- 105
- 1000
- 1000
- 1000
تبیین میدان درگیری و مقاومت از منظر قرآن،9
سخنرانی آیت الله سید محمدمهدی میرباقری با موضوع "تبیین میدان درگیری و مقاومت از منظر قرآن"، جلسه نهم:"فتح مبین و قواعد نصرت"، سال 1405
بحث ما درباره درگیری بین جبهه انبیا و جبهه مقابل است که به قتال منتهی میشود و پایانش نیز فتح و پیروزی است. این فتح، یک پیروزی صرفاً نظامی نیست، بلکه مسیری است که خداوند متعال برای جبهه وجود مقدس نبی اکرم (صلی الله) رقم زده و در سوره مبارکه فتح به تفصیل از آن سخن گفته است. خداوند در آیه اول سوره می فرماید: «إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُّبِینًا». این فتح، یک پیروزی آشکار و بدون ابهام است که آغاز آن میتواند صلح حدیبیه باشد که زمینهساز فتح مکه و سپس تسلط بر جزیره العرب و ادامه مسیر تا جنگ تبوک شد. این فتح، فقط مختص یک برهه نیست، بلکه الگویی است که تا ظهور امام زمان (عجلالله) ادامه دارد و قله آن، فتح نهایی به دست آن حضرت و یارانشان خواهد بود.تطهیر و تبرئه از اتهامات، یکی از آثار مهم این فتح، موضوع «مغفرت» و تطهیر است. آیه «لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ» خطاب به پیامبر است. این مغفرت به این معناست که خداوند با این فتوحات، خطاها، غفلتها و کوتاهیهای همراهان حضرت را که در مسیر سخت همراهی با پیامبر رخ میدهد، میپوشاند و جبران میکند.
نکته مهمتر اینکه این فتح، اتهاماتی را که دشمنان به پیامبر و جبهه حق وارد میکردند (مانند یاغی گری، مخالفت با ارزشها و تروریسم) از بین میبرد. همانطور که مشرکان، پیامبر را به خاطر مبارزه با بتها، بزرگترین مجرم میدانستند، امروز نیز جبهه استکبار، انقلاب اسلامی و جبهه مقاومت را به خاطر ایستادگی در برابر ارزشهای مادی و نظام سلطه، متهم به یاغیگری میکنند. فتح مبین، این اتهامات را تبدیل به نقطه قوت میکند و نشان میدهد که حق با جبهه توحید است و آنچه دشمنان، جرم می پنداشتند، در واقع ایستادگی در برابر طاغوت بوده است.فتح، زمینه ساز گسترش نعمت ولایت نبی اکرم و حاکمیت ارزشهای الهی در عالم است. خداوند در این مسیر، دشمنی ها را به الفت و اخوت تبدیل میکند و «صراط مستقیم» که همان مسیر بندگی و عبودیت است، با فتوحات برای جامعه بشری گشوده میشود. در شرایطی که بتپرستی، امنیت ظاهری ایجاد میکند، خداپرستی ناامن است؛ اما با پیروزی جبهه حق، فضای عالم برای پرستش خدا و حاکمیت دین، امن و هموار میگردد. خدای متعال برای تحقق فتح، قواعدی دارد که در آیه «هُوَ الَّذِی أَنزَلَ السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ» به آن اشاره شده است. در میانه سختی ها و تکانه های شدید (مانند جنگ احزاب یا جنگ حنین)، مؤمنان واقعی با آرامش و اطمینان خاطر تصمیم می گیرند و خداوند با نازل کردن سکینه، ایمان آنان را افزایش میدهد. این آرامش، نشانه و مقدمه فتح است. اما اگر کسی به امکانات مادی خود مغرور شود (همانند جنگ حنین که کثرت نفرات به کار نیامد)، خداوند او را رها میکند. رمز