- 90
- 1000
- 1000
- 1000
مقام مومن مجاهد، 4
سخنرانی حجت الاسلام محمدجواد حاج علی اکبری با موضوع "مقام مومن مجاهد"، جلسه چهارم:"جهاد با زبان حمد"، سال 1405
بحث ما در قرآن کریم، پیرامون صفات مجاهدین راه خداست، با محوریت آیه شریفه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...» که در نوبتهای قبل به آن پرداختیم. گفتیم که انسان مؤمن مجاهد، نخست بر سر سفرهی طهارت می نشیند و با توبه دائم، از نقص به کمال و از ظلمت گناه به سوی نور پاکی حرکت میکند. وقتی این سهم از پاکیزگی نصیبش شد، عبادت برایش شیرین میگردد و «عابدون» میشود؛ یعنی عبادت خاص (نماز، روزه، دعا و ذکر) و عبادت عام (هر عمل صالحی برای رضای خدا، مخصوصاً خدمت به خلق و جهاد در راه خدا) در وجودش جلوه گر میشود.
با این سرمایه، مؤمن مجاهد گام به منزل سوم میگذارد و آن «حامدون» است. در این مرحله، دلش به جمال حق روشن میشود و زبان جان و قالش به ذکر «الحمدلله» جاری میگردد. این حمد، برترین ذکر توحیدی است؛ چرا که تمام زیباییها و کمالات، تنها شایسته حضرت حق است و انسان با تماشای اسمای حسنی در آفاق و انفس، به عظمت و لطف او پی میبرد.
نعمت شناسی، کلید ورود به این مقام است. مؤمن مجاهد، هر چه میبیند نعمت میبیند؛ چه نعمت آشکار و چه پنهان. حتی بلاها را نیز با چشم لطف الهی مینگرد و غرق در دریای نعمتهای خداوند میشود، ولی غفلت و عادت، حجاب درک این نعمتهاست. ما هرگز برای دیدن، شنیدن، نفس کشیدن، یا کارکرد قلب و کلیه هایمان شکر نمیکنیم، مگر آنکه بیماریی پیش آید. هنر مؤمن مجاهد، نعمت شناسی است؛ اینکه در هر نعمتی، پیام محبت خداوند را ببیند که از سوی غنی مطلق برای فقیر مطلق فرستاده شده است.
خدای متعال با نعمتهای پیاپی اش به ما پیام عشق میفرستد؛ در چشم مادر، در شکوه پدر، در چهره فرزند، در هر لقمه غذا و هر جرعه آب. قرآن می فرماید که اگر این آب را تلخ میکردیم، چه کسی توانایی تغییر آن را داشت؟ پس چرا شکر نمیگوئیم؟ امام سجاد (علیهالسلام) در مناجات شاکرین میفرماید که حتی شکرگزاری از یک نعمت، زنجیرهای از نعمتهای دیگر را به همراه دارد؛ خودِ «الحمدلله» گفتن نیز نعمتی است که نیاز به شکر جدید دارد و این سلسله تا ابد ادامه مییابد. کسانی که به مقام حمد رسیده اند، مانند آن جانباز عزیز که سالها بر بستر بیماری بوده و جز لبخند و «الحمدلله» چیزی از او نشنیدهایم؛ یا آن پدر شهیدانی که دو فرزند برومندش را در راه خدا هدیه کرده و سراسر وجودش لبخند رضایت و شکر است؛ یا آن خانوادهی بزرگ که با شش فرزند، در مسیر تربیت اسلامی مصمم و خوشگمان به لطف خدایند. اینها حقیقتاً در عالم دیگری سیر میکنند؛ عالمی که طعم زندگی، همان شکر و حمد است. در نهایت، خداوند متعال که خود «حمید» است، حضرت محمد مصطفی صلی الله را آفرید تا آینه تمام نمای جمال و کمال الهی باشد. نام «محمد» از ریشه حمد است و «احمد» به معنای کسی است که هیچکس چون او نتوانسته خدا را حمد کند و هیچکس در حد او ستایش نشده است. پس از او، علی (علیهالسلام)، فاطمه (سلام الله)، حسن و حسین (علیهالسلام) و تا امام مهدی (عجلالله)، این انوار نورانی، برترین نعمتهای الهی هستند که به بشریت ارزانی شده اند. این سرمایه عظیم را قدر بدانیم و از آن برای حسینی شدن و حرکت در مسیر کمال استفاده کنیم، چرا که زمان کوتاه است و «صه» یعنی توقف جایز نیست و باید از این منزل به منزل بالاتر شتافت و از شکر یک نعمت به شکر نعمتی دیگر رفت.
