- 777
- 1000
- 1000
- 1000
از ابلیس عبرت بگیرید!، 1
سخنرانی حجت الاسلام والمسلمین غلامرضا فیاضی با موضوع «از ابلیس عبرت بگیرید!» جلسه اول: تکبر و استحقاق لعنت الهی، سال 1404
عُجب این است که انسان خیال کند کسی است، خودپسند باشد و پیش خودش فکر کند امتیازی دارد. گفتیم که امیرالمومنینعلیهالسلام میفرماید: این اوج حماقت انسان است که فکر کند امتیازی دارد! کسی را در نظر بگیرید که همه ثروت عالم را دارد و مقداری از آن ثروت را در اختیار یکی از بردگانش قرار داده است. حالا اگر کسی فکر کند که این برده ثروت دارد و متمول است، خیلی احمق است؛ زیرا اصل وجود برده برای مولاست. همچنین مالی که در دست برده است، نیز مال خودش نیست. با اینکه وجود برده واقعاً ملک مولایش نیست. این ملکیت قراردادی و اعتباری است، ولی بنده بودن انسان و همه مخلوقات نسبت به خدا حقیقت است و اعتباری و قراردادی نیست؛ زیرا اصل وجود آنها را خدا آورده است و ادامه وجودشان نیز به دست خداست. روشن است کسیکه وجودش اینچنین وابسته به خداست، دیگر معنا ندارد که خود را ببیند؛ او خودش هم برای خودش نیست، امتیازی هم که دارد، اگر امتیاز واقعی باشد، نعمت الهی است.
امیرالمومنینعلیهالسلام در چند فراز از خطبه قاصعه که یکی از خطبههای بسیار طولانی نهجالبلاغه است، به بحث کبر و تکبر پرداختهاند که در این جلسه به برخی از آنها اشاره میکنیم؛ در ابتدا میفرمایند: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَبِسَ الْعِزَّ وَ الْکِبْرِیَاءَ وَاخْتَارَهُمَا لِنَفْسِهِ دُونَ خَلْقِهِ وَجَعَلَ اللَّعْنَةَ عَلَى مَنْ نَازَعَهُ فِیهِمَا؛ من آن خدایی را ستایش میکنم که لباس عظمت و بزرگی را به تن خود کرده است. اینها مال خودش است و برای خلقش نیست. حتی اگر کسی همه ثروت عالم را داشته باشد، باز چیز محدودی دارد، چون بالاخره یک حسابگر با یک رایانه میتواند همه ثروت عالم را محاسبه کند و بگوید چهقدر است، اما خداوند متعال وجودی بینهایت است، وقتی وجود بینهایت است، عظمت و بزرگیاش نیز بینهایت است. بزرگی و عظمت فقط برازنده اوست و هر کس بخواهد با او در این مسئله درگیر شود و برای خودش عظمت و بزرگی قائل شود، مورد لعنت خدا قرار گرفته است؛ زیرا این ظلمی فاحش به خودش و خداوند است. او با این کار خودش را از حد بندگی خارج دانسته است. در حالیکه همه آنچه از مخلوقات در آسمانها و زمین است، همه بنده خداوند هستند؛ إِن کُلُّ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِی الرَّحْمَنِ عَبْدًا.
علمای اخلاق میگویند: اگر کسی میخواهد تکبر را از خودش بیرون کند، همینکه توجه کند که خودش از خودش هیچ ندارد و عظمت و بزرگی خداوند بینهایت است، کفایت میکند. بنده هرچه دارد چیزی است که خدا به او داده است؛ وَمَا بِکُم مِّن نِّعْمَةٍ فَمِنَ اللّهِ...
عُجب این است که انسان خیال کند کسی است، خودپسند باشد و پیش خودش فکر کند امتیازی دارد. گفتیم که امیرالمومنینعلیهالسلام میفرماید: این اوج حماقت انسان است که فکر کند امتیازی دارد! کسی را در نظر بگیرید که همه ثروت عالم را دارد و مقداری از آن ثروت را در اختیار یکی از بردگانش قرار داده است. حالا اگر کسی فکر کند که این برده ثروت دارد و متمول است، خیلی احمق است؛ زیرا اصل وجود برده برای مولاست. همچنین مالی که در دست برده است، نیز مال خودش نیست. با اینکه وجود برده واقعاً ملک مولایش نیست. این ملکیت قراردادی و اعتباری است، ولی بنده بودن انسان و همه مخلوقات نسبت به خدا حقیقت است و اعتباری و قراردادی نیست؛ زیرا اصل وجود آنها را خدا آورده است و ادامه وجودشان نیز به دست خداست. روشن است کسیکه وجودش اینچنین وابسته به خداست، دیگر معنا ندارد که خود را ببیند؛ او خودش هم برای خودش نیست، امتیازی هم که دارد، اگر امتیاز واقعی باشد، نعمت الهی است.
امیرالمومنینعلیهالسلام در چند فراز از خطبه قاصعه که یکی از خطبههای بسیار طولانی نهجالبلاغه است، به بحث کبر و تکبر پرداختهاند که در این جلسه به برخی از آنها اشاره میکنیم؛ در ابتدا میفرمایند: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَبِسَ الْعِزَّ وَ الْکِبْرِیَاءَ وَاخْتَارَهُمَا لِنَفْسِهِ دُونَ خَلْقِهِ وَجَعَلَ اللَّعْنَةَ عَلَى مَنْ نَازَعَهُ فِیهِمَا؛ من آن خدایی را ستایش میکنم که لباس عظمت و بزرگی را به تن خود کرده است. اینها مال خودش است و برای خلقش نیست. حتی اگر کسی همه ثروت عالم را داشته باشد، باز چیز محدودی دارد، چون بالاخره یک حسابگر با یک رایانه میتواند همه ثروت عالم را محاسبه کند و بگوید چهقدر است، اما خداوند متعال وجودی بینهایت است، وقتی وجود بینهایت است، عظمت و بزرگیاش نیز بینهایت است. بزرگی و عظمت فقط برازنده اوست و هر کس بخواهد با او در این مسئله درگیر شود و برای خودش عظمت و بزرگی قائل شود، مورد لعنت خدا قرار گرفته است؛ زیرا این ظلمی فاحش به خودش و خداوند است. او با این کار خودش را از حد بندگی خارج دانسته است. در حالیکه همه آنچه از مخلوقات در آسمانها و زمین است، همه بنده خداوند هستند؛ إِن کُلُّ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِی الرَّحْمَنِ عَبْدًا.
علمای اخلاق میگویند: اگر کسی میخواهد تکبر را از خودش بیرون کند، همینکه توجه کند که خودش از خودش هیچ ندارد و عظمت و بزرگی خداوند بینهایت است، کفایت میکند. بنده هرچه دارد چیزی است که خدا به او داده است؛ وَمَا بِکُم مِّن نِّعْمَةٍ فَمِنَ اللّهِ...
تاکنون نظری ثبت نشده است