پیروزی، توکل به خداست و در سختترین لحظات، خداوند لشکرهای غیبی خود را به یاری مؤمنان میفرستد. خداوند می فرماید: «وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ». تمام لشکرهای عالم در اختیار خداست، اما او بر اساس علم و حکمت خود عمل میکند. این حکمت اقتضا میکند که گاهی اهل بیت (علیهم السلام) با وجود داشتن قدرت کامل، صبر کنند و دست به اقدام فوری نزنند، چرا که خزانهدار اسرار تدبیر الهی هستند و میدانند که هر اقدامی، زمان و مکان خاص خود را دارد. این صبر، از سر ذلت نیست، بلکه از سر عزت و توانمندی است. سرانجام این مسیر، برای مؤمنان و مؤمنات، ورود به بهشتی است که از همین دنیا آغاز میشود و تا قیامت ادامه دارد؛ بهشتی که در آن، همراهی با امام علیهالسلام خود، بالاترین نعمت است. در مقابل، منافقان و مشرکانی که به خدا سوءظن دارند و طرح الهی را نمی پذیرند، مسیرشان به سوی عذاب، لعنت و جهنم است. این دو گروه، از هماکنون در وادی بهشت یا جهنم سیر میکنند و این فتح، خط جدایی این دو مسیر را مشخص میسازد. خداوند با وجود قدرت مطلق، به دشمنان مهلت میدهد، اما این مهلت، نه از روی ضعف، بلکه از روی عزت و حکمت است و زمینه ساز عذاب بزرگتر آنهاست. کسانی که خیال میکنند با امکانات مادی میتوانند بر خدا غلبه کنند، سخت در اشتباهاند؛ چرا که «وَاللَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ».
برای حضور در این مسیر فتح، باید همراه با پیامبر (صلی الله) و امام زمان (عجلالله) حرکت کرد. همراهان واقعی، کسانی هستند که در برابر کفار، شدید و در میان خود، رحماء و مهرباناند. بیعت با حضرت، بیعت رضوان است و کسانی که از این کاروان جا بمانند، «مُخَلَّف» خواهند شد. این پیامبر مهربان، همه را به همراهی دعوت میکند، اما اگر کسی نپذیرد، راه خود را ادامه میدهد و او را به حال خود رها میکند.
بحث ما درباره درگیری بین جبهه انبیا و جبهه مقابل است که به قتال منتهی میشود و پایانش نیز فتح و پیروزی است. این فتح، یک پیروزی صرفاً نظامی نیست، بلکه مسیری است که خداوند متعال برای جبهه وجود مقدس نبی اکرم (صلی الله) رقم زده و در سوره مبارکه فتح به تفصیل از آن سخن گفته است. خداوند در آیه اول سوره می فرماید: «إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُّبِینًا». این فتح، یک پیروزی آشکار و بدون ابهام است که آغاز آن میتواند صلح حدیبیه باشد که زمینهساز فتح مکه و سپس تسلط بر جزیره العرب و ادامه مسیر تا جنگ تبوک شد. این فتح، فقط مختص یک برهه نیست، بلکه الگویی است که تا ظهور امام زمان (عجلالله) ادامه دارد و قله آن، فتح نهایی به دست آن حضرت و یارانشان خواهد بود.تطهیر و تبرئه از اتهامات، یکی از آثار مهم این فتح، موضوع «مغفرت» و تطهیر است. آیه «لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ» خطاب به پیامبر است. این مغفرت به این معناست که خداوند با این فتوحات، خطاها، غفلتها و کوتاهیهای همراهان حضرت را که در مسیر سخت همراهی با پیامبر رخ میدهد، میپوشاند و جبران میکند.