بحث ما در قرآن کریم، پیرامون صفات مجاهدین راه خداست، با محوریت آیه شریفه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...» که در نوبتهای قبل به آن پرداختیم. گفتیم که انسان مؤمن مجاهد، نخست بر سر سفرهی طهارت می نشیند و با توبه دائم، از نقص به کمال و از ظلمت گناه به سوی نور پاکی حرکت میکند. وقتی این سهم از پاکیزگی نصیبش شد، عبادت برایش شیرین میگردد و «عابدون» میشود؛ یعنی عبادت خاص (نماز، روزه، دعا و ذکر) و عبادت عام (هر عمل صالحی برای رضای خدا، مخصوصاً خدمت به خلق و جهاد در راه خدا) در وجودش جلوه گر میشود.
با این سرمایه، مؤمن مجاهد گام به منزل سوم میگذارد و آن «حامدون» است. در این مرحله، دلش به جمال حق روشن میشود و زبان جان و قالش به ذکر «الحمدلله» جاری میگردد. این حمد، برترین ذکر توحیدی است؛ چرا که تمام زیباییها و کمالات، تنها شایسته حضرت حق است و انسان با تماشای اسمای حسنی در آفاق و انفس، به عظمت و لطف او پی میبرد.
نعمت شناسی، کلید ورود به این مقام است. مؤمن مجاهد، هر چه میبیند نعمت میبیند؛ چه نعمت آشکار و چه پنهان. حتی بلاها را نیز با چشم لطف الهی مینگرد و غرق در دریای نعمتهای خداوند میشود، ولی غفلت و عادت، حجاب درک این نعمتهاست. ما هرگز برای دیدن، شنیدن، نفس کشیدن، یا کارکرد قلب و کلیه هایمان شکر نمیکنیم، مگر آنکه بیماریی پیش آید. هنر مؤمن مجاهد، نعمت شناسی است؛ اینکه در هر نعمتی، پیام محبت خداوند را ببیند که از سوی غنی مطلق برای فقیر مطلق فرستاده شده است.
خدای متعال با نعمتهای پیاپی اش به ما پیام عشق میفرستد؛ در چشم مادر، در شکوه پدر، در چهره فرزند، در هر لقمه غذا و هر جرعه آب. قرآن می فرماید که اگر این آب را تلخ میکردیم، چه کسی توانایی تغییر آن را داشت؟ پس چرا شکر نمیگوئیم؟ امام سجاد (علیهالسلام) در مناجات شاکرین میفرماید که حتی شکرگزاری از یک نعمت، زنجیرهای از نعمتهای دیگر را به همراه دارد؛ خودِ «الحمدلله» گفتن نیز نعمتی است که نیاز به شکر جدید دارد و این سلسله تا ابد ادامه مییابد. کسانی که به مقام حمد رسیده اند، مانند آن جانباز عزیز که سالها بر بستر بیماری بوده و جز لبخند و «الحمدلله» چیزی از او نشنیدهایم؛ یا آن پدر شهیدانی که دو فرزند برومندش را در راه خدا هدیه کرده و سراسر وجودش لبخند رضایت و شکر است؛ یا آن خانوادهی بزرگ که با شش فرزند، در مسیر تربیت اسلامی مصمم و خوشگمان به لطف خدایند. اینها حقیقتاً در عالم دیگری سیر میکنند؛ عالمی که طعم زندگی، همان شکر و حمد است. در نهایت، خداوند متعال که خود «حمید» است، حضرت محمد مصطفی صلی الله را آفرید تا آینه تمام نمای جمال و کمال الهی باشد. نام «محمد» از ریشه حمد است و «احمد» به معنای کسی است که هیچکس چون او نتوانسته خدا را حمد کند و هیچکس در حد او ستایش نشده است. پس از او، علی (علیهالسلام)، فاطمه (سلام الله)، حسن و حسین (علیهالسلام) و تا امام مهدی (عجلالله)، این انوار نورانی، برترین نعمتهای الهی هستند که به بشریت ارزانی شده اند. این سرمایه عظیم را قدر بدانیم و از آن برای حسینی شدن و حرکت در مسیر کمال استفاده کنیم، چرا که زمان کوتاه است و «صه» یعنی توقف جایز نیست و باید از این منزل به منزل بالاتر شتافت و از شکر یک نعمت به شکر نعمتی دیگر رفت.
تاکنون نظری ثبت نشده است