display result search
- 107
- 1000
- 1000
- 1000
مقام رضوان الهی و صبر حضرت زینب سلامالله علیها
سخنرانی حجت الاسلام سید حسین مومنی با موضوع"مقام رضوان الهی و صبر حضرت زینب سلامالله علیها "، سال 1404
خداوند در قرآن کریم پس از برشمردن نعمتهای بهشتی، به نعمت بزرگی اشاره میکند: وَ رِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَکْبَرُ. بزرگترین نعمت، رضایت خداست. این نعمتی است که در سایۀ بندگی و عبودیت به دست میآید. در سورۀ فجر هم خداوند خطاب به نَفْسِ مُطْمَئِنَّه میفرماید: ارْجِعِی إِلَىٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً * فَادْخُلِی فِی عِبَادِی * وَادْخُلِی جَنَّتِی. بهشت و جهنم از همین دنیا آغاز میشود. برخی افراد به خاطر گناهان خاصی مثل آزار والدین یا ظلم به مظلوم، حتی در همین دنیا عذاب جهنم را میچشند. در مقابل، نفس مطمئنه به مقامی میرسد که نه شادیهای دنیا او را غافل میکند و نه مصیبتها او را به شرک و ناشکری میکشاند. ایشان اسوۀ کامل این مقام هستند. در اوج مصیبت کربلا و شام غریبان، زمانی که بدن مطهر امام حسین علیهالسلام را غارت کردند و خیمهها را به آتش کشیدند، آنقدر آرامش داشتند که نماز شب خواندند هرچند به شکل نشسته. ایشان در پاسخ به ابن زیاد که گفت: دیدید خدا با شما چه کرد؟، فرمودند: جز زیبایی ندیدم. این، اوج رضا و طمأنینه است. ایشان زینت پدر بودند. امیرالمؤمنین علیه السلام جامع همۀ صفات انبیا بود و حضرت زینب سلام الله علیها نیز باید همتراز با این مقام میبودند تا زینت او باشند. مرحوم آیتالله خویی در رجال خود میفرماید: زینب! و تو چه میدانی زینب کیست؟ این مقام، با جهاد با نفس، تهجد، نماز اول وقت، انس با قرآن، انجام واجبات و ترک محرمات به دست میآید. آیۀ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ امیدبخشترین آیۀ قرآن است. مبدأ ما خداست و به سوی او بازمیگردیم. در گرفتاریها نباید به دنبال چارهجوی از غیر خدا باشیم. خدا از رگ گردن به ما نزدیکتر است. بلاها یا برای کفاره گناهان است یا برای ترفیع درجه اولیای الهی. امشب، شب نیمه رجب، شبی است که خدا به دنبال بندهای میگردد تا او را بیابد و عطا کند. روایت است: أَنَّ جَلِیسَ مَنْ جَالَسَنِی، مُطِیعٌ مَنْ أَطَاعَنِی.... امشب را با احیا و مناجات و انقطاع کامل به خدا مغتنم بشمارید. حتی اگر معتکف نیستید، به کنار معتکفان بروید و در لحظات دعا و نیایش آنها شرکت کنید. یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ارْجِعِی إِلَىٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً. به مقام رضا برسید. بدانید خدا برای بندگانش بد نمیخواهد. زندگی ظاهری دیگران را با باطن زندگی خود مقایسه نکنید. خدا بد را برای بندهاش رقم نمیزند. نمونهاش جانبازان اعصاب و روانی هستند که با وجود سالها رنج، شاکر و راضی هستند. حضرت زینب سلام الله علیها را کعبه الرضا نامیدهاند. او در طول زندگی پررنجش، از کودکی تا کربلا، هرگز از کوره در نرفت و رضای الهی را از دست نداد. حتی زمانی که به اسارت به کوفه برده شد، زنی که قبلاً کنیز او بود، وقتی طبق خرما برای اسرا فرستاد، حضرت فرمودند: صدقه بر ما حرام است. آن زن دانست که این اسرا، فرزندان پیامبرند. ایشان در شام غریبان، در خرابهای تاریک، آنچنان آرام و مطمئن بود که فرشتگان آسمان در مصیبتش بیقرار شدند. او اولین کسی بود که خود را به گودی قتلگاه رساند و با شمر و عمر سعد سخن گفت.
