- 158
- 1000
- 1000
- 1000
خونخواهی مظلوم،5
سخنرانی حجت الاسلام علیرضا پناهیان با موضوع "خونخواهی مظلوم"، جلسه پنجم:"عقلانیت راهبردی انتقام"، سال 1405
بنده معتقدم که مفهوم «انتقام» و «خونخواهی» در سالهای اخیر به شکلی ناعادلانه در افکار عمومی و حتی در میان برخی مسئولین، تخریب شده و به عنوان یک ویژگی روحیِ تند، غیرعقلانی و فاقد کارایی دیپلماتیک معرفی میگردد. این در حالی است که در فرهنگ غنی اسلام و تشیع، خونخواهی نه فقط یک احساس، بلکه یک عقلانیتِ راهبردی و یک تکلیفِ شرعی و اجتماعی محسوب میشود که ضامن بقای امنیت، عزت و منافع ملی یک ملت است. متأسفانه امروز، بسیاری از سیاستمداران و مسئولین به دلیل نگاههای مصلحت اندیشانه یا تقلید از ادبیات غربی، ترجیح میدهند از واژه هایی نظیر «تأمین امنیت»، «دفاع از وطن» یا «منافع ملی» استفاده کنند؛ غافل از اینکه این مفاهیم، هرچند معقول و رایج، هراسِ لازم را در دل دشمن ایجاد نمی کنند و او را از تعرضِ مجدد بازنمی دارند. در حالی که اگر ما به صراحت و با قاطعیت، خونخواهیِ شهدای خود را از جمله خونِ پاک شهید رئیسی و همراهانش را در صدرِ مطالباتِ ملی قرار دهیم، هم دشمن مرعوب می شود، هم ملت احساس عزت و وحدت می کند و هم منافع ملی در بستر همین اقتدار به طور خودکار تأمین میگردد. تجربه تاریخی ما در دفاع مقدس و نیز حماسه عاشورا به خوبی نشان میدهد که مفهوم انتقام، آنگاه که ریشه در آموزه های دینی و هویت جمعی داشته باشد، هرگز کهنه یا غیرعقلانی نمیشود. ملت ایران پس از هزار و چهارصد سال همچنان برای خون حسین بن علی (علیهالسلام) اشک میریزد و در مسیر انتقام از ظالمان، لحظه ای درنگ نمیکند. این «حرارتِ ماندگار» را نباید با ادبیاتِ خنثی و خاموشِ دیپلماتیک، جایگزین کرد.
بنده با استناد به آیه شریفه «وَ یَشفِ صُدورَ قَومٍ مُؤمِنین» معتقدم که فریادِ انتقام، علاوه بر جنبهی حماسی، دارای کارکردِ شفابخشیِ روانی و اجتماعی برای جامعه ای است که مورد هجمه و ترورِ پیوسته دشمن قرار گرفته است. خونخواهیِ شهیدان نه یک خواستهی احساسی صرف، بلکه یک مسئله عقلانیِ محض است؛ زیرا تا زمانی که هزینه جنایت برای دشمن بالا نرود و او را از جایگاهِ متجاوز به جایگاهِ بدهکار و متهم حقوقی تنزل ندهیم، امکانِ هیچ گونه صلحِ پایدار یا مذاکره عزتمندانهای فراهم نخواهد شد.
