- 92
- 1000
- 1000
- 1000
مهمترین سلاح و عامل قدرت امت
سخنرانی حجت الاسلام علیرضا پناهیان با موضوع"مهمترین سلاح و عامل قدرت امت"، سال 1405
نکته اصلی و محوری سخن امروز، شناسایی مهمترین سلاحی است که در برابر دشمن داریم و مهمترین عاملی که امت ما را در طول تاریخ تا به این نقطه از عزت و قدرت رسانده است. این عامل نه تنها منشأ حرکت و حیات ما تا امروز بوده، بلکه تا زمان ظهور و حتی در دوران حکومت حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفدا)، اصلی ترین عامل قدرت و موفقیت حکومت جهانی ایشان خواهد بود. ما باید این عامل را بشناسیم، قدر بدانیم و در این مقطع حساس به ویژه در این سه چهار روز پیشرو در ایران اسلامی، قم، جمکران، کربلا، نجف و مشهد برای تقویت آن بکوشیم.
برای روشن شدن مطلب، دارایی های انسان را در سه بخش تقسیم می کنیم:
1. علم و آگاهی: این عامل مهم است، اما به تنهایی نجات بخش نیست. چه بسیار کسانی که آگاهی داشتند، ولی نه آدم شدند و نه آزاد شدند. قرآن میفرماید: «مَثَلُ الَّذینَ حُمِّلُوا التَّوراةَ ثُمَّ لَم یَحمِلوها کَمَثَلِ الحِمارِ یَحمِلُ أَسفاراً» (مثل کسانی که به تورات مکلف شدند و عمل نکردند، مانند خری است که کتابهایی را حمل میکند). آگاهی، بدون عنصر محرک، انسان را به سرمنزل مقصود نمیرساند.
2. عمل و اقدام: عمل نیز عنصر بسیار مهمی است، اما دو اشکال اساسی دارد:
· گاهی در عمل محدودیت داریم (مثل الان که ممکن است نتوانیم مستقیم با دشمن درگیر شویم).
· مهمتر اینکه، عمل از کدام قلب و کدام اراده صادر میشود؟ هر قلبی اهل عمل نیست. ما به عاملی نیاز داریم که ما را به عمل وادارد؛ عاملی که اگر باشد، نه تنها عمل را ایجاد میکند، بلکه محدودیتهای عملی را نیز درهم میشکند و کائنات و حتی خدای مدبر هستی را در خدمت انسان قرار میدهد.
پس عامل اصلی چیست؟
این عامل اصلی، «عاطفه، علاقه و محبت» است که گاهی از آن به «عشق» یاد میکنیم. این محبت، سرمایه منحصر به فرد شیعیان اهل بیت است و دشمن نه میتواند به آن ضربه بزند و نه میتواند مشابه آن را ایجاد کند. مسلمانان دیگر به بردگی دشمنان می افتند، چون این عامل را ندارند.
چرا محبت، عامل اصلی است؟ اگر محبت باشد، حتی کمبود آگاهی را جبران میکند؛ چنانکه حضرت رسول (صلیالله) فرمودند: هر کس فرزندان مرا دوست بدارد، خدا به او حکمت و بصیرت عطا میکند.
· قدرت اصلی حکومت امام زمان (عجلالله) نیز از این محبت سرچشمه میگیرد. اگر قدرت ایشان صرفاً از آسمان میآمد، چرا پیامبر (صلیالله) و امیرالمؤمنین (علیهالسلام) و امام حسین (علیهالسلام) با آن همه مقام، از این قدرت برای پیروزی ظاهری در کربلا استفاده نکردند؟ قدرت امام زمان، محبتی است که در دلها ایجاد میشود؛ محبتی که اجازه نمیدهد کسی در قلب خود جرأت خیانت به مولا را داشته باشد.
این محبت به خاندان عصمت و طهارت، هزار و چهارصد سال است که اسلام را حفظ کرده است. امام خمینی (ره) فرمودند: «هزار و چهارصد سال است روضه ها اسلام را حفظ کرده است»؛ خمیرمایه روضه، محبت به حسین (علیهالسلام) است. این محبت، از قدرت موشکی و همه دارایی های مادی ما مهمتر است. همه دانشمندان و شهیدان عرصه موشکی (مانند شهید طهرانی مقدم و شهید حاجیزاده) نیز عاشق بودند و عشقشان آنها را به این موفقیتها رساند.امروز دشمنان، اگر عشق و علاقه ملت ایران به رهبر شهیدشان را کم میدیدند، یقیناً ما را نابود میکردند. این حضور پرشور و عاشقانه در تشییع پیکر مطهر رئیس جمهور شهید و همراهانش، امنیت برای خودمان و بالاتر از آن، امنیت برای ظهور حضرت ولی عصر (عجلالله) فراهم میکند.
