراد را منحرف می کنند. به اجماع همه علما، سالم ترین و صحیح ترین راه تا ظهور حضرت، تقلید از مجتهدی است که رساله عملیه دارد؛ یعنی عصاره آیات و روایات. ما خودمان مجتهد نیستیم، باید به متخصص مراجعه کنیم. این راه از زمان غیبت شروع شده و همه علما آن را تأیید کرده اند. اگر کسی راه انحرافی جلوی شما می گذارد، مراقب باشید. خدا در قرآن می فرماید: اگر فضل و رحمت خدا نبود، همه شما پیرو شیطان می شدید مگر عده کمی. و در آیه دیگر: اگر فضل و رحمت خدا نبود، هیچکس از شما نجات پیدا نمی کرد. حالا فضل و رحمت خدا چیست؟ طبق تفاسیر: فضل و رحمت خدا یعنی محمد و آل محمد. نماز می خوانیم، روزه می گیریم، جهاد می کنیم، اما آنچه نجاتمان می دهد فضل و رحمت خداست؛ یعنی ولایت حجت خدا. چشم ما باید به دست آقا باشد و امیدمان به وجود مقدس حضرت حجت. از عبادت هایمان هم باید استغفار کنیم. امام سجاد با آن مقام والا می گوید: خدایا من کمترین کمترین ها هستم. ما باید احساس ذلت کنیم و بدانیم واقعاً هیچی نداریم. ثروت عمده ما ولایت محمد و آل محمد است. خدا به پیامبر می فرماید: «قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَٰلِکَ فَلْیَفْرَحُوا»؛ بگو به فضل و رحمت من فقط دل شاد باشید. تکیه به نماز و اعمال صالح نکنید، به فضل و رحمت خدا تکیه کنید که تجلی اعظم آن ولایت حجت خداست. بعضی ها هنوز باور نکرده اند که کارشان به دست حضرت حل می شود. یابن الحسن می گوییم اما دل مان متمرکز نیست. روزی که کسی باور کند فقط حضرت کارش را حل می کند، دیگر در خانه کس دیگری را نمی زند. این که بگوییم مریض شدم می روم دکتر خوب می شوم، نوعی شرک خفی است. حضرت ابراهیم می گفت: وقتی مریض می شوم خدا شفا می دهد، چشمش به دست خدا بود. در امر ولایت هم همین طور است.
قطعات
-
عنوانزمانتعداد پخش
تاکنون نظری ثبت نشده است