ما برای تحقق این هدف، نیازمندِ اقدامات عملی و تشکیلاتِ ویژه در نهادهایی نظیر قوهی قضائیه و دستگاه دیپلماسی هستیم. پیگیریِ حقوقیِ بین المللیِ پرونده ترورِ شهیدان، مصداق بارزِ همین رویکرد است و میتواند در افکار عمومی جهان نیز مؤثر واقع شود. همچنین در عرصه داخلی، ما باید از هرگونه پراکندهگویی و شعارهای متعدد پرهیز کرده و هدفِ محوریِ «انتقام خونِ شهیدان» را در کانونِ پیامِ ملی و انقلابی خود قرار دهیم، به گونه ای که در تشییع های پرشکوه و مراسمات میلیونی، این پیام با قدرت به دشمنان منتقل شود. نکته حائز اهمیت دیگر، عزت آفرینیِ انتقام است. سیره امام حسین (علیهالسلام) و اهلبیت به ما آموخت که حفظِ عزت، بالاتر از هر منفعتِ مقطعی است. آن حضرت، جانِ خود را برای حفظِ عزتِ الهی نثار کرد و این «غیرتِ حسینی» تا به امروز، به صورتِ یک فرهنگِ زنده در میان شیعیان جاری است. هرگاه جامعه ای از فریادِ انتقام دست بکشد، در واقع عزتِ خود را به تاراج داده و بسترِ تحقیرِ بیشتر را فراهم کرده است. بنابراین، فریادِ «یالثارات الحسین» نه یک شعورِ عاطفیِ صرف، بلکه یک برنامه راهبردیِ تمدنی برای ریشه کنی ظلم و استقرارِ حکومتِ عدلِ جهانی در ظهورِ حضرت ولیعصر (عجلالله) است. نگاهِ کوتاه بینانه به مسئله انتقام، کشور را به سمتِ غفلت، عقب ماندگی و از دست دادنِ فرصتهای تاریخی سوق خواهد داد. تجربه دوران پس از دفاع مقدس نشان داد که هرگاه از روحیه انقلابی و حماسی فاصله گرفته ایم، در عرصه های اقتصادی، سیاسی و امنیتی نیز دچار خسارت شده ایم. لذا امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیازمندِ بازگشت به گفتمانِ «خونخواهیِ عقلانی» هستیم؛ گفتمانی که هم نافیِ مذاکره و دیپلماسی نیست و هم ضامنِ عزت، امنیت و پیشرفتِ پایدارِ ایران اسلامی خواهد بود. باشد که با استعانت از خدای «عزیزِ ذو انتقام»، بتوانیم در این مسیر، گامهای استوار و هوشمندانه ای برداریم و شاهدِ تحققِ وعده های الهی در نابودیِ ظلم و برقراریِ صلحِ مهدوی باشیم.
بنده معتقدم که مفهوم «انتقام» و «خونخواهی» در سالهای اخیر به شکلی ناعادلانه در افکار عمومی و حتی در میان برخی مسئولین، تخریب شده و به عنوان یک ویژگی روحیِ تند، غیرعقلانی و فاقد کارایی دیپلماتیک معرفی میگردد. این در حالی است که در فرهنگ غنی اسلام و تشیع، خونخواهی نه فقط یک احساس، بلکه یک عقلانیتِ راهبردی و یک تکلیفِ شرعی و اجتماعی محسوب میشود که ضامن بقای امنیت، عزت و منافع ملی یک ملت است. متأسفانه امروز، بسیاری از سیاستمداران و مسئولین به دلیل نگاههای مصلحت اندیشانه یا تقلید از ادبیات غربی، ترجیح میدهند از واژه هایی نظیر «تأمین امنیت»، «دفاع از وطن» یا «منافع ملی» استفاده کنند؛ غافل از اینکه این مفاهیم، هرچند معقول و رایج، هراسِ لازم را در دل دشمن ایجاد نمی کنند و او را از تعرضِ مجدد بازنمی دارند. در حالی که اگر ما به صراحت و با قاطعیت، خونخواهیِ شهدای خود را از جمله خونِ پاک شهید رئیسی و همراهانش را در صدرِ مطالباتِ ملی قرار دهیم، هم دشمن مرعوب می شود، هم ملت احساس عزت و وحدت می کند و هم منافع ملی در بستر همین اقتدار به طور خودکار تأمین میگردد. تجربه تاریخی ما در دفاع مقدس و نیز حماسه عاشورا به خوبی نشان میدهد که مفهوم انتقام، آنگاه که ریشه در آموزه های دینی و هویت جمعی داشته باشد، هرگز کهنه یا غیرعقلانی نمیشود. ملت ایران پس از هزار و چهارصد سال همچنان برای خون حسین بن علی (علیهالسلام) اشک میریزد و در مسیر انتقام از ظالمان، لحظه ای درنگ نمیکند. این «حرارتِ ماندگار» را نباید با ادبیاتِ خنثی و خاموشِ دیپلماتیک، جایگزین کرد.