این محبت از وجود مقدس امام و نایب برحقش سرچشمه میگیرد. رهبری که 37 سال بر ما رهبری کرد، اما کار اصلی اش «دلبری» بود، نه صرفاً رهبری. او با دلبری، ما را کشت و زنده کرد. این محبت، مختص امام معصوم نیست؛ بلکه محبت یاران و اولیای خدا نیز بر ما واجب است. خداوند محبت امام عادل را در دلها قرار میدهد. این عشق و دلبستگی که امروز در فراق امام شهید میبینیم، حاصل همان تعلیم و تربیت مکتب اهلبیت (ع) است. ترجمه زیارت جامعه کبیره، یعنی «پدر و مادرم و جانم فدایتان باد»؛ این اوج فداکاری است که در هیچ جای عالم یافت نمیشود. این محبت کم بود و ولی فقیه آمد و آن را در دلها جوشاند.
این محبت، دو رو دارد: یکی محبت به ولی خدا و دیگری بغض و نفرت از دشمنان خدا. اگر کسی ادعای محبت به حسین (علیهالسلام) کند، اما آرزوی انتقام خون او را نداشته باشد، دروغ میگوید. فریادهای «انتقام» در تشییع پیکر امام شهید، نشانه صدق محبت ماست. این فریاد، از موشکها هم مؤثرتر است و در دوران حکومت امام زمان نیز امنیت آفرین است.ما با محبت به اینجا رسیده ایم و با این محبت و بغضی که نسبت به دشمنان در دل داریم، جهان را تغییر خواهیم داد. کار فرعی امام راحل و امام شهید، پیشبرد انقلاب و تقویت بنیه نظامی بود، اما کار اصلیشان دلبری و دلربایی از امت بود. امام شهید از خدا خواست این دلبری را به کمال برساند و خدا نیز با قبول قربانیهای بیشمار، این مسیر را به اوج رساند. ما باید بگذاریم قائد شهید، دلهایمان را از قفسه سینه برباید و با گفتن «بعد از تو زندگی نمیخواهیم»، تازه زندگی و حیات حقیقی را بیابیم. این محبت است که مشکلات دنیا را اصلاح میکند، اختلافها را برطرف میسازد، و نماز و طاعات ما را به درگاه خدا مقبول میگرداند. همانگونه که امام صادق (علیهالسلام) فرمودند: هر کس برای مظلومیت یکی از شیعیان ما گریه کند، مانند آن است که برای ما گریه کرده است. این محبتی که امروز در قالب اشک، فریاد و حضور حماسی بروز یافته، تجربه عینی زیارت جامعه کبیره است. ما با این محبت، به خدا تقرب جسته ایم و مطمئنیم که پرچم سرخ انتقام، هرگز بر زمین نخواهد افتاد و خداوند به زودی اسباب نابودی دشمنان را فراهم خواهد آورد.
نکته اصلی و محوری سخن امروز، شناسایی مهمترین سلاحی است که در برابر دشمن داریم و مهمترین عاملی که امت ما را در طول تاریخ تا به این نقطه از عزت و قدرت رسانده است. این عامل نه تنها منشأ حرکت و حیات ما تا امروز بوده، بلکه تا زمان ظهور و حتی در دوران حکومت حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفدا)، اصلی ترین عامل قدرت و موفقیت حکومت جهانی ایشان خواهد بود. ما باید این عامل را بشناسیم، قدر بدانیم و در این مقطع حساس به ویژه در این سه چهار روز پیشرو در ایران اسلامی، قم، جمکران، کربلا، نجف و مشهد برای تقویت آن بکوشیم.
برای روشن شدن مطلب، دارایی های انسان را در سه بخش تقسیم می کنیم:
1. علم و آگاهی: این عامل مهم است، اما به تنهایی نجات بخش نیست. چه بسیار کسانی که آگاهی داشتند، ولی نه آدم شدند و نه آزاد شدند. قرآن میفرماید: «مَثَلُ الَّذینَ حُمِّلُوا التَّوراةَ ثُمَّ لَم یَحمِلوها کَمَثَلِ الحِمارِ یَحمِلُ أَسفاراً» (مثل کسانی که به تورات مکلف شدند و عمل نکردند، مانند خری است که کتابهایی را حمل میکند). آگاهی، بدون عنصر محرک، انسان را به سرمنزل مقصود نمیرساند.
2. عمل و اقدام: عمل نیز عنصر بسیار مهمی است، اما دو اشکال اساسی دارد:
· گاهی در عمل محدودیت داریم (مثل الان که ممکن است نتوانیم مستقیم با دشمن درگیر شویم).
· مهمتر اینکه، عمل از کدام قلب و کدام اراده صادر میشود؟ هر قلبی اهل عمل نیست. ما به عاملی نیاز داریم که ما را به عمل وادارد؛ عاملی که اگر باشد، نه تنها عمل را ایجاد میکند، بلکه محدودیتهای عملی را نیز درهم میشکند و کائنات و حتی خدای مدبر هستی را در خدمت انسان قرار میدهد.
