display result search
سخنزانی حجت الاسلام سیدمحمدحسین راجی با موضوع "دو نگاه انحرافی به انتظار "، سال 1404
در مبحث انتظار، متأسفانه شاهد دو نگاه افراطی و انحرافی هستیم که هر دو خطرناکاند و باید از آنها پرهیز کرد. یک نگاه انحرافی: عدهای میگویند: شما هیچ کاری نکنید! قیام و جهاد و حرکت را تعطیل کنید. فقط بنشینید و دعا کنید تا خود حضرت بیایند و همه چیز را درست کنند. اگر ظلمی در دنیا رخ میدهد، اگر جبهه حق نیاز به کمک دارد، به شما مربوط نیست. خود امام میآیند و هزینه را میپردازند. ما که قرار نیست پیشمرگ امام باشیم! این نگاه، خیانت به امام زمان است. یعنی حجت خدا را دو دستی تقدیم دشمن کنیم. مگر در کربلا چه شد؟ اگر همه میگفتند خود امام حسین برای خودش هزینه میدهد، آن حماسه خلق میشد؟ انتظار به معنای نظارهگری صرف نیست.
نگاه انحرافی دوم: برخی از ما عاشقان شهدا و حزباللهیها ممکن است دچار این نگاه شویم. میگوییم: دیگر وقت دعا و نیایش گذشته است! وقت عمل و قیام است. این دعاهای ندبه و استغاثه چیست؟ برویم در میدان، جلوی اسرائیل بایستیم، کار عملی کنیم. این مراسمات برای زمان قدیم بود.
این نگاه نیز انحراف بزرگی است. مگر میشود عشق به امام زمان داشت، اما با او راز و نیاز نکرد؟ مگر رهبر عزیزمان، مقام معظم رهبری، اهل دعا و مناجات نیستند؟ مگر سرداران بزرگی مثل شهید حاج قاسم سلیمانی، شهید حاجیزاده، شهید محقق، که مجاهدترین افراد بودند، اشک برای امام زمان نمیریختند؟ خود امام خمینی که قله مجاهدت بود، چقدر به دعای عهد و مناجات مقید بودند؟ صراط مستقیم، راه میانه و درست، همان تلفیق دعا و جهاد است. انسان منتظر کسی است که از یک سو، سحرگاهان برای فرج مولایش اشک میریزد، دعای عهد میخواند، نماز استغاثه میگزارد، و از سوی دیگر، وقتی وقت حمایت از مظلوم و دفاع از حق فرامیرسد، در خط مقدم حاضر است. هم دلش برای امام زمان میتپد، هم دستش برای یاری دین خدا به کار میافتد. دعا را دست کم نگیرید. دعا معجزه میکند. بنیاسرائیل قرار بود چهارصد سال زیر یوغ فرعون باشند، اما با ناله و دعا، خداوند صد و هفتاد سال از آن را بخشید. اگر ما نیز با تمام وجود دعا کنیم، خداوند چه بسا باقیمانده غیبت را کوتاه کند. این دعاها را به فرزندانمان هم بیاموزیم: دعای فرج، دعای عهد، نماز امام زمان. حتی در قنوت نمازهایمان عَجِّلْ فَرَجَهُمْ بگوییم. کارهای کوچک، اما مستمر. اما تنها دعا کافی نیست. باید ببینیم امام زمان چه چیزی دوست دارد و همان را انجام دهیم. یکی از قطعیترین چیزهایی که رضایت امام عصر را در پی دارد، دغدغهمند بودن نسبت به مردم و محرومان است. آیا درست است که سرباز امام زمان گرسنه بخوابد؟ آیا درست است که فرزند یک عاشق امام زمان، به خاطر فقر، نتواند به مدرسه برود؟ باید در زندگیمان برای محرومین سهمی قائل شویم. حتی اگر شده، یک درصد از درآمدمان را به عنوان سهم امام زمان کنار بگذاریم و در راهی که او راضی است، خرج کنیم. این نگاه، نگاه انقلابی و مهدوی است. ما در آخرالزمان زندگی میکنیم. بله، سختیها بسیار است. فتنهها فراوان است. حفظ دین مثل نگه داشتن آتش گداخته در کف دست است. اما ای کاش فقط این سو را نبینیم! شرف و فضیلت زندگی در این دوران را هم ببینیم.
امام سجاد علیه السلام میفرماید: منتظران واقعی ظهور در آخرالزمان، برترین مردم همه ادوار تاریخند. ما در دورانی نفس میکشیم که حاج قاسمهای تاریخ در آن حضور دارند. ما همتها، باکریها، زینالدینها و هزاران شهید گمنام را دیدهایم. ما مردمی را داریم که در شبهای قدر، حسینیّهها را لبریز میکنند و برای امام زمانشان گریه میکنند. در حماسه دفاع مقدس 12 روزه اخیر، همه دنیا دید که این مردم چگونه به فرمان ولیفقیه خود، یکپارچه قیام کردند. این، درس بزرگ تاریخ است. در صدر اسلام، امام حسین علیه السلام را تنها گذاشتند. اما امروز، ملت ایران ثابت کردهاند که نایب امام عصر را تنها نخواهند گذاشت. این عشق را به امید دیدار خود حضرت و برای لبخند رضایت بر لبان نایبش، هر روز بیشتر میکنند. پس بیایید هم دعا را زنده نگه داریم؛ با خواندن ادعیه، شرکت در مراسمات و اشک ریختن برای فرج. و هم عمل را قوی کنیم؛ با جهاد تبیین، جهاد علمی، جهاد اقتصادی، حمایت از مستضعفین و اطاعت کامل از رهبری که پرچمدار انتظار عملی است.
