- 41
- 1000
- 1000
- 1000
مقام مومن مجاهد، 5(پایان)
سخنرانی حجت الاسلام محمدجواد حاج علی اکبری با موضوع "مقام مومن مجاهد"، جلسه پنجم:"از خودسازی تا اصلاح اجتماعی"، سال 1405
شب عاشورا را از پررمز و رازترین شبهای سال دانستند و آن را شبی شبیه به «لیلةالقدر» معرفی کردند که احیای آن بسیار سفارش شده است. این شب، فرصتی بینظیر برای عبادت، نماز، تلاوت قرآن، استغفار، توبه و ارتباط با ساحت مقدس امام زمان (عجلالله) و حضرت اباعبدالله الحسین (علیهالسلام) است. خدا را شاکریم که این توفیق را داد تا امشب در این محفل حضور یابیم و از فیوضات آن بهره مند شویم.
محور اصلی بحث: آیهٔ کریمهٔ «التائبون العابدون الحامدون...» سخنران به آیهٔ شریفهٔ سورهٔ توبه (که پیش از آن، آیهٔ «إن الله اشترى من المؤمنین أنفسهم...» قرار دارد) اشاره کرد و آن را دریچه ای شگفت انگیز برای ارتباط انسان با خدا دانست.
· توضیح داد که انسان مؤمنِ مجاهد، پس از ایمان و جهاد، به درجهای میرسد که خداوند او را خریدارِ جانش قرار میدهد و این افتخار ممکن است به شهادت بینجامد. اما پیش از هرگونه نقش آفرینی اجتماعی و اصلاح جامعه، باید ابتدا به «خودسازی» پرداخت و بنیان های توحیدی، ایمانی، اخلاقی و روحی را در وجود خویش استوار کرد. «سیاحت» به معنای حرکت، پویایی، هجرت، سفر و مهاجرت است (نه به معنای گشت وگذار عادی). مؤمنِ صائر (پویا) برای دستیابی به علم، معرفت، قدرت علمی، قوت اقتصادی و حتی سلوک روحی، باید حرکت کند؛ از شهری به شهر دیگر، از استادی به استاد دیگر، و از مرکزی به مرکز دیگر.
· اگر کسی در جای خود راکد بماند، از فیضها محروم میشود و علم و معرفت نزد او نمیآید؛ باید خود را به منابع فیض برساند.
در روایات، «سیاحت امّتی» دوگونه معرفی شده است:
1. سیاحت در مساجد: مؤمن همواره به مسجد میرود (صبح، ظهر، شب) و مسجد را پایگاه عبادت، اخوت، معرفت، شبکه سازی و خدمت قرار میدهد.
2. سیاحت در جهاد فی سبیل الله: جهادِ علمی، فکری، تربیتی، اقتصادی و حتی جهاد سازندگی در قالب اردوهای جهادی که خدمت به محرومان و ساختن مسجد و خانه است. مؤمن باید «سائر» باشد و راکد نماند، چراکه رکود سبب پسرفت یا گندیدگی (مانند آب راکد) میشود. رکوع، نمادِ تسلیم و خضوع در برابر خداست و اختصاص به نماز دارد (برخلاف سجده که در غیرنماز هم هست). رکوع فقط شایستهٔ خداست و تعظیم یا خمشدن در برابر غیرخدا (حتی در رسمهای هنری یا تشویقی) اگر با توجه باشد، گناه است.
· در قرآن دو بار فرمانِ همراهی با رکوعکنندگان داده شده: یکبار به حضرت مریم (س) که فرمود «ارکعی مع الراکعین» و بار دیگر به عموم مؤمنان که نماز را به جماعت بخوانند.
· خداوند نمازِ فرادی را «اضطراری» و نماز جماعت را محبوب و مطلوب خود معرفی کرده است.
· در جامعهٔ اسلامی، شاخصهٔ بارز مؤمنان، «رکوع و سجده» در نماز جماعت و نماز جمعه است؛ یعنی حیات جمعی آنان با نماز گره خورده است.