پس عامل اصلی چیست؟
این عامل اصلی، «عاطفه، علاقه و محبت» است که گاهی از آن به «عشق» یاد میکنیم. این محبت، سرمایه منحصر به فرد شیعیان اهل بیت است و دشمن نه میتواند به آن ضربه بزند و نه میتواند مشابه آن را ایجاد کند. مسلمانان دیگر به بردگی دشمنان می افتند، چون این عامل را ندارند.
چرا محبت، عامل اصلی است؟ اگر محبت باشد، حتی کمبود آگاهی را جبران میکند؛ چنانکه حضرت رسول (صلیالله) فرمودند: هر کس فرزندان مرا دوست بدارد، خدا به او حکمت و بصیرت عطا میکند.
· قدرت اصلی حکومت امام زمان (عجلالله) نیز از این محبت سرچشمه میگیرد. اگر قدرت ایشان صرفاً از آسمان میآمد، چرا پیامبر (صلیالله) و امیرالمؤمنین (علیهالسلام) و امام حسین (علیهالسلام) با آن همه مقام، از این قدرت برای پیروزی ظاهری در کربلا استفاده نکردند؟ قدرت امام زمان، محبتی است که در دلها ایجاد میشود؛ محبتی که اجازه نمیدهد کسی در قلب خود جرأت خیانت به مولا را داشته باشد.
این محبت به خاندان عصمت و طهارت، هزار و چهارصد سال است که اسلام را حفظ کرده است. امام خمینی (ره) فرمودند: «هزار و چهارصد سال است روضه ها اسلام را حفظ کرده است»؛ خمیرمایه روضه، محبت به حسین (علیهالسلام) است. این محبت، از قدرت موشکی و همه دارایی های مادی ما مهمتر است. همه دانشمندان و شهیدان عرصه موشکی (مانند شهید طهرانی مقدم و شهید حاجیزاده) نیز عاشق بودند و عشقشان آنها را به این موفقیتها رساند.امروز دشمنان، اگر عشق و علاقه ملت ایران به رهبر شهیدشان را کم میدیدند، یقیناً ما را نابود میکردند. این حضور پرشور و عاشقانه در تشییع پیکر مطهر رئیس جمهور شهید و همراهانش، امنیت برای خودمان و بالاتر از آن، امنیت برای ظهور حضرت ولی عصر (عجلالله) فراهم میکند.
این محبت از وجود مقدس امام و نایب برحقش سرچشمه میگیرد. رهبری که 37 سال بر ما رهبری کرد، اما کار اصلی اش «دلبری» بود، نه صرفاً رهبری. او با دلبری، ما را کشت و زنده کرد. این محبت، مختص امام معصوم نیست؛ بلکه محبت یاران و اولیای خدا نیز بر ما واجب است. خداوند محبت امام عادل را در دلها قرار میدهد. این عشق و دلبستگی که امروز در فراق امام شهید میبینیم، حاصل همان تعلیم و تربیت مکتب اهلبیت (ع) است. ترجمه زیارت جامعه کبیره، یعنی «پدر و مادرم و جانم فدایتان باد»؛ این اوج فداکاری است که در هیچ جای عالم یافت نمیشود. این محبت کم بود و ولی فقیه آمد و آن را در دلها جوشاند.
این محبت، دو رو دارد: یکی محبت به ولی خدا و دیگری بغض و نفرت از دشمنان خدا. اگر کسی ادعای محبت به حسین (علیهالسلام) کند، اما آرزوی انتقام خون او را نداشته باشد، دروغ میگوید. فریادهای «انتقام» در تشییع پیکر امام شهید، نشانه صدق محبت ماست. این فریاد، از موشکها هم مؤثرتر است و در دوران حکومت امام زمان نیز امنیت آفرین است.ما با محبت به اینجا رسیده ایم و با این محبت و بغضی که نسبت به دشمنان در دل داریم، جهان را تغییر خواهیم داد. کار فرعی امام راحل و امام شهید، پیشبرد انقلاب و تقویت بنیه نظامی بود، اما کار اصلیشان دلبری و دلربایی از امت بود. امام شهید از خدا خواست این دلبری را به کمال برساند و خدا نیز با قبول قربانیهای بیشمار، این مسیر را به اوج رساند. ما باید بگذاریم قائد شهید، دلهایمان را از قفسه سینه برباید و با گفتن «بعد از تو زندگی نمیخواهیم»، تازه زندگی و حیات حقیقی را بیابیم. این محبت است که مشکلات دنیا را اصلاح میکند، اختلافها را برطرف میسازد، و نماز و طاعات ما را به درگاه خدا مقبول میگرداند. همانگونه که امام صادق (علیهالسلام) فرمودند: هر کس برای مظلومیت یکی از شیعیان ما گریه کند، مانند آن است که برای ما گریه کرده است. این محبتی که امروز در قالب اشک، فریاد و حضور حماسی بروز یافته، تجربه عینی زیارت جامعه کبیره است. ما با این محبت، به خدا تقرب جسته ایم و مطمئنیم که پرچم سرخ انتقام، هرگز بر زمین نخواهد افتاد و خداوند به زودی اسباب نابودی دشمنان را فراهم خواهد آورد.
تاکنون نظری ثبت نشده است