- 76
- 1000
- 1000
- 1000
مقام مومن مجاهد،3
سخنرانی حجت الاسلام محمدجواد حاج علی اکبری با موضوع "مقام مومن مجاهد"، جلسه سوم:"صفات مجاهدین در قرآن"، سال 1405
ادامه بحث درباره «صفات المجاهدین» در قرآن کریم، مبتنی بر آیه شریفه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ...» و آیه بعدی آن، یعنی آیه نورانی «التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ...» است. در جلسات گذشته روشن شد که خداوند متعال از میان موجودات، انسان را برگزید؛ از میان انسان ها، انسان مؤمن را؛ و از میان مؤمنان، انسان مؤمن مجاهد را. این یک قاعده روشن قرآنی است. جهاد مؤمن مجاهد، که به مصاف جبهه کفر، استکبار، شیطان و نفاق می رود، زمانی مقبول درگاه خداوند است که پشتوانه ای درونی و باطنی داشته باشد. آیه «التائبون» پس از معرفی جایگاه رفیع مؤمن مجاهد در آیه قبل (که خداوند مشتری جان و مال اوست)، ویژگی هایی را که سبب نیل به آن مقام می شوند، با کلیدواژه هایی روشن تبیین می کند.
ویژگی اول: توبه (التائبون) مؤمن مجاهد کسی است که دائماً در حال توبه و بازگشت به سوی خداست؛ یعنی اصلاح نقص ها و کاستی ها، برطرف کردن عیوب و شستشوی فکر، دل و عمل از آلودگی گناهان. البته لطیفه ای در این میان هست و آن، شستشوی دل و سرّ ضمیر از غیر خداست که مرتبه عالی آن است.
ویژگی دوم: عبادت (العابدون) پس از زلال شدن جان و فطرت مؤمن با توبه، وارد منزل عبادت و عبودیت می شود. عبادت، برقراری رابطه صمیمی، خاضعانه و خاشعانه با حضرت حق است که ذات آن تسلیم و جوهرش اخلاص می باشد. جلوه های عبادت در یک منظومه گرد این کلیدواژه شکل می گیرد:
1. دعا و مناجات با خدا.
2. تلاوت قرآن و شنیدن کلام الهی.
3. ذکر به معنای عام و توجه به پروردگار در همه حالات.
4. تفکر که بر اساس روایات، یک ساعت آن از هفتاد سال عبادت معمولی ارزشمندتر است.
عبادت معنای عامی نیز دارد: هر عملی که با نیت خالص برای خدا انجام شود، عبادت محسوب می شود. حتی کارهای عادی مانند خوابیدن یا غذا خوردن، اگر برای نیرو گرفتن در راه جهاد و خدمت باشد، عبادت است. از میان همه جلوه های عبادت، بهترین و نزدیک ترین راه به خدا، خدمت به خلق و گره گشایی از کار بندگان است. نقطه آغاز این خدمت، خودداری از آسیب رساندن به دیگران است و سپس انسان به گره گشایی با آبرو، مال، فکر و عمل می پردازد. این ویژگی مشترک همه مجاهدان شهید، از دفاع مقدس تا شهدای اخیر است که اهل خدمت و کرامت بودند و گره از کار گرفتاران می گشودند.
ویژگی سوم: حمد (الحامدون) این کلیدواژه سوم، یکی از جذاب ترین منازل سلوک است. مقام حمد، مقام معرفت و شناخت پروردگار است. مؤمن به برکت توبه و عبادت، وارد مرحله ای از شناخت می شود که پرده ها از دل او کنار رفته و موفق به تماشای جمال الهی می گردد. این مشاهده، زبان او را به حمد و ستایش می گشاید. حمد، ثناگویی و تعریف از کسی است که او را شناخته ای و این، نتیجه شناخت جمال و کمال خداست. 1. جلوه اول حمد: مؤمن در همه چیز، آیتی از خدا می بیند؛ در آسمان، ماه، خورشید، شب و روز، همه جا را آینه جمال یار می بیند. امام حسین علیه السلام دعای عرفه می فرماید: «الهی قد علمت اختلاف الآثار و تنقلات الاطوار... ان مراد من ان ترسنی الیک فی کل شیء» (خدایا فهمیدم که تو خواستی در هر چیزی خودت را به من نشان دهی تا در هیچ چیز تو را گم نکنم). این نگاه حسینی است که انسان را به مقام حمد می رساند.
2. جلوه دوم حمد: شکرگزاری از نعمت ها. پدر، مادر، دوست، معلم و هر موجودی که وسیله لطف الهی شود، نعمت است. آب، غذا، نفس کشیدن و... همه نعمت اند. امام حسین علیهالسلام در آغاز دعای عرفه، شکر می گزارد که او را در دولت اسلام و در محیط ولایت قرار داده است. این بزرگ ترین نعمت است که امروز نصیب ما شده و با پرچم جمهوری اسلامی (پرچم ولایت فقیه و امام زمان) افتخار می کنیم. یک ساعت زندگی در زیر پرچم امام عادل، از هفتاد سال عبادت در زیر پرچم کفر و استکبار ارزشمندتر است. امام حسین علیه السلام در ادامه دعای عرفه، با تمام اعضا و جوارحش شهادت می دهد که اگر تمام روزگاران را زنده باشد و همه را در مقام شکر باشد، هرگز نمی تواند از عهده شکر حتی یک نعمت الهی برآید و می فرماید: با وجود آیه «وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا» چگونه توان شکر تو را داشته باشم؟ این همان اوج مقام حمد است.
ادامه بحث درباره «صفات المجاهدین» در قرآن کریم، مبتنی بر آیه شریفه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ...» و آیه بعدی آن، یعنی آیه نورانی «التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ...» است. در جلسات گذشته روشن شد که خداوند متعال از میان موجودات، انسان را برگزید؛ از میان انسان ها، انسان مؤمن را؛ و از میان مؤمنان، انسان مؤمن مجاهد را. این یک قاعده روشن قرآنی است. جهاد مؤمن مجاهد، که به مصاف جبهه کفر، استکبار، شیطان و نفاق می رود، زمانی مقبول درگاه خداوند است که پشتوانه ای درونی و باطنی داشته باشد. آیه «التائبون» پس از معرفی جایگاه رفیع مؤمن مجاهد در آیه قبل (که خداوند مشتری جان و مال اوست)، ویژگی هایی را که سبب نیل به آن مقام می شوند، با کلیدواژه هایی روشن تبیین می کند.
ویژگی اول: توبه (التائبون) مؤمن مجاهد کسی است که دائماً در حال توبه و بازگشت به سوی خداست؛ یعنی اصلاح نقص ها و کاستی ها، برطرف کردن عیوب و شستشوی فکر، دل و عمل از آلودگی گناهان. البته لطیفه ای در این میان هست و آن، شستشوی دل و سرّ ضمیر از غیر خداست که مرتبه عالی آن است.
ویژگی دوم: عبادت (العابدون) پس از زلال شدن جان و فطرت مؤمن با توبه، وارد منزل عبادت و عبودیت می شود. عبادت، برقراری رابطه صمیمی، خاضعانه و خاشعانه با حضرت حق است که ذات آن تسلیم و جوهرش اخلاص می باشد. جلوه های عبادت در یک منظومه گرد این کلیدواژه شکل می گیرد:
1. دعا و مناجات با خدا.
2. تلاوت قرآن و شنیدن کلام الهی.
3. ذکر به معنای عام و توجه به پروردگار در همه حالات.
4. تفکر که بر اساس روایات، یک ساعت آن از هفتاد سال عبادت معمولی ارزشمندتر است.
عبادت معنای عامی نیز دارد: هر عملی که با نیت خالص برای خدا انجام شود، عبادت محسوب می شود. حتی کارهای عادی مانند خوابیدن یا غذا خوردن، اگر برای نیرو گرفتن در راه جهاد و خدمت باشد، عبادت است. از میان همه جلوه های عبادت، بهترین و نزدیک ترین راه به خدا، خدمت به خلق و گره گشایی از کار بندگان است. نقطه آغاز این خدمت، خودداری از آسیب رساندن به دیگران است و سپس انسان به گره گشایی با آبرو، مال، فکر و عمل می پردازد. این ویژگی مشترک همه مجاهدان شهید، از دفاع مقدس تا شهدای اخیر است که اهل خدمت و کرامت بودند و گره از کار گرفتاران می گشودند.
ویژگی سوم: حمد (الحامدون) این کلیدواژه سوم، یکی از جذاب ترین منازل سلوک است. مقام حمد، مقام معرفت و شناخت پروردگار است. مؤمن به برکت توبه و عبادت، وارد مرحله ای از شناخت می شود که پرده ها از دل او کنار رفته و موفق به تماشای جمال الهی می گردد. این مشاهده، زبان او را به حمد و ستایش می گشاید. حمد، ثناگویی و تعریف از کسی است که او را شناخته ای و این، نتیجه شناخت جمال و کمال خداست. 1. جلوه اول حمد: مؤمن در همه چیز، آیتی از خدا می بیند؛ در آسمان، ماه، خورشید، شب و روز، همه جا را آینه جمال یار می بیند. امام حسین علیه السلام دعای عرفه می فرماید: «الهی قد علمت اختلاف الآثار و تنقلات الاطوار... ان مراد من ان ترسنی الیک فی کل شیء» (خدایا فهمیدم که تو خواستی در هر چیزی خودت را به من نشان دهی تا در هیچ چیز تو را گم نکنم). این نگاه حسینی است که انسان را به مقام حمد می رساند.
2. جلوه دوم حمد: شکرگزاری از نعمت ها. پدر، مادر، دوست، معلم و هر موجودی که وسیله لطف الهی شود، نعمت است. آب، غذا، نفس کشیدن و... همه نعمت اند. امام حسین علیهالسلام در آغاز دعای عرفه، شکر می گزارد که او را در دولت اسلام و در محیط ولایت قرار داده است. این بزرگ ترین نعمت است که امروز نصیب ما شده و با پرچم جمهوری اسلامی (پرچم ولایت فقیه و امام زمان) افتخار می کنیم. یک ساعت زندگی در زیر پرچم امام عادل، از هفتاد سال عبادت در زیر پرچم کفر و استکبار ارزشمندتر است. امام حسین علیه السلام در ادامه دعای عرفه، با تمام اعضا و جوارحش شهادت می دهد که اگر تمام روزگاران را زنده باشد و همه را در مقام شکر باشد، هرگز نمی تواند از عهده شکر حتی یک نعمت الهی برآید و می فرماید: با وجود آیه «وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا» چگونه توان شکر تو را داشته باشم؟ این همان اوج مقام حمد است.
تاکنون نظری ثبت نشده است