display result search
- 87
- 1000
- 1000
- 1000
استخفاف معصیت و استکبار طاعت
سخنرانی حجت الاسلام علیرضا رجالی تهرانی با موضوع"استخفاف معصیت و استکبار طاعت"، سال 1404
نکاتی را پیرامون فرازهایی از دعای هشتم صحیفه سجادیه با هم همراه خواهیم بود. این دعا در مورد پناه بردن به خدای متعال از چهل و چهار بیماری و صفت ناپسند اخلاقی است. امام سجاد علیهالسلام از آنها به پیشگاه خداوند پناه میبرد. حضرت میفرمایند: اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ اسْتِصْغَارِ الْمَعْصِیَةِ وَ اسْتِکْبَارِ الطَّاعَةِ؛ خدایا به تو پناه میبرم از اینکه گناه را کوچک بشمرم و طاعت و بندگیات را بزرگ ببینم. این دعا اشاره به یک آفت بسیار خطرناک دارد: کوچک شمردن گناه. چرا خطرناک است؟ چون وقتی انسان گناهی را کوچک میشمارد، برای توبه و جبرانش چندان احساس درد و انگیزه نمیکند. میگوید: این که چیزی نیست. همین باعث تکرار آن گناه میشود و تکرار، گناه را برای انسان عادی میکند. امام علی علیهالسلام در حکمت 477 نهجالبلاغه میفرمایند: أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهِ صَاحِبُهُ؛ سختترین و بزرگترین گناهان، گناهی است که صاحبش آن را کوچک و سبک بشمارد. ما معمولاً از گناهان بزرگ دردمان میگیرد، اما از همین گناهان کوچک غافلیم؛ مثل یک نگاه ناروا، یک حرف تند به پدر و مادر یا همسر، یک بی توجهی کوچک به حق الناس. اینها مانند خاشاک و ترکههای کوچکی هستند که به تنهایی سبکند، اما وقتی روی هم جمع شوند، کوهی میشوند و آتشی بزرگ میافروزند. پیامبر اکرم صلّیاللهعلیهوآله در حدیثی با مثال جمعآوری هیزم در بیابان، همین حقیقت را به اصحاب نشان دادند. بعد دوم، بزرگ دیدن طاعت و عبادت است. این هم آفت دیگری است. یعنی انسان کارهای نیک خودش را بزرگ ببیند، به آنها مغرور شود و منت بگذارد. حال آنکه توصیه اولیای خدا این است که انسان طاعتش را کوچک و ناچیز ببیند. وقتی تواضع در عبادت باشد، ارزشش نزد خدا بیشتر میشود. امام سجاد علیهالسلام در دعای ماه رجب میفرمایند: یا مَنْ یُعْطِی الْکَثِیرَ بِالْقَلِیل؛ ای خدایی که در برابر عمل کم. پاداش بسیار میدهی. این نشاندهنده آن است که ما باید اعتراف کنیم طاعاتمان در مقابل نعمتهای بیکران خدا، واقعاً ناچیز است. انسانی که معرفتش به خدا بیشتر شود، هرچه بیشتر پیش برود، خود را بیشتر بدهکار خدا میبیند، نه طلبکار. مانند درختی که هرچه بزرگتر و پرثمرتر میشود، بیشتر مدیون خورشید و آب و خاک است. این منطق اهل معرفت است. کسانی که به قلههای بندگی رسیدهاند، مانند حضرت زینب سلاماللهعلیها، در سختترین لحظات، وقتی تمام عزیزانشان را در کربلا تقدیم کرد، خطاب به خدا گفتند: اللَّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنَّا هَذَا الْقُرْبَانَ الْقَلِیلَ، خدایا این قربانی کم ما را بپذیر. این است معنای کوچک شمردن طاعت در پیشگاه خدا.
نکاتی را پیرامون فرازهایی از دعای هشتم صحیفه سجادیه با هم همراه خواهیم بود. این دعا در مورد پناه بردن به خدای متعال از چهل و چهار بیماری و صفت ناپسند اخلاقی است. امام سجاد علیهالسلام از آنها به پیشگاه خداوند پناه میبرد. حضرت میفرمایند: اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ اسْتِصْغَارِ الْمَعْصِیَةِ وَ اسْتِکْبَارِ الطَّاعَةِ؛ خدایا به تو پناه میبرم از اینکه گناه را کوچک بشمرم و طاعت و بندگیات را بزرگ ببینم. این دعا اشاره به یک آفت بسیار خطرناک دارد: کوچک شمردن گناه. چرا خطرناک است؟ چون وقتی انسان گناهی را کوچک میشمارد، برای توبه و جبرانش چندان احساس درد و انگیزه نمیکند. میگوید: این که چیزی نیست. همین باعث تکرار آن گناه میشود و تکرار، گناه را برای انسان عادی میکند. امام علی علیهالسلام در حکمت 477 نهجالبلاغه میفرمایند: أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهِ صَاحِبُهُ؛ سختترین و بزرگترین گناهان، گناهی است که صاحبش آن را کوچک و سبک بشمارد. ما معمولاً از گناهان بزرگ دردمان میگیرد، اما از همین گناهان کوچک غافلیم؛ مثل یک نگاه ناروا، یک حرف تند به پدر و مادر یا همسر، یک بی توجهی کوچک به حق الناس. اینها مانند خاشاک و ترکههای کوچکی هستند که به تنهایی سبکند، اما وقتی روی هم جمع شوند، کوهی میشوند و آتشی بزرگ میافروزند. پیامبر اکرم صلّیاللهعلیهوآله در حدیثی با مثال جمعآوری هیزم در بیابان، همین حقیقت را به اصحاب نشان دادند. بعد دوم، بزرگ دیدن طاعت و عبادت است. این هم آفت دیگری است. یعنی انسان کارهای نیک خودش را بزرگ ببیند، به آنها مغرور شود و منت بگذارد. حال آنکه توصیه اولیای خدا این است که انسان طاعتش را کوچک و ناچیز ببیند. وقتی تواضع در عبادت باشد، ارزشش نزد خدا بیشتر میشود. امام سجاد علیهالسلام در دعای ماه رجب میفرمایند: یا مَنْ یُعْطِی الْکَثِیرَ بِالْقَلِیل؛ ای خدایی که در برابر عمل کم. پاداش بسیار میدهی. این نشاندهنده آن است که ما باید اعتراف کنیم طاعاتمان در مقابل نعمتهای بیکران خدا، واقعاً ناچیز است. انسانی که معرفتش به خدا بیشتر شود، هرچه بیشتر پیش برود، خود را بیشتر بدهکار خدا میبیند، نه طلبکار. مانند درختی که هرچه بزرگتر و پرثمرتر میشود، بیشتر مدیون خورشید و آب و خاک است. این منطق اهل معرفت است. کسانی که به قلههای بندگی رسیدهاند، مانند حضرت زینب سلاماللهعلیها، در سختترین لحظات، وقتی تمام عزیزانشان را در کربلا تقدیم کرد، خطاب به خدا گفتند: اللَّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنَّا هَذَا الْقُرْبَانَ الْقَلِیلَ، خدایا این قربانی کم ما را بپذیر. این است معنای کوچک شمردن طاعت در پیشگاه خدا.
تاکنون نظری ثبت نشده است