· تأکید بر ضرورت ساخت مساجد جامع در شهرها، به گونه ای که صدای اذان تمام مناطق را بپوشاند و هیچ نقطه ای از ندای توحید خالی نباشد. سجده، اوج قرب و ارتباط عاشقانه با خداست. اگر مؤمن بداند چه برکاتی در سجده بر او نازل میشود، هرگز سر از سجده برنمی دارد. سجده محدود به نماز نیست؛ سجدهٔ شکر پس از نماز یا در طول روز، نشانهٔ شکرگزاری از نعمتهای الهی است. امام سجاد (علیهالسلام) را به سبب عشق به سجده، «سجّاد» نامیدند؛ ایشان در مسیر راه، هرگاه یاد نعمتی میافتادند، پیاده شده و به سجده میرفتند.
· تأکید بر کیفیت نماز: رکوع و سجده باید با طمأنینه، ذکر، اشک و حضور قلب همراه باشد؛ نه عجولانه و سطحی.
تمام این شش ویژگی (توبه، عبادت، حمد، سیاحت، رکوع و سجود) در نماز مؤمن متجلی میشود:
· توبه و بازگشت به خدا در هر نماز.
· عبادت در متن نماز.
· حمد و سپاس در آغاز و پایان نماز.
· سیاحت و حرکت در ارکان نماز (از قیام تا رکوع و سجده و تشهد).
· رکوع و سجود که اختصاص به نماز دارد.
· از خدا خواستند که به حق شب عاشورا، این ویژگیها را در ما نهادینه کند و توفیق رسیدگی به نماز را به ما عنایت فرماید. نسبت به یکدیگر باید «رحماء بینهم» باشیم و با محبت و تبسم برخورد کنیم؛ شدت و خشونت فقط برای کفار است (اشاره به ادامهٔ آیه).
«انسان مؤمن برای اصلاح جامعه، ابتدا باید خود را با شش گوهرِ توبه، عبودیت، حمد، پویایی، رکوع و سجود بیاراید؛ سپس در مسیر جهاد و خدمت گام نهد. و بهترین مظهری که این صفات در آن جمع میشود، نمازِ باکیفیت و جماعت است که باید برای احیای آن، همت و حرکتِ جمعی داشته باشیم.»
شب عاشورا را از پررمز و رازترین شبهای سال دانستند و آن را شبی شبیه به «لیلةالقدر» معرفی کردند که احیای آن بسیار سفارش شده است. این شب، فرصتی بینظیر برای عبادت، نماز، تلاوت قرآن، استغفار، توبه و ارتباط با ساحت مقدس امام زمان (عجلالله) و حضرت اباعبدالله الحسین (علیهالسلام) است. خدا را شاکریم که این توفیق را داد تا امشب در این محفل حضور یابیم و از فیوضات آن بهره مند شویم.
محور اصلی بحث: آیهٔ کریمهٔ «التائبون العابدون الحامدون...» سخنران به آیهٔ شریفهٔ سورهٔ توبه (که پیش از آن، آیهٔ «إن الله اشترى من المؤمنین أنفسهم...» قرار دارد) اشاره کرد و آن را دریچه ای شگفت انگیز برای ارتباط انسان با خدا دانست.
· توضیح داد که انسان مؤمنِ مجاهد، پس از ایمان و جهاد، به درجهای میرسد که خداوند او را خریدارِ جانش قرار میدهد و این افتخار ممکن است به شهادت بینجامد. اما پیش از هرگونه نقش آفرینی اجتماعی و اصلاح جامعه، باید ابتدا به «خودسازی» پرداخت و بنیان های توحیدی، ایمانی، اخلاقی و روحی را در وجود خویش استوار کرد. «سیاحت» به معنای حرکت، پویایی، هجرت، سفر و مهاجرت است (نه به معنای گشت وگذار عادی). مؤمنِ صائر (پویا) برای دستیابی به علم، معرفت، قدرت علمی، قوت اقتصادی و حتی سلوک روحی، باید حرکت کند؛ از شهری به شهر دیگر، از استادی به استاد دیگر، و از مرکزی به مرکز دیگر.