در مبحث انتظار، متأسفانه شاهد دو نگاه افراطی و انحرافی هستیم که هر دو خطرناکاند و باید از آنها پرهیز کرد. یک نگاه انحرافی: عدهای میگویند: شما هیچ کاری نکنید! قیام و جهاد و حرکت را تعطیل کنید. فقط بنشینید و دعا کنید تا خود حضرت بیایند و همه چیز را درست کنند. اگر ظلمی در دنیا رخ میدهد، اگر جبهه حق نیاز به کمک دارد، به شما مربوط نیست. خود امام میآیند و هزینه را میپردازند. ما که قرار نیست پیشمرگ امام باشیم! این نگاه، خیانت به امام زمان است. یعنی حجت خدا را دو دستی تقدیم دشمن کنیم. مگر در کربلا چه شد؟ اگر همه میگفتند خود امام حسین برای خودش هزینه میدهد، آن حماسه خلق میشد؟ انتظار به معنای نظارهگری صرف نیست.
نگاه انحرافی دوم: برخی از ما عاشقان شهدا و حزباللهیها ممکن است دچار این نگاه شویم. میگوییم: دیگر وقت دعا و نیایش گذشته است! وقت عمل و قیام است. این دعاهای ندبه و استغاثه چیست؟ برویم در میدان، جلوی اسرائیل بایستیم، کار عملی کنیم. این مراسمات برای زمان قدیم بود.
این نگاه نیز انحراف بزرگی است. مگر میشود عشق به امام زمان داشت، اما با او راز و نیاز نکرد؟ مگر رهبر عزیزمان، مقام معظم رهبری، اهل دعا و مناجات نیستند؟ مگر سرداران بزرگی مثل شهید حاج قاسم سلیمانی، شهید حاجیزاده، شهید محقق، که مجاهدترین افراد بودند، اشک برای امام زمان نمیریختند؟ خود امام خمینی که قله مجاهدت بود، چقدر به دعای عهد و مناجات مقید بودند؟ صراط مستقیم، راه میانه و درست، همان تلفیق دعا و جهاد است. انسان منتظر کسی است که از یک سو، سحرگاهان برای فرج مولایش اشک میریزد، دعای عهد میخواند، نماز استغاثه میگزارد، و از سوی دیگر، وقتی وقت حمایت از مظلوم و دفاع از حق فرامیرسد، در خط مقدم حاضر است. هم دلش برای امام زمان میتپد، هم دستش برای یاری دین خدا به کار میافتد. دعا را دست کم نگیرید. دعا معجزه میکند. بنیاسرائیل قرار بود چهارصد سال زیر یوغ فرعون باشند، اما با ناله و دعا، خداوند صد و هفتاد سال از آن را بخشید. اگر ما نیز با تمام وجود دعا کنیم، خداوند چه بسا باقیمانده غیبت را کوتاه کند. این دعاها را به فرزندانمان هم بیاموزیم: دعای فرج، دعای عهد، نماز امام زمان. حتی در قنوت نمازهایمان عَجِّلْ فَرَجَهُمْ بگوییم. کارهای کوچک، اما مستمر. اما تنها دعا کافی نیست. باید ببینیم امام زمان چه چیزی دوست دارد و همان را انجام دهیم. یکی از قطعیترین چیزهایی که رضایت امام عصر را در پی دارد، دغدغهمند بودن نسبت به مردم و محرومان است. آیا درست است که سرباز امام زمان گرسنه بخوابد؟ آیا درست است که فرزند یک عاشق امام زمان، به خاطر فقر، نتواند به مدرسه برود؟ باید در زندگیمان برای محرومین سهمی قائل شویم. حتی اگر شده، یک درصد از درآمدمان را به عنوان سهم امام زمان کنار بگذاریم و در راهی که او راضی است، خرج کنیم. این نگاه، نگاه انقلابی و مهدوی است. ما در آخرالزمان زندگی میکنیم. بله، سختیها بسیار است. فتنهها فراوان است. حفظ دین مثل نگه داشتن آتش گداخته در کف دست است. اما ای کاش فقط این سو را نبینیم! شرف و فضیلت زندگی در این دوران را هم ببینیم.
امام سجاد علیه السلام میفرماید: منتظران واقعی ظهور در آخرالزمان، برترین مردم همه ادوار تاریخند. ما در دورانی نفس میکشیم که حاج قاسمهای تاریخ در آن حضور دارند. ما همتها، باکریها، زینالدینها و هزاران شهید گمنام را دیدهایم. ما مردمی را داریم که در شبهای قدر، حسینیّهها را لبریز میکنند و برای امام زمانشان گریه میکنند. در حماسه دفاع مقدس 12 روزه اخیر، همه دنیا دید که این مردم چگونه به فرمان ولیفقیه خود، یکپارچه قیام کردند. این، درس بزرگ تاریخ است. در صدر اسلام، امام حسین علیه السلام را تنها گذاشتند. اما امروز، ملت ایران ثابت کردهاند که نایب امام عصر را تنها نخواهند گذاشت. این عشق را به امید دیدار خود حضرت و برای لبخند رضایت بر لبان نایبش، هر روز بیشتر میکنند. پس بیایید هم دعا را زنده نگه داریم؛ با خواندن ادعیه، شرکت در مراسمات و اشک ریختن برای فرج. و هم عمل را قوی کنیم؛ با جهاد تبیین، جهاد علمی، جهاد اقتصادی، حمایت از مستضعفین و اطاعت کامل از رهبری که پرچمدار انتظار عملی است.
تاکنون نظری ثبت نشده است