display result search
- 28
- 1000
- 1000
- 1000
صلوات شعبانیه، نردبانی به سوی شفاعت
سخنزانی آیت الله سید محمدمهدی میرباقری با موضوع "صلوات شعبانیه، نردبانی به سوی شفاعت"، سال 1404
این صلوات نورانی که از امام سجاد علیه السلام نقل شده، یکی از اصلیترین مناسک سیر و سلوک معنوی در ماه شعبان است. دستور است که هر روز بعد از نوافل ظهر تا قبل از شهادت رسول الله خوانده شود. این صلوات، مختص ماه شعبان است و کیفیت خاصی دارد: با صلوات بر نبی اکرم و اهل بیت آغاز میشود. باطن این صلوات، اقرار به مقامات اهل بیت و تجدید عهد نسبت به شئون و مقامات آنهاست. اصل سلوک ما، از همین نقطه آغاز میشود: با صلوات و در سایه شفاعت معصوم. در این صلوات، بحث شفاعت کامل مطرح است. آنان که صلواتشان کامل باشد، به شفاعت کامل میرسند و آنان که صلواتشان ناقص است، شفاعتی ناقص خواهند داشت. صلوات ما، به خودی خود درجهای برای حضرت نمیآورد؛ چرا که خدای متعال و ملائکه، پیوسته بر او درود میفرستند. صلوات ما، در واقع وسیلهای برای پیوستن ما به کاروان رحمت الهی و رسیدن به همراهی معصوم است. کسی که با صلواتِ خدا در عالم حرکت میکند، صلوات ما نیز ما را به او میرساند. در روایت است که حضرت ابراهیم خلیل به مقام خلّت رسید، زیرا بسیار بر محمد و آل محمد صلوات میفرستاد. این فقط کمیت نیست، بلکه کیفیت و مقام صلوات او بود که او را به خلیل اللهی رساند. این ماه، شهرُ النَّبی است؛ ماه پیامبر. همه انبیا ذیل او قرار دارند. این ماه، یک ظاهر دارد و یک باطن عمیق دارد که خاص شهر النبی است. در صلوات میخوانیم: شَهْرُ نَبِیِّکَ سَیِّدِ رُسُلِکَ شَعْبَانُ الَّذِی حَفَفْتَهُ بِالرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَانِ. یعنی خدایا! این ماه پیامبرت را در پوشش رحمت و رضوان خودت پیچیدهای. اگر کسی وارد این ماه شود، در زیر این پوشش رحمانی قرار میگیرد. سپس میخوانیم: الَّذِی کَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص یُدَاوِبُ فِی صِیَامِهِ وَ قِیَامِهِ فِی لَیَالِیهِ وَ أَیَّامِهِ بُخْلاً مِنْهُ بِالْکَرَامَةِ لَکَ وَ إِجْلَالًا لَکَ. یعنی رسول خدا در این ماه، مداوم روزه میگرفت و شبزندهداری میکرد. این کار را از بخل برای حفظ کرامت تو انجام میداد، نه از روی عجز. منشأ برکات این ماه، عبادت پیامبر است. این ماه، به برکت صیام و قیام ایشان، آباد شده است. عبادات پیامبر، فقط برای شخص خودش نیست. این عبادات، عباداتی شفاعتی است؛ برای رشد عالم و برای دستگیری از امت. او شبزندهداری میکند تا فضایی نورانی برای رشد ما فراهم کند. رحمت و رضوانی که در این ماه نازل میشود، برکتی است از آن عبادات. ما باید به این عبادات اقتدا کنیم. شبزندهداری و روزه ماه شعبان را با این نیت انجام دهیم که این ماه، ماه حضرت است و ما پیرو او هستیم. با این تاسی، خود را در مدار شفاعت او قرار میدهیم. در صلوات میگوییم: اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ لِی شَفِیعاً مُشَفَّعاً وَ طَرِیقاً إِلَیْکَ مُهَیَّعاً. خدایا! او را برای من شفیعی مقبول و طریقی هموار به سمت خودت قرار بده. اگر