بنده با استناد به آیه شریفه «وَ یَشفِ صُدورَ قَومٍ مُؤمِنین» معتقدم که فریادِ انتقام، علاوه بر جنبهی حماسی، دارای کارکردِ شفابخشیِ روانی و اجتماعی برای جامعه ای است که مورد هجمه و ترورِ پیوسته دشمن قرار گرفته است. خونخواهیِ شهیدان نه یک خواستهی احساسی صرف، بلکه یک مسئله عقلانیِ محض است؛ زیرا تا زمانی که هزینه جنایت برای دشمن بالا نرود و او را از جایگاهِ متجاوز به جایگاهِ بدهکار و متهم حقوقی تنزل ندهیم، امکانِ هیچ گونه صلحِ پایدار یا مذاکره عزتمندانهای فراهم نخواهد شد.
ما برای تحقق این هدف، نیازمندِ اقدامات عملی و تشکیلاتِ ویژه در نهادهایی نظیر قوهی قضائیه و دستگاه دیپلماسی هستیم. پیگیریِ حقوقیِ بین المللیِ پرونده ترورِ شهیدان، مصداق بارزِ همین رویکرد است و میتواند در افکار عمومی جهان نیز مؤثر واقع شود. همچنین در عرصه داخلی، ما باید از هرگونه پراکندهگویی و شعارهای متعدد پرهیز کرده و هدفِ محوریِ «انتقام خونِ شهیدان» را در کانونِ پیامِ ملی و انقلابی خود قرار دهیم، به گونه ای که در تشییع های پرشکوه و مراسمات میلیونی، این پیام با قدرت به دشمنان منتقل شود. نکته حائز اهمیت دیگر، عزت آفرینیِ انتقام است. سیره امام حسین (علیهالسلام) و اهلبیت به ما آموخت که حفظِ عزت، بالاتر از هر منفعتِ مقطعی است. آن حضرت، جانِ خود را برای حفظِ عزتِ الهی نثار کرد و این «غیرتِ حسینی» تا به امروز، به صورتِ یک فرهنگِ زنده در میان شیعیان جاری است. هرگاه جامعه ای از فریادِ انتقام دست بکشد، در واقع عزتِ خود را به تاراج داده و بسترِ تحقیرِ بیشتر را فراهم کرده است. بنابراین، فریادِ «یالثارات الحسین» نه یک شعورِ عاطفیِ صرف، بلکه یک برنامه راهبردیِ تمدنی برای ریشه کنی ظلم و استقرارِ حکومتِ عدلِ جهانی در ظهورِ حضرت ولیعصر (عجلالله) است. نگاهِ کوتاه بینانه به مسئله انتقام، کشور را به سمتِ غفلت، عقب ماندگی و از دست دادنِ فرصتهای تاریخی سوق خواهد داد. تجربه دوران پس از دفاع مقدس نشان داد که هرگاه از روحیه انقلابی و حماسی فاصله گرفته ایم، در عرصه های اقتصادی، سیاسی و امنیتی نیز دچار خسارت شده ایم. لذا امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیازمندِ بازگشت به گفتمانِ «خونخواهیِ عقلانی» هستیم؛ گفتمانی که هم نافیِ مذاکره و دیپلماسی نیست و هم ضامنِ عزت، امنیت و پیشرفتِ پایدارِ ایران اسلامی خواهد بود. باشد که با استعانت از خدای «عزیزِ ذو انتقام»، بتوانیم در این مسیر، گامهای استوار و هوشمندانه ای برداریم و شاهدِ تحققِ وعده های الهی در نابودیِ ظلم و برقراریِ صلحِ مهدوی باشیم.
تاکنون نظری ثبت نشده است