نکته مهمتر اینکه این فتح، اتهاماتی را که دشمنان به پیامبر و جبهه حق وارد میکردند (مانند یاغی گری، مخالفت با ارزشها و تروریسم) از بین میبرد. همانطور که مشرکان، پیامبر را به خاطر مبارزه با بتها، بزرگترین مجرم میدانستند، امروز نیز جبهه استکبار، انقلاب اسلامی و جبهه مقاومت را به خاطر ایستادگی در برابر ارزشهای مادی و نظام سلطه، متهم به یاغیگری میکنند. فتح مبین، این اتهامات را تبدیل به نقطه قوت میکند و نشان میدهد که حق با جبهه توحید است و آنچه دشمنان، جرم می پنداشتند، در واقع ایستادگی در برابر طاغوت بوده است.فتح، زمینه ساز گسترش نعمت ولایت نبی اکرم و حاکمیت ارزشهای الهی در عالم است. خداوند در این مسیر، دشمنی ها را به الفت و اخوت تبدیل میکند و «صراط مستقیم» که همان مسیر بندگی و عبودیت است، با فتوحات برای جامعه بشری گشوده میشود. در شرایطی که بتپرستی، امنیت ظاهری ایجاد میکند، خداپرستی ناامن است؛ اما با پیروزی جبهه حق، فضای عالم برای پرستش خدا و حاکمیت دین، امن و هموار میگردد. خدای متعال برای تحقق فتح، قواعدی دارد که در آیه «هُوَ الَّذِی أَنزَلَ السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ» به آن اشاره شده است. در میانه سختی ها و تکانه های شدید (مانند جنگ احزاب یا جنگ حنین)، مؤمنان واقعی با آرامش و اطمینان خاطر تصمیم می گیرند و خداوند با نازل کردن سکینه، ایمان آنان را افزایش میدهد. این آرامش، نشانه و مقدمه فتح است. اما اگر کسی به امکانات مادی خود مغرور شود (همانند جنگ حنین که کثرت نفرات به کار نیامد)، خداوند او را رها میکند. رمز پیروزی، توکل به خداست و در سختترین لحظات، خداوند لشکرهای غیبی خود را به یاری مؤمنان میفرستد. خداوند می فرماید: «وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ». تمام لشکرهای عالم در اختیار خداست، اما او بر اساس علم و حکمت خود عمل میکند. این حکمت اقتضا میکند که گاهی اهل بیت (علیهم السلام) با وجود داشتن قدرت کامل، صبر کنند و دست به اقدام فوری نزنند، چرا که خزانهدار اسرار تدبیر الهی هستند و میدانند که هر اقدامی، زمان و مکان خاص خود را دارد. این صبر، از سر ذلت نیست، بلکه از سر عزت و توانمندی است. سرانجام این مسیر، برای مؤمنان و مؤمنات، ورود به بهشتی است که از همین دنیا آغاز میشود و تا قیامت ادامه دارد؛ بهشتی که در آن، همراهی با امام علیهالسلام خود، بالاترین نعمت است. در مقابل، منافقان و مشرکانی که به خدا سوءظن دارند و طرح الهی را نمی پذیرند، مسیرشان به سوی عذاب، لعنت و جهنم است. این دو گروه، از هماکنون در وادی بهشت یا جهنم سیر میکنند و این فتح، خط جدایی این دو مسیر را مشخص میسازد. خداوند با وجود قدرت مطلق، به دشمنان مهلت میدهد، اما این مهلت، نه از روی ضعف، بلکه از روی عزت و حکمت است و زمینه ساز عذاب بزرگتر آنهاست. کسانی که خیال میکنند با امکانات مادی میتوانند بر خدا غلبه کنند، سخت در اشتباهاند؛ چرا که «وَاللَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ».
برای حضور در این مسیر فتح، باید همراه با پیامبر (صلی الله) و امام زمان (عجلالله) حرکت کرد. همراهان واقعی، کسانی هستند که در برابر کفار، شدید و در میان خود، رحماء و مهرباناند. بیعت با حضرت، بیعت رضوان است و کسانی که از این کاروان جا بمانند، «مُخَلَّف» خواهند شد. این پیامبر مهربان، همه را به همراهی دعوت میکند، اما اگر کسی نپذیرد، راه خود را ادامه میدهد و او را به حال خود رها میکند.
تاکنون نظری ثبت نشده است