خداوند در قرآن کریم پس از برشمردن نعمتهای بهشتی، به نعمت بزرگی اشاره میکند: وَ رِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَکْبَرُ. بزرگترین نعمت، رضایت خداست. این نعمتی است که در سایۀ بندگی و عبودیت به دست میآید. در سورۀ فجر هم خداوند خطاب به نَفْسِ مُطْمَئِنَّه میفرماید: ارْجِعِی إِلَىٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً * فَادْخُلِی فِی عِبَادِی * وَادْخُلِی جَنَّتِی. بهشت و جهنم از همین دنیا آغاز میشود. برخی افراد به خاطر گناهان خاصی مثل آزار والدین یا ظلم به مظلوم، حتی در همین دنیا عذاب جهنم را میچشند. در مقابل، نفس مطمئنه به مقامی میرسد که نه شادیهای دنیا او را غافل میکند و نه مصیبتها او را به شرک و ناشکری میکشاند. ایشان اسوۀ کامل این مقام هستند. در اوج مصیبت کربلا و شام غریبان، زمانی که بدن مطهر امام حسین علیهالسلام را غارت کردند و خیمهها را به آتش کشیدند، آنقدر آرامش داشتند که نماز شب خواندند هرچند به شکل نشسته. ایشان در پاسخ به ابن زیاد که گفت: دیدید خدا با شما چه کرد؟، فرمودند: جز زیبایی ندیدم. این، اوج رضا و طمأنینه است. ایشان زینت پدر بودند. امیرالمؤمنین علیه السلام جامع همۀ صفات انبیا بود و حضرت زینب سلام الله علیها نیز باید همتراز با این مقام میبودند تا زینت او باشند. مرحوم آیتالله خویی در رجال خود میفرماید: زینب! و تو چه میدانی زینب کیست؟ این مقام، با جهاد با نفس، تهجد، نماز اول وقت، انس با قرآن، انجام واجبات و ترک محرمات به دست میآید. آیۀ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ امیدبخشترین آیۀ قرآن است. مبدأ ما خداست و به سوی او بازمیگردیم. در گرفتاریها نباید به دنبال چارهجوی از غیر خدا باشیم. خدا از رگ گردن به ما نزدیکتر است. بلاها یا برای کفاره گناهان است یا برای ترفیع درجه اولیای الهی. امشب، شب نیمه رجب، شبی است که خدا به دنبال بندهای میگردد تا او را بیابد و عطا کند. روایت است: أَنَّ جَلِیسَ مَنْ جَالَسَنِی، مُطِیعٌ مَنْ أَطَاعَنِی.... امشب را با احیا و مناجات و انقطاع کامل به خدا مغتنم بشمارید. حتی اگر معتکف نیستید، به کنار معتکفان بروید و در لحظات دعا و نیایش آنها شرکت کنید. یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ارْجِعِی إِلَىٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً. به مقام رضا برسید. بدانید خدا برای بندگانش بد نمیخواهد. زندگی ظاهری دیگران را با باطن زندگی خود مقایسه نکنید. خدا بد را برای بندهاش رقم نمیزند. نمونهاش جانبازان اعصاب و روانی هستند که با وجود سالها رنج، شاکر و راضی هستند. حضرت زینب سلام الله علیها را کعبه الرضا نامیدهاند. او در طول زندگی پررنجش، از کودکی تا کربلا، هرگز از کوره در نرفت و رضای الهی را از دست نداد. حتی زمانی که به اسارت به کوفه برده شد، زنی که قبلاً کنیز او بود، وقتی طبق خرما برای اسرا فرستاد، حضرت فرمودند: صدقه بر ما حرام است. آن زن دانست که این اسرا، فرزندان پیامبرند. ایشان در شام غریبان، در خرابهای تاریک، آنچنان آرام و مطمئن بود که فرشتگان آسمان در مصیبتش بیقرار شدند. او اولین کسی بود که خود را به گودی قتلگاه رساند و با شمر و عمر سعد سخن گفت.
تاکنون نظری ثبت نشده است