display result search
- 70
- 1000
- 1000
- 1000
رسالت منتظران حقیقی در عصر غیبت
سخنرانی حجت الاسلام علیرضا صادقی واعظ با موضوع"رسالت منتظران حقیقی در عصر غیبت"، سال 1404
خداوند به همه ما، فارغ از ایمان و کفر، یک نعمت بزرگ داده است: عمر. این، بالاترین سرمایه هر انسان است. قرآن در روز قیامت به کسانی که حسرت میخورند و میگویند: خدایا ما را برگردان تا کار شایستهای انجام دهیم پاسخ کوتاهی میدهد: أَوَلَمْ نُعَمِّرْکُمْ...؛ مگر به شما عمر ندادیم؟ این فرصت، سرمایهای بود که میتوانست شما را به اوج برساند. حالا از خود بپرسیم: ما از این سرمایه چه کردیم؟ عمر مانند پول نیست که خرجش کنیم و دوباره به دستش بیاوریم. عمر که گذشت، تمام شد. لحظهای که الآن سپری میکنیم، دیگر برنمیگردد. پس باید ببینیم هر لحظه از عمرمان چه ارزشی به زندگی ما اضافه میکند. همین الآن که به جمکران آمدهایم، آیا وقتی از این در خارج میشویم، با وقتی که وارد شدیم تفاوت کردهایم؟ اگر نه، یعنی سرمایهمان را بیدریافت هدر دادهایم. برای خداوند، مقدار عمر مهم نیست، بلکه چگونگی استفاده از آن مهم است. ما نیامدهایم که فقط عمر را بگذرانیم و تحویل دهیم. آیه إنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ فقط برای آخرت نیست؛ برای همین لحظه زندگی هم هست. یعنی اگر فهمیدیم در مسیر غلطی حرکت میکنیم، باید بلافاصله برگردیم و به مسیر اصلی بازگردیم. هرچه زودتر این بازگشت و آگاهی اتفاق بیفتد، از عمرمان بهتر استفاده کردهایم. ما در دوران غیبت امام زمان عجل الله فرجه زندگی میکنیم. امام سجاد علیهالسلام درباره اهل این زمان میفرمایند: کسانی که در زمان غیبت به سر میبرند و معتقد به امامت حضرت و منتظر ظهور ایشان هستند، أَفْضَلُ أَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ؛ برترین مردم همه اعصارند. چرا؟ به خاطر نوع انتظارشان. انتظار فقط دعا و اشک نیست. انتظار واقعی یعنی آمادهسازی خود برای یاری. ما در برههای از تاریخ قرار داریم که میتوانیم در تعجیل ظهور اثرگذار باشیم، میتوانیم خود را برای قرار گرفتن در صف یاران حضرت آماده کنیم. اما مشکل کجاست؟ مشکل این است که ما کمتر به این فکر میکنیم که خودمان میتوانیم یار امام زمان باشیم. با خودمان میگوییم: ما که لیاقت نداریم یا امر محالی است!. این درست نقطه مقابل درس تاریخ کربلاست. کربلا به ما ثابت میکند روی خودت حساب باز کن! شب 28 رجب اگر در مدینه بودیم و میخواستیم برای امام حسین علیهالسلام یار انتخاب کنیم، احتمالاً نامهایی مانند عبدالله بن جعفر، محمد حنفیه یا عبدالله بن عباس را انتخاب میکردیم. اما در صحرای کربلا، این نامها حاضر نبودند. در عوض، کسی مانند حرّ بن یزید ریاحی که روز قبل مقابل کاروان ایستاده بود، صبح عاشورا با نهایت شرمساری و پشیمانی، سر به زیر جلو خیمه اباعبدالله آمد و به افتخار یاری ایشان نائل شد. این یعنی هیچ ناممکنی وجود ندارد. ما همه چیز داریم: ولایت اهل بیت را داریم، ارادت داریم، انتظار داریم. تنها چیزی که نیاز داریم همت و اراده است. یاری امام زمان عجل الله فرجه، جایگاهی است که حتی امامان معصوم آرزوی آن را داشتند. امام صادق علیهالسلام فرمودند: أَدْرَکْتُ وَاحِداً مِنْهُمْ بَیْنَ یَدَیْهِ؛ ای کاش زمان او را درک میکردم و همه عمرم را در خدمت او صرف میکردم. چرا اینقدر مهم است؟ چون تلاش تمام انبیا و اولیا از آدم تا خاتم، برای زمینهسازی ظهور آخرین حجت خدا بوده است. پس کسی که توفیق یاری او را پیدا کند، به چه مقامی رسیده است؟! کسی که عمرش را در راه انتظار و آمادهسازی برای یاری صاحبالامر صرف کند، همانند کسی است که در خیمه امام زمان یا در رکاب پیامبر در بدر و احد حاضر بوده است. حتی اگر پیش از ظهور از دنیا برود، در صبح ظهور، حضرت او را با نام صدا میزند و به او میفرماید: برخیز و مرا یاری کن، زیرا تو شایستگی این مقام را با اعمالت به دست آوردهای.
