- 5452
- 1000
- 1000
- 1000
جلوه های شخصیت و امامت امام صادق (ع) - جلسه دوم
سخنرانی استاد رائفی پور با عنوان "جلوه های شخصیت و امامت امام صادق (ع)"، جلسه دوم، سال 1392
ما معتقدیم که اهل بیت نور واحد هستند ولی فرصت ها، بروز ها و مقتضیات زمانی شان متفاوت بوده است. اینکه می بینیم بیشترِ احادیث و روایات مربوط به امام محمد باقر و امام صادق علیهماالسلام است به دلیل شرایط سیاسی و اجتماعی زمان آن هاست. امام صادق (ع) هم زمانِ با پنج تن از خلفای اموی و دو تن از خلفای عباسی است و در مدت سی و چهار سال مدت امامتشان فرصت مناسبی برای بروز داشتند. در بحث علمی، امام صادق (ع) به مرحله ای رسیده بود که هیچ کسی نمی توانست با ایشان مقابله کند. عباسی ها به نام اسلام حکومت تشکیل دادند و ابومسلم خراسانی به امام صادق (ع) نامه نوشت ولی امام حتی نامه اش را باز هم نکرد و سوزاند.
در زمان امام صادق (ع) تشیّع به لحاظ علمی و عقلی به قدری خودش را نشان می دهد که حتی تا آستانه تشکیل حکومت هم می رود. در روایت داریم که امام محمدباقر (ع) به امام صادق (ع) فرمودند: اگر مردم زمانت توجیه باشند، تو می توانی همان قائم باشی - یعنی همان موعود - که اگر مردم توجیه باشند شرایط ظهور فراهم می شود؛ اما این مردم توجیه نیستند. اگر ما به ظهور نمی رسیم به خاطر این است که معرفت نسبت به امام زمانمان نداریم. یک امام حسین (ع) برای کلّ تاریخ کافیست اگر عبرت بگیریم. اگر امام زمان مان را نشناسیم به مرگ جاهلی مرده ایم.
امام صادق (ع) شاگردان بسیاری را پرورش دادند که هر کدام در زمینه بخصوصی خبره بودند. امام صادق (ع) در عین اینکه علامه دهر است؛ اما در عبودیت کم نداشت. امامِ مالکی ها - یکی از چهار فرقه اصلی اهل سنت - می گوید: «مدتی را در خدمت امام صادق(ع) رفت و آمد می کردم و او را از سه حال خارج نمی دیدم: یا در حال نماز بود، یا در حال روزه و یا در حال قرائت قرآن».
ابوبحر جاحظ از دانشمندان قرن سوم در رساله خود می نویسد: «امام صادق(ع) کسی است که آوازه علم و دانش او جهان را پر کرده است و گفته می شود ابوحنیفه و سفیان ثوری از شاگردان وی هستند و شاگردیِ این دو تن در اثباتِ عظمت علمی او کافی است.»
بعد از خلیفه شدن امثال یزید دیگر اسلامی باقی نمانده بود. امام صادق (ع) اسلامی را که مرده بود زنده کرد. امام صادق (ع) علمدارِ این جریان علمی بود و در کتبِ تاریخی مختلف داریم که حسن بصری - بنیان گذار مکتب معتزله - هم از شاگردان امام صادق(ع) بودند. تعداد شاگردان امام چهارهزار تن بود که یکی از شاگردانش جابربن حیان بوده است که پدر علم شیمی جهان است.
امام صادق (ع) می فرمایند: ما کسانی هستیم که خداوند فرمان برداری از آنان را واجب و لازم ساخته است در حالی که شما از کسی تبعیت می کنید که مردم به خاطر جهالت او نزد خدا معذور نیستند. دستگاه عباسی تصمیم گرفت افرادی را در مقابل امام صادق (ع) عَلَم کند و افرادی را برای مناظره با امام فرستاد تا امام را شکست دهند ولی نتوانستند.
ما معتقدیم که اهل بیت نور واحد هستند ولی فرصت ها، بروز ها و مقتضیات زمانی شان متفاوت بوده است. اینکه می بینیم بیشترِ احادیث و روایات مربوط به امام محمد باقر و امام صادق علیهماالسلام است به دلیل شرایط سیاسی و اجتماعی زمان آن هاست. امام صادق (ع) هم زمانِ با پنج تن از خلفای اموی و دو تن از خلفای عباسی است و در مدت سی و چهار سال مدت امامتشان فرصت مناسبی برای بروز داشتند. در بحث علمی، امام صادق (ع) به مرحله ای رسیده بود که هیچ کسی نمی توانست با ایشان مقابله کند. عباسی ها به نام اسلام حکومت تشکیل دادند و ابومسلم خراسانی به امام صادق (ع) نامه نوشت ولی امام حتی نامه اش را باز هم نکرد و سوزاند.
در زمان امام صادق (ع) تشیّع به لحاظ علمی و عقلی به قدری خودش را نشان می دهد که حتی تا آستانه تشکیل حکومت هم می رود. در روایت داریم که امام محمدباقر (ع) به امام صادق (ع) فرمودند: اگر مردم زمانت توجیه باشند، تو می توانی همان قائم باشی - یعنی همان موعود - که اگر مردم توجیه باشند شرایط ظهور فراهم می شود؛ اما این مردم توجیه نیستند. اگر ما به ظهور نمی رسیم به خاطر این است که معرفت نسبت به امام زمانمان نداریم. یک امام حسین (ع) برای کلّ تاریخ کافیست اگر عبرت بگیریم. اگر امام زمان مان را نشناسیم به مرگ جاهلی مرده ایم.
امام صادق (ع) شاگردان بسیاری را پرورش دادند که هر کدام در زمینه بخصوصی خبره بودند. امام صادق (ع) در عین اینکه علامه دهر است؛ اما در عبودیت کم نداشت. امامِ مالکی ها - یکی از چهار فرقه اصلی اهل سنت - می گوید: «مدتی را در خدمت امام صادق(ع) رفت و آمد می کردم و او را از سه حال خارج نمی دیدم: یا در حال نماز بود، یا در حال روزه و یا در حال قرائت قرآن».
ابوبحر جاحظ از دانشمندان قرن سوم در رساله خود می نویسد: «امام صادق(ع) کسی است که آوازه علم و دانش او جهان را پر کرده است و گفته می شود ابوحنیفه و سفیان ثوری از شاگردان وی هستند و شاگردیِ این دو تن در اثباتِ عظمت علمی او کافی است.»
بعد از خلیفه شدن امثال یزید دیگر اسلامی باقی نمانده بود. امام صادق (ع) اسلامی را که مرده بود زنده کرد. امام صادق (ع) علمدارِ این جریان علمی بود و در کتبِ تاریخی مختلف داریم که حسن بصری - بنیان گذار مکتب معتزله - هم از شاگردان امام صادق(ع) بودند. تعداد شاگردان امام چهارهزار تن بود که یکی از شاگردانش جابربن حیان بوده است که پدر علم شیمی جهان است.
امام صادق (ع) می فرمایند: ما کسانی هستیم که خداوند فرمان برداری از آنان را واجب و لازم ساخته است در حالی که شما از کسی تبعیت می کنید که مردم به خاطر جهالت او نزد خدا معذور نیستند. دستگاه عباسی تصمیم گرفت افرادی را در مقابل امام صادق (ع) عَلَم کند و افرادی را برای مناظره با امام فرستاد تا امام را شکست دهند ولی نتوانستند.
کاربر مهمان
کاربر مهمان
کاربر مهمان
کاربر مهمان
کاربر مهمان
کاربر مهمان
کاربر مهمان