· اگر کسی در جای خود راکد بماند، از فیضها محروم میشود و علم و معرفت نزد او نمیآید؛ باید خود را به منابع فیض برساند.
در روایات، «سیاحت امّتی» دوگونه معرفی شده است:
1. سیاحت در مساجد: مؤمن همواره به مسجد میرود (صبح، ظهر، شب) و مسجد را پایگاه عبادت، اخوت، معرفت، شبکه سازی و خدمت قرار میدهد.
2. سیاحت در جهاد فی سبیل الله: جهادِ علمی، فکری، تربیتی، اقتصادی و حتی جهاد سازندگی در قالب اردوهای جهادی که خدمت به محرومان و ساختن مسجد و خانه است. مؤمن باید «سائر» باشد و راکد نماند، چراکه رکود سبب پسرفت یا گندیدگی (مانند آب راکد) میشود. رکوع، نمادِ تسلیم و خضوع در برابر خداست و اختصاص به نماز دارد (برخلاف سجده که در غیرنماز هم هست). رکوع فقط شایستهٔ خداست و تعظیم یا خمشدن در برابر غیرخدا (حتی در رسمهای هنری یا تشویقی) اگر با توجه باشد، گناه است.
· در قرآن دو بار فرمانِ همراهی با رکوعکنندگان داده شده: یکبار به حضرت مریم (س) که فرمود «ارکعی مع الراکعین» و بار دیگر به عموم مؤمنان که نماز را به جماعت بخوانند.
· خداوند نمازِ فرادی را «اضطراری» و نماز جماعت را محبوب و مطلوب خود معرفی کرده است.
· در جامعهٔ اسلامی، شاخصهٔ بارز مؤمنان، «رکوع و سجده» در نماز جماعت و نماز جمعه است؛ یعنی حیات جمعی آنان با نماز گره خورده است.
· تأکید بر ضرورت ساخت مساجد جامع در شهرها، به گونه ای که صدای اذان تمام مناطق را بپوشاند و هیچ نقطه ای از ندای توحید خالی نباشد. سجده، اوج قرب و ارتباط عاشقانه با خداست. اگر مؤمن بداند چه برکاتی در سجده بر او نازل میشود، هرگز سر از سجده برنمی دارد. سجده محدود به نماز نیست؛ سجدهٔ شکر پس از نماز یا در طول روز، نشانهٔ شکرگزاری از نعمتهای الهی است. امام سجاد (علیهالسلام) را به سبب عشق به سجده، «سجّاد» نامیدند؛ ایشان در مسیر راه، هرگاه یاد نعمتی میافتادند، پیاده شده و به سجده میرفتند.
· تأکید بر کیفیت نماز: رکوع و سجده باید با طمأنینه، ذکر، اشک و حضور قلب همراه باشد؛ نه عجولانه و سطحی.
تمام این شش ویژگی (توبه، عبادت، حمد، سیاحت، رکوع و سجود) در نماز مؤمن متجلی میشود:
· توبه و بازگشت به خدا در هر نماز.
· عبادت در متن نماز.
· حمد و سپاس در آغاز و پایان نماز.
· سیاحت و حرکت در ارکان نماز (از قیام تا رکوع و سجده و تشهد).
· رکوع و سجود که اختصاص به نماز دارد.
· از خدا خواستند که به حق شب عاشورا، این ویژگیها را در ما نهادینه کند و توفیق رسیدگی به نماز را به ما عنایت فرماید. نسبت به یکدیگر باید «رحماء بینهم» باشیم و با محبت و تبسم برخورد کنیم؛ شدت و خشونت فقط برای کفار است (اشاره به ادامهٔ آیه).
«انسان مؤمن برای اصلاح جامعه، ابتدا باید خود را با شش گوهرِ توبه، عبودیت، حمد، پویایی، رکوع و سجود بیاراید؛ سپس در مسیر جهاد و خدمت گام نهد. و بهترین مظهری که این صفات در آن جمع میشود، نمازِ باکیفیت و جماعت است که باید برای احیای آن، همت و حرکتِ جمعی داشته باشیم.»
تاکنون نظری ثبت نشده است