خداوند به همه ما، فارغ از ایمان و کفر، یک نعمت بزرگ داده است: عمر. این، بالاترین سرمایه هر انسان است. قرآن در روز قیامت به کسانی که حسرت میخورند و میگویند: خدایا ما را برگردان تا کار شایستهای انجام دهیم پاسخ کوتاهی میدهد: أَوَلَمْ نُعَمِّرْکُمْ...؛ مگر به شما عمر ندادیم؟ این فرصت، سرمایهای بود که میتوانست شما را به اوج برساند. حالا از خود بپرسیم: ما از این سرمایه چه کردیم؟ عمر مانند پول نیست که خرجش کنیم و دوباره به دستش بیاوریم. عمر که گذشت، تمام شد. لحظهای که الآن سپری میکنیم، دیگر برنمیگردد. پس باید ببینیم هر لحظه از عمرمان چه ارزشی به زندگی ما اضافه میکند. همین الآن که به جمکران آمدهایم، آیا وقتی از این در خارج میشویم، با وقتی که وارد شدیم تفاوت کردهایم؟ اگر نه، یعنی سرمایهمان را بیدریافت هدر دادهایم. برای خداوند، مقدار عمر مهم نیست، بلکه چگونگی استفاده از آن مهم است. ما نیامدهایم که فقط عمر را بگذرانیم و تحویل دهیم. آیه إنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ فقط برای آخرت نیست؛ برای همین لحظه زندگی هم هست. یعنی اگر فهمیدیم در مسیر غلطی حرکت میکنیم، باید بلافاصله برگردیم و به مسیر اصلی بازگردیم. هرچه زودتر این بازگشت و آگاهی اتفاق بیفتد، از عمرمان بهتر استفاده کردهایم. ما در دوران غیبت امام زمان عجل الله فرجه زندگی میکنیم. امام سجاد علیهالسلام درباره اهل این زمان میفرمایند: کسانی که در زمان غیبت به سر میبرند و معتقد به امامت حضرت و منتظر ظهور ایشان هستند، أَفْضَلُ أَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ؛ برترین مردم همه اعصارند. چرا؟ به خاطر نوع انتظارشان. انتظار فقط دعا و اشک نیست. انتظار واقعی یعنی آمادهسازی خود برای یاری. ما در برههای از تاریخ قرار داریم که میتوانیم در تعجیل ظهور اثرگذار باشیم، میتوانیم خود را برای قرار گرفتن در صف یاران حضرت آماده کنیم. اما مشکل کجاست؟ مشکل این است که ما کمتر به این فکر میکنیم که خودمان میتوانیم یار امام زمان باشیم. با خودمان میگوییم: ما که لیاقت نداریم یا امر محالی است!. این درست نقطه مقابل درس تاریخ کربلاست. کربلا به ما ثابت میکند روی خودت حساب باز کن! شب 28 رجب اگر در مدینه بودیم و میخواستیم برای امام حسین علیهالسلام یار انتخاب کنیم، احتمالاً نامهایی مانند عبدالله بن جعفر، محمد حنفیه یا عبدالله بن عباس را انتخاب میکردیم. اما در صحرای کربلا، این نامها حاضر نبودند. در عوض، کسی مانند حرّ بن یزید ریاحی که روز قبل مقابل کاروان ایستاده بود، صبح عاشورا با نهایت شرمساری و پشیمانی، سر به زیر جلو خیمه اباعبدالله آمد و به افتخار یاری ایشان نائل شد. این یعنی هیچ ناممکنی وجود ندارد. ما همه چیز داریم: ولایت اهل بیت را داریم، ارادت داریم، انتظار داریم. تنها چیزی که نیاز داریم همت و اراده است. یاری امام زمان عجل الله فرجه، جایگاهی است که حتی امامان معصوم آرزوی آن را داشتند. امام صادق علیهالسلام فرمودند: أَدْرَکْتُ وَاحِداً مِنْهُمْ بَیْنَ یَدَیْهِ؛ ای کاش زمان او را درک میکردم و همه عمرم را در خدمت او صرف میکردم. چرا اینقدر مهم است؟ چون تلاش تمام انبیا و اولیا از آدم تا خاتم، برای زمینهسازی ظهور آخرین حجت خدا بوده است. پس کسی که توفیق یاری او را پیدا کند، به چه مقامی رسیده است؟! کسی که عمرش را در راه انتظار و آمادهسازی برای یاری صاحبالامر صرف کند، همانند کسی است که در خیمه امام زمان یا در رکاب پیامبر در بدر و احد حاضر بوده است. حتی اگر پیش از ظهور از دنیا برود، در صبح ظهور، حضرت او را با نام صدا میزند و به او میفرماید: برخیز و مرا یاری کن، زیرا تو شایستگی این مقام را با اعمالت به دست آوردهای.
تاکنون نظری ثبت نشده است