display result search
- 186
- 1000
- 1000
- 1000
قلهای فراتر از پروازِ وهم
سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین حامد کاشانی با موضوع «قلهای فراتر از پروازِ وهم»، سال 1404
غربتِ خورشید در حصارِ سامرا عصر امام هادی علیه السلام، دورانی است که در آن مظلومیت شیعه به اوج خود رسید؛ روزگاری که پیروان حق در چنان تنگنای معیشتی و امنیتی بودند که گاه چندین نفر برای اقامه نماز، به نوبت از یک لباس مشترک استفاده میکردند. متوکل عباسی با عداوتی آشکار، امام را از مدینه به سامرا — که در واقع یک پادگان نظامی بود — تبعید کرد تا ریسمانهای ارتباط میان امام و امت را بگسلد. در این فضای غبارآلود که دسترسی به سرچشمه حقیقت محدود گشته بود، جریانهای انحرافی و «غالیان» (غلوکنندگان) همچون علفهای هرز سر برآوردند؛ کسانی که با ادعاهای دروغین، نه از سرِ محبت، بلکه گاه برای تخریب چهره تابناک اهلبیت، سخنان سست و باطل میگفتند و امام با قاطعیت آنان را طرد و لعن مینمود .
حرم سامرا؛ تجلیگاه حضور معصومین آستان مقدس سامرا شمیمی متفاوت دارد؛ چرا که نه تنها مدفن دو امام همام، بلکه محل زیست و نیایش سه امام معصوم و قدمگاه حضرت بقیةالله علیه السلام است. تهمتهای سخیفی که درباره «سرداب» به شیعه میزنند، در برابر این حقیقت رنگ میبازد که آن بقعه، محرابِ عبادت و محلِ سجدههای طولانیِ ولیعصر علیه السلام و پدران بزرگوار ایشان بوده است. در آن دورانِ خفقان که حتی آوردن نام حسن و حسین علیهم السلام عقوبت داشت، امام هادی علیه السلام با نور علم و صبر خویش، چراغ هدایت را از گزند بادهای مسمومِ عباسی محافظت کرد.
امیرالمؤمنین علیه السلام ؛ قلهای فراتر از پروازِ وهم سخن گفتن از علی بن ابیطالب علیه السلام همانقدر که سهل مینماید، ممتنع و دشوار است؛ چرا که او قلهای است که سیلِ فضائل از آن جاری است، اما هیچ مرغِ خیالی را یارای پرواز به فراز آن نیست. کلمات در توصیف او چنان حقیرند که حتی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نیز باید در ظرف محدودِ الفاظ، حقیقتی نامحدود را برای مردم روایت میکرد. علی علیه السلام چنان شخصیتی است که با ظهورش، معنای مفاهیمی چون «شجاعت» ارتقا یافت؛ گویی پیش از او شجاعت سقفی کوتاه داشت و با او بود که سقفِ والای انسانیت شکافته شد.
غربتِ خورشید در حصارِ سامرا عصر امام هادی علیه السلام، دورانی است که در آن مظلومیت شیعه به اوج خود رسید؛ روزگاری که پیروان حق در چنان تنگنای معیشتی و امنیتی بودند که گاه چندین نفر برای اقامه نماز، به نوبت از یک لباس مشترک استفاده میکردند. متوکل عباسی با عداوتی آشکار، امام را از مدینه به سامرا — که در واقع یک پادگان نظامی بود — تبعید کرد تا ریسمانهای ارتباط میان امام و امت را بگسلد. در این فضای غبارآلود که دسترسی به سرچشمه حقیقت محدود گشته بود، جریانهای انحرافی و «غالیان» (غلوکنندگان) همچون علفهای هرز سر برآوردند؛ کسانی که با ادعاهای دروغین، نه از سرِ محبت، بلکه گاه برای تخریب چهره تابناک اهلبیت، سخنان سست و باطل میگفتند و امام با قاطعیت آنان را طرد و لعن مینمود .
حرم سامرا؛ تجلیگاه حضور معصومین آستان مقدس سامرا شمیمی متفاوت دارد؛ چرا که نه تنها مدفن دو امام همام، بلکه محل زیست و نیایش سه امام معصوم و قدمگاه حضرت بقیةالله علیه السلام است. تهمتهای سخیفی که درباره «سرداب» به شیعه میزنند، در برابر این حقیقت رنگ میبازد که آن بقعه، محرابِ عبادت و محلِ سجدههای طولانیِ ولیعصر علیه السلام و پدران بزرگوار ایشان بوده است. در آن دورانِ خفقان که حتی آوردن نام حسن و حسین علیهم السلام عقوبت داشت، امام هادی علیه السلام با نور علم و صبر خویش، چراغ هدایت را از گزند بادهای مسمومِ عباسی محافظت کرد.
امیرالمؤمنین علیه السلام ؛ قلهای فراتر از پروازِ وهم سخن گفتن از علی بن ابیطالب علیه السلام همانقدر که سهل مینماید، ممتنع و دشوار است؛ چرا که او قلهای است که سیلِ فضائل از آن جاری است، اما هیچ مرغِ خیالی را یارای پرواز به فراز آن نیست. کلمات در توصیف او چنان حقیرند که حتی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نیز باید در ظرف محدودِ الفاظ، حقیقتی نامحدود را برای مردم روایت میکرد. علی علیه السلام چنان شخصیتی است که با ظهورش، معنای مفاهیمی چون «شجاعت» ارتقا یافت؛ گویی پیش از او شجاعت سقفی کوتاه داشت و با او بود که سقفِ والای انسانیت شکافته شد.
کاربر مهمان