کسی در این ماه، چنین سلوکی داشت و حضرت برای او طریق شد، نتیجه این است: حَتَّى أَلْقَاکَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَنِّی رَاضِیاً. تا روز قیامت، تو را از من راضی ملاقات کنم. این، رسیدن به مقام رضوان است که بالاترین مقامات بهشت است. خدای متعال به او میفرماید: عَجِبْتُ مِنْکَ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَانِ وَ أَنْزَلْتُکَ دَارَ الْقَرَارِ مَعَ الْأَخْیَارِ. از رحمت و رضوانی که به تو ارزانی کردم شگفتزدهام! و تو را در دارالقرار جاودانترین بهشت همراه با نیکان قرار دادم. در بخشی از این صلوات میخوانیم: وَعُدَّتِی لِطَاعَتِکَ وَ جَسَدِی لِخِدْمَتِکَ وَ نَفْسِی لِموَاتَاتِ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ رِزْقَکَ. یکی از شرطهای بهرهمندی از این ماه، رسیدن به مقام مواسات است. مواسات یعنی برادری در اموال؛ نه فقط انفاق. یعنی اگر دو نان داری و برادرت گرسنهتر است، یکی را به او بدهی. این، بالاتر از انفاق واجب است. رسیدن به این مقام، نیازمند شرح صدر از جانب خداست. ممکن است کسی صدبار انفاق کند، ولی به مقام مواسات نرسد. این یک مقام قلبی و اتفاق درونی است. مانند زکات دادن امیرالمؤمنین علیهالسلام که از روی عظمت روح و گشادهدلی بود. در دعایی میخوانیم: وَوَسِّعْ عَلَیَّ فِی رِزْقِی حَتَّى أُعِینَ بِهِ أَهْلَ وَلَایَتِکَ وَ أُوَاسِیَ بِهِ إِخْوَانِی؛ روزیم را گشاده کن تا بتوانم با آن، به دوستانت کمک کنم و با برادرانم مواسات نمایم. نتیجه این سلوک، رسیدن به شفاعت تام، لقای خدا با رضایت او، و سکونت در دارالقرار با نیکان است.
این صلوات نورانی که از امام سجاد علیه السلام نقل شده، یکی از اصلیترین مناسک سیر و سلوک معنوی در ماه شعبان است. دستور است که هر روز بعد از نوافل ظهر تا قبل از شهادت رسول الله خوانده شود. این صلوات، مختص ماه شعبان است و کیفیت خاصی دارد: با صلوات بر نبی اکرم و اهل بیت آغاز میشود. باطن این صلوات، اقرار به مقامات اهل بیت و تجدید عهد نسبت به شئون و مقامات آنهاست. اصل سلوک ما، از همین نقطه آغاز میشود: با صلوات و در سایه شفاعت معصوم. در این صلوات، بحث شفاعت کامل مطرح است. آنان که صلواتشان کامل باشد، به شفاعت کامل میرسند و آنان که صلواتشان ناقص است، شفاعتی ناقص خواهند داشت. صلوات ما، به خودی خود درجهای برای حضرت نمیآورد؛ چرا که خدای متعال و ملائکه، پیوسته بر او درود میفرستند. صلوات ما، در واقع وسیلهای برای پیوستن ما به کاروان رحمت الهی و رسیدن به همراهی معصوم است. کسی که با صلواتِ خدا در عالم حرکت میکند، صلوات ما نیز ما را به او میرساند. در روایت است که حضرت ابراهیم خلیل به مقام خلّت رسید، زیرا بسیار بر محمد و آل محمد صلوات میفرستاد. این فقط کمیت نیست، بلکه کیفیت و مقام صلوات او بود که او را به خلیل اللهی رساند. این ماه، شهرُ النَّبی است؛ ماه پیامبر. همه انبیا ذیل او قرار دارند. این ماه، یک ظاهر دارد و یک باطن عمیق دارد که خاص شهر النبی است. در صلوات میخوانیم: شَهْرُ نَبِیِّکَ سَیِّدِ رُسُلِکَ شَعْبَانُ الَّذِی حَفَفْتَهُ بِالرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَانِ. یعنی خدایا! این ماه پیامبرت را در پوشش رحمت و رضوان خودت پیچیدهای. اگر کسی وارد این ماه شود، در زیر این پوشش رحمانی قرار میگیرد. سپس میخوانیم: الَّذِی کَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص یُدَاوِبُ فِی صِیَامِهِ وَ قِیَامِهِ فِی لَیَالِیهِ وَ أَیَّامِهِ بُخْلاً مِنْهُ بِالْکَرَامَةِ لَکَ وَ إِجْلَالًا لَکَ. یعنی رسول خدا در این ماه، مداوم روزه میگرفت و شبزندهداری میکرد. این کار را از بخل برای حفظ کرامت تو انجام میداد، نه از روی عجز. منشأ برکات این ماه، عبادت پیامبر است. این ماه، به برکت صیام و قیام ایشان، آباد شده است. عبادات پیامبر، فقط برای شخص خودش نیست. این عبادات، عباداتی شفاعتی است؛ برای رشد عالم و برای دستگیری از امت. او شبزندهداری میکند تا فضایی نورانی برای رشد ما فراهم کند. رحمت و رضوانی که در این ماه نازل میشود، برکتی است از آن عبادات. ما باید به این عبادات اقتدا کنیم. شبزندهداری و روزه ماه شعبان را با این نیت انجام دهیم که این ماه، ماه حضرت است و ما پیرو او هستیم. با این تاسی، خود را در مدار شفاعت او قرار میدهیم. در صلوات میگوییم: اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ لِی شَفِیعاً مُشَفَّعاً وَ طَرِیقاً إِلَیْکَ مُهَیَّعاً. خدایا! او را برای من شفیعی مقبول و طریقی هموار به سمت خودت قرار بده. اگر کسی در این ماه، چنین سلوکی داشت و حضرت برای او طریق شد، نتیجه این است: حَتَّى أَلْقَاکَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَنِّی رَاضِیاً. تا روز قیامت، تو را از من راضی ملاقات کنم. این، رسیدن به مقام رضوان است که بالاترین مقامات بهشت است. خدای متعال به او میفرماید: عَجِبْتُ مِنْکَ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَانِ وَ أَنْزَلْتُکَ دَارَ الْقَرَارِ مَعَ الْأَخْیَارِ. از رحمت و رضوانی که به تو ارزانی کردم شگفتزدهام! و تو را در دارالقرار جاودانترین بهشت همراه با نیکان قرار دادم. در بخشی از این صلوات میخوانیم: وَعُدَّتِی لِطَاعَتِکَ وَ جَسَدِی لِخِدْمَتِکَ وَ نَفْسِی لِموَاتَاتِ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ رِزْقَکَ. یکی از شرطهای بهرهمندی از این ماه، رسیدن به مقام مواسات است. مواسات یعنی برادری در اموال؛ نه فقط انفاق. یعنی اگر دو نان داری و برادرت گرسنهتر است، یکی را به او بدهی. این، بالاتر از انفاق واجب است. رسیدن به این مقام، نیازمند شرح صدر از جانب خداست. ممکن است کسی صدبار انفاق کند، ولی به مقام مواسات نرسد. این یک مقام قلبی و اتفاق درونی است. مانند زکات دادن امیرالمؤمنین علیهالسلام که از روی عظمت روح و گشادهدلی بود. در دعایی میخوانیم: وَوَسِّعْ عَلَیَّ فِی رِزْقِی حَتَّى أُعِینَ بِهِ أَهْلَ وَلَایَتِکَ وَ أُوَاسِیَ بِهِ إِخْوَانِی؛ روزیم را گشاده کن تا بتوانم با آن، به دوستانت کمک کنم و با برادرانم مواسات نمایم. نتیجه این سلوک، رسیدن به شفاعت تام، لقای خدا با رضایت او، و سکونت در دارالقرار با نیکان است.
تاکنون نظری ثبت نشده است