- 59
- 1000
- 1000
- 1000
سیره مبارزاتی اهلبیت علیهم السلام در قرآن
سخنرانی حجت الاسلام محمد مهدی رجبی با موضوع "سیره مبارزاتی اهلبیت علیهم السلام در قرآن "، سال 1405
جهاد در قرآن، بالاترین فضیلت است. وقتی به قرآن مراجعه می کنیم، می بینیم از جمله بهترین فضیلتها، جهاد، قیام و مبارزه است. خدا فرموده «الله المجاهدین علی القاعدین اجراً عظیماً» و برتری ویژهای برای مجاهدان قرار داده است. بیش از چهل آیه، مجاهدان را می ستاید. جهاد در راه خدا فضیلتی است که قابل مقایسه با سایر فضیلتها نیست، مانند آیه «أَجَعَلْتُمْ سِقَایَةَ الْحَاجِّ وَ عِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ کَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ جَاهَدَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ...» که اینها پیش خدا مساوی نیستند. امیرالمومنین علیه السلام فرمود به اهل بیت نبی نگاه کنید، به راه و روش آنها ملازم باشید و قدم جای قدم آنها بگذارید. این کار دو اثر مهم دارد: هرگز از جاده هدایت خارج نمی شوید و هرگز به هلاکت و پستی نمی افتید. وقتی به تاریخ 250 ساله اهل بیت نگاه می کنیم، می بینیم مهمترین رفتارشان، سیره مبارزاتی و جهاد در راه خدا بود. توهم نکنید که فقط سیدالشهدا و امیرالمومنین مبارزه می کردند. این خطای محاسباتی است که بگوییم باقی اهل بیت اهل مبارزه و جهاد نبودند. اهل بیت علیهم السلام هرگز در هیچ زمانی و تحت هیچ شرایطی اهل سازش با حاکمان ظالم نبودند و اهل وهن و سستی نبودند. فقط گاهی اقتضائات زمان، قالب مبارزه را تغییر میداد. رهبر شهید فرمود: اینکه می دیدید اهل بیت حلقه درس داشتند، معارف می گفتند، روایت نقل می کردند، دعا می خواندند، خیال نکنید صرفاً جلسات درسی بود. ظاهر کرسی درس است، اما حقیقت آن، مبارزه و جهاد در راه خداست. سیاست اهل بیت، سیاست الهی بود. اهل بیت، سیاستمدارترین بندگان خدا بودند. سیاست دو معنا دارد: یک معنای شیطانی (مکر و حیله و خدعه) و یک معنای رحمانی که تدبیر و تمشیت امور بندگان خداست. امام راحل فرمود انبیای الهی شغلشان سیاست بود؛ دیانت سیاستی که میخواست بندگان را به فلاح و صلاح برساند.
سه هدف مهم اهل بیت از قیام و جهاد:
1. تبیین اسلام ناب و ترویج اسلام علوی در مقابل اسلام اموی: زمان زیادی از رسول خدا نگذشته بود که مردم غرق در فساد و دنیا شدند. انس بن مالک گفت اگر رسول خدا برگردد، میبیند از تعلیماتش جز نماز چیزی نمانده است. در مدینه، مردم مشغول لهو و لعب و رقص بودند.
2. تبیین مسئله امامت و خلافت سیاسی اهل بیت: امام سجاد علیه السلام فرمود در مکه و مدینه بیست نفر نبود که ما را دوست داشته باشد و قائل به ولایت باشد. امام صادق علیهالسلام فرمود مردم بعد از حسین علیه السلام از ولایت برگشتند، جز سه یا پنج نفر کسی نماند. اهل بیت تلاش کردند تا جایگاه امامت را به مردم بشناسانند که هر کسی خلافت را به دست گرفته، شایسته امامت نیست.
3. اقامه عدل، طرد باطل و مبارزه با طاغوت: همان هدفی که انبیا برای آن مبعوث شدند: «لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ...» امیرالمومنین در خطبه منبریه فرمود: خدایا تو میدانی ما برای قدرت و جمعآوری مال و ثروت قیام نکردیم، بلکه برای احیای دین تو و اصلاح در بلاد تو قیام کردیم.
اصول اهل بیت در مبارزه و جهاد:
تکلیف مداری: اهل بیت فقط به دنبال انجام وظیفه بودند، نه ترس داشتند و نه حزن. «أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ». در قاموس مردان خدا، بازنده معنا ندارد. چه پیروز شوند چه کشته شوند، هر دو حسن است. نرسیدن به هدف مقدس از راه ناپاک: اهل بیت حاضر نبودند از هر راهی به هدف برسند. امیرالمومنین علیه السلام به آن دسته از شیعیان که پیشنهاد دادند برای محکم کاری پایه های حکومت، به اشراف و بزرگان بیشتر از بیت المال بدهد، فرمود: «أَتَأْمُرُونِّی أَنْ أَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ؟» آیا میخواهید علی برای رسیدن به هدف مقدس از راه نامقدس برود؟ هرگز چنین کاری نمیکنم. زنده نگه داشتن نام سیدالشهدا علیه السلام: اهل بیت تلاش می کردند نام کربلا به عنوان نماد بزرگ مبارزه و مظلومیت زنده بماند. مجالس میگرفتند و میفرمودند خدا رحمت کند کسانی که امر ما را احیا میکنند.
