display result search
سخنرانی استاد حسن رحیم پور ازغدی با موضوع «انسان، چگونه انسان می شود؟»، سال 1402
اعتکاف در حقیقت هنر «گسستن از غیر و پیوستن به حق» است. این واژه که از ریشه «عکوف» برآمده، دو معنای به ظاهر متضاد را در خود جای داده است: بریدن از پیوندهای مادی و فانی، و در عین حال، اتصال به «سقف هستی» و آسمان معنا. در این خلوتگزینی، انسان با روزه، دعا و تفکر، تلاش میکند تا از مشاجرات دنیوی و دلبستگیهای حقیر نظیر مال و مقام فاصله گرفته و به حقیقت مطلق نزدیک شود.
روزه فراتر از گرسنگی و تشنگی ظاهری، ابزاری برای «حکومت روح بر جسم» است. تفاوت بنیادین انسان و حیوان در همین قدرت انتخاب و کنترل غریزه نهفته است؛ آنجا که انسان با وجود نیاز، به فرمان عقل و ایمان، از لذتهای مادی چشم میپوشد تا عزت نفس خود را بازیابد. این عزت که از غلبه بر خواهشهای تن آغاز میشود، زیربنای قدرت سیاسی و اجتماعی در برابر ستمگران نیز خواهد بود.
نکته شگرف در نظام تکوین، پیشگامی دختران در بلوغ معنوی است. پروردگار عالم پیش از آنکه پسران را مخاطب قرار دهد، با دختران در سنین کودکی وارد گفتگو میشود. این بلوغ زودهنگام نشاندهنده آن است که عقل معنوی در وجود زن، پیش از توان جسمانی، به شکوفایی میرسد و او را زودتر شایسته همنشینی با حضرت حق میسازد.
دنیا در نگاه اولیای الهی، «سرای راستی» (دار صدق) است برای کسی که با آن صادقانه مواجه شود. نسبت دادن خطاها به «نحوست زمانه» یا «فساد روزگار»، نوعی گریز از مسئولیت و فریب خویشتن است. زمان و مکان به خودی خود هویت ندارند، بلکه این رفتار و سبک زندگی ماست که به یک روز یا مکان، قداست یا نحوست میبخشد. ما در هر لحظه، با افعال خود در حال معماریِ بهشت یا جهنم خویش هستیم؛ چرا که آخرت چیزی جز تجسمِ حقیقتِ اعمال ما در این دنیا نیست.
اعتکاف در حقیقت هنر «گسستن از غیر و پیوستن به حق» است. این واژه که از ریشه «عکوف» برآمده، دو معنای به ظاهر متضاد را در خود جای داده است: بریدن از پیوندهای مادی و فانی، و در عین حال، اتصال به «سقف هستی» و آسمان معنا. در این خلوتگزینی، انسان با روزه، دعا و تفکر، تلاش میکند تا از مشاجرات دنیوی و دلبستگیهای حقیر نظیر مال و مقام فاصله گرفته و به حقیقت مطلق نزدیک شود.
روزه فراتر از گرسنگی و تشنگی ظاهری، ابزاری برای «حکومت روح بر جسم» است. تفاوت بنیادین انسان و حیوان در همین قدرت انتخاب و کنترل غریزه نهفته است؛ آنجا که انسان با وجود نیاز، به فرمان عقل و ایمان، از لذتهای مادی چشم میپوشد تا عزت نفس خود را بازیابد. این عزت که از غلبه بر خواهشهای تن آغاز میشود، زیربنای قدرت سیاسی و اجتماعی در برابر ستمگران نیز خواهد بود.
نکته شگرف در نظام تکوین، پیشگامی دختران در بلوغ معنوی است. پروردگار عالم پیش از آنکه پسران را مخاطب قرار دهد، با دختران در سنین کودکی وارد گفتگو میشود. این بلوغ زودهنگام نشاندهنده آن است که عقل معنوی در وجود زن، پیش از توان جسمانی، به شکوفایی میرسد و او را زودتر شایسته همنشینی با حضرت حق میسازد.
دنیا در نگاه اولیای الهی، «سرای راستی» (دار صدق) است برای کسی که با آن صادقانه مواجه شود. نسبت دادن خطاها به «نحوست زمانه» یا «فساد روزگار»، نوعی گریز از مسئولیت و فریب خویشتن است. زمان و مکان به خودی خود هویت ندارند، بلکه این رفتار و سبک زندگی ماست که به یک روز یا مکان، قداست یا نحوست میبخشد. ما در هر لحظه، با افعال خود در حال معماریِ بهشت یا جهنم خویش هستیم؛ چرا که آخرت چیزی جز تجسمِ حقیقتِ اعمال ما در این دنیا نیست.
تاکنون نظری ثبت نشده است