display result search
سخنرانی خانم دکتر فروغ نیلچی زاده با موضوع «تفکر مثبت و خلاق»
شاید سوال خیلی از دوستان ما این باشد که ما باید آرامش فکر داشته باشیم یا آرامش دل ؟ به نظر شما کسی که نماز می خواند به کدامیک از این دو نیاز دارد ؟ در حین نماز خواندن بیشتر به تمرکز فکر نیاز دارد یا حضور قلب ؟ فکر می کنید فرق بین حضور قلب و تمرکز فکر چیست ؟ وقتی می خواهید چیزی را به قلب خود القاء کنید عبارات را آرام آرام و شمرده بگویید. آ نطور که قلب شما مانند یک کودک دوساله آن عبارات را کاملاً بفهمد و بتواند تکرار کند. در حقیقت مانند یک نوآموزی که می خواهد کلمات را تکرار کند. یکی از معماهای وجود ما آدم ها این است که یک مملکت وجود داریم و دو پادشاه، عقل و دل. بخاطر همین هم اکثر اوقات ما از خود ناراضی هستیم، تا زمانی که یاد نگیریم که چگونه هندسه ی وجود خود را زیر نور ملکوت تنظیم کنیم. بسیاری از اوقات ما کاری را انجام می دهیم که کار خوبی است اما دل ما برای ما شکایت نامه می فرستد که من اصلاً راضی و خوشحال نیستم. عقل ما می گوید که این کار خیلی خوب بوده است اما دل ما راضی نیست و می گوید من خوشم نیامد. گاهی اوقات می خواهیم دل خود را راضی کنیم عقل، ما را جواب می کند. می گوید درست است که آن کاری که دل تو می خواست کردی اما آیا آدم عاقل این کار را می کند ؟ چرا این کار را کردی ؟ مدام بین خود ما با خود ما دعوا است. اگر نتوانیم تکلیف این دو پادشاه را روشن کنیم، طبیعی است که این دعوا های مختلف به شکل های گوناگون بروز و ظهور پیدا کند. از انواع فراموشکاری ها گرفته تا بدبینی ها و سوءظن ها تا افکار منفی و فکر گناه. اول به سراغ آن چیزی برویم که باید خیلی جدی تر به آن بپردازیم.
شاید سوال خیلی از دوستان ما این باشد که ما باید آرامش فکر داشته باشیم یا آرامش دل ؟ به نظر شما کسی که نماز می خواند به کدامیک از این دو نیاز دارد ؟ در حین نماز خواندن بیشتر به تمرکز فکر نیاز دارد یا حضور قلب ؟ فکر می کنید فرق بین حضور قلب و تمرکز فکر چیست ؟ وقتی می خواهید چیزی را به قلب خود القاء کنید عبارات را آرام آرام و شمرده بگویید. آ نطور که قلب شما مانند یک کودک دوساله آن عبارات را کاملاً بفهمد و بتواند تکرار کند. در حقیقت مانند یک نوآموزی که می خواهد کلمات را تکرار کند. یکی از معماهای وجود ما آدم ها این است که یک مملکت وجود داریم و دو پادشاه، عقل و دل. بخاطر همین هم اکثر اوقات ما از خود ناراضی هستیم، تا زمانی که یاد نگیریم که چگونه هندسه ی وجود خود را زیر نور ملکوت تنظیم کنیم. بسیاری از اوقات ما کاری را انجام می دهیم که کار خوبی است اما دل ما برای ما شکایت نامه می فرستد که من اصلاً راضی و خوشحال نیستم. عقل ما می گوید که این کار خیلی خوب بوده است اما دل ما راضی نیست و می گوید من خوشم نیامد. گاهی اوقات می خواهیم دل خود را راضی کنیم عقل، ما را جواب می کند. می گوید درست است که آن کاری که دل تو می خواست کردی اما آیا آدم عاقل این کار را می کند ؟ چرا این کار را کردی ؟ مدام بین خود ما با خود ما دعوا است. اگر نتوانیم تکلیف این دو پادشاه را روشن کنیم، طبیعی است که این دعوا های مختلف به شکل های گوناگون بروز و ظهور پیدا کند. از انواع فراموشکاری ها گرفته تا بدبینی ها و سوءظن ها تا افکار منفی و فکر گناه. اول به سراغ آن چیزی برویم که باید خیلی جدی تر به آن بپردازیم.
تاکنون نظری ثبت نشده است