جهاد در قرآن، بالاترین فضیلت است. وقتی به قرآن مراجعه می کنیم، می بینیم از جمله بهترین فضیلتها، جهاد، قیام و مبارزه است. خدا فرموده «الله المجاهدین علی القاعدین اجراً عظیماً» و برتری ویژهای برای مجاهدان قرار داده است. بیش از چهل آیه، مجاهدان را می ستاید. جهاد در راه خدا فضیلتی است که قابل مقایسه با سایر فضیلتها نیست، مانند آیه «أَجَعَلْتُمْ سِقَایَةَ الْحَاجِّ وَ عِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ کَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ جَاهَدَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ...» که اینها پیش خدا مساوی نیستند. امیرالمومنین علیه السلام فرمود به اهل بیت نبی نگاه کنید، به راه و روش آنها ملازم باشید و قدم جای قدم آنها بگذارید. این کار دو اثر مهم دارد: هرگز از جاده هدایت خارج نمی شوید و هرگز به هلاکت و پستی نمی افتید. وقتی به تاریخ 250 ساله اهل بیت نگاه می کنیم، می بینیم مهمترین رفتارشان، سیره مبارزاتی و جهاد در راه خدا بود. توهم نکنید که فقط سیدالشهدا و امیرالمومنین مبارزه می کردند. این خطای محاسباتی است که بگوییم باقی اهل بیت اهل مبارزه و جهاد نبودند. اهل بیت علیهم السلام هرگز در هیچ زمانی و تحت هیچ شرایطی اهل سازش با حاکمان ظالم نبودند و اهل وهن و سستی نبودند. فقط گاهی اقتضائات زمان، قالب مبارزه را تغییر میداد. رهبر شهید فرمود: اینکه می دیدید اهل بیت حلقه درس داشتند، معارف می گفتند، روایت نقل می کردند، دعا می خواندند، خیال نکنید صرفاً جلسات درسی بود. ظاهر کرسی درس است، اما حقیقت آن، مبارزه و جهاد در راه خداست. سیاست اهل بیت، سیاست الهی بود. اهل بیت، سیاستمدارترین بندگان خدا بودند. سیاست دو معنا دارد: یک معنای شیطانی (مکر و حیله و خدعه) و یک معنای رحمانی که تدبیر و تمشیت امور بندگان خداست. امام راحل فرمود انبیای الهی شغلشان سیاست بود؛ دیانت سیاستی که میخواست بندگان را به فلاح و صلاح برساند.
سه هدف مهم اهل بیت از قیام و جهاد:
1. تبیین اسلام ناب و ترویج اسلام علوی در مقابل اسلام اموی: زمان زیادی از رسول خدا نگذشته بود که مردم غرق در فساد و دنیا شدند. انس بن مالک گفت اگر رسول خدا برگردد، میبیند از تعلیماتش جز نماز چیزی نمانده است. در مدینه، مردم مشغول لهو و لعب و رقص بودند.
2. تبیین مسئله امامت و خلافت سیاسی اهل بیت: امام سجاد علیه السلام فرمود در مکه و مدینه بیست نفر نبود که ما را دوست داشته باشد و قائل به ولایت باشد. امام صادق علیهالسلام فرمود مردم بعد از حسین علیه السلام از ولایت برگشتند، جز سه یا پنج نفر کسی نماند. اهل بیت تلاش کردند تا جایگاه امامت را به مردم بشناسانند که هر کسی خلافت را به دست گرفته، شایسته امامت نیست.
3. اقامه عدل، طرد باطل و مبارزه با طاغوت: همان هدفی که انبیا برای آن مبعوث شدند: «لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ...» امیرالمومنین در خطبه منبریه فرمود: خدایا تو میدانی ما برای قدرت و جمعآوری مال و ثروت قیام نکردیم، بلکه برای احیای دین تو و اصلاح در بلاد تو قیام کردیم.
اصول اهل بیت در مبارزه و جهاد:
تکلیف مداری: اهل بیت فقط به دنبال انجام وظیفه بودند، نه ترس داشتند و نه حزن. «أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ». در قاموس مردان خدا، بازنده معنا ندارد. چه پیروز شوند چه کشته شوند، هر دو حسن است. نرسیدن به هدف مقدس از راه ناپاک: اهل بیت حاضر نبودند از هر راهی به هدف برسند. امیرالمومنین علیه السلام به آن دسته از شیعیان که پیشنهاد دادند برای محکم کاری پایه های حکومت، به اشراف و بزرگان بیشتر از بیت المال بدهد، فرمود: «أَتَأْمُرُونِّی أَنْ أَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ؟» آیا میخواهید علی برای رسیدن به هدف مقدس از راه نامقدس برود؟ هرگز چنین کاری نمیکنم. زنده نگه داشتن نام سیدالشهدا علیه السلام: اهل بیت تلاش می کردند نام کربلا به عنوان نماد بزرگ مبارزه و مظلومیت زنده بماند. مجالس میگرفتند و میفرمودند خدا رحمت کند کسانی که امر ما را احیا میکنند.
تاکنون نظری ثبت نشده است