display result search
- 21
- 1000
- 1000
- 1000
بعثت پیامبر، انقلابی در باورها
سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین سید حمید میرباقری با موضوع "بعثت پیامبر، انقلابی در باورها"، سال 1404
بارها در قرآن و در کلام اهل بیت علیهم السلام به ما گفته شده: یادتان باشد نعمتهای خدا را بر خود. خداوند در قرآن میفرماید: یاد کن نعمت خدا را بر خود، زمانی که دشمن یکدیگر بودید، پس میان دلهای شما الفت انداخت و به برکت نعمت او برادر شدید. این یادآوری گذشته، کلید فهم حال و ساختن آینده است. فراموشی گذشته، ریشه بسیاری از غفلتهاست. اگر انسان گذشته سخت خود را فراموش کند، قدر نعمتهای امروز را نمیداند. اگر ندانیم دیروز چه بودیم، امروز را درست نمیفهمیم. جوان ما اگر نداند در دوران پیش از انقلاب، سرنوشت کشور را بیگانگان در سفارتخانههایشان تعیین میکردند و اگر نداند پهلویها با مردم چه کردند، ممکن است در دام شعارهای فریبنده بیفتد. فراموشی تاریخ، برابر با تکرار خطاهای تاریخ است. امیرالمؤمنین علیه السلام در نهجالبلاغه مردم را به یادآوری روزگار جاهلیت فرامیخواند؛ روزگاری که چراغ هدایت خاموش بود، پرچم گمراهی برافراشته بود، و جامعه چون بیابانی خشک و بیثمر شده بود. رحم و مروت نبود، عدالت نبود. دختران را زنده به گور میکردند. پدری نزد پیامبر آمد و اعتراف کرد که دختر زیبا و دوستداشتنی خود را به خاطر ترس از ننگ داشتن دختر، زندهزنده در گور دفن کرده، در حالی که آن کودک معصوم، در لحظات آخر، خاکی را که پدر بر صورتش میپاشید، با مهربانی از چهره پدر کنار میزد. رسالت اصلی پیامبر، پیش از قانون، دگرگونی باورها بود. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیامد اول یک سری قوانین خشک تدوین کند. اولین و اساسترین کار پیامبر، احیای ایمان به خدا و قیامت در دلها بود. اگر این باور در جان انسان بنشیند که آیا نمیداند که خداوند او را میبیند؟، آنگاه دیگر نیاز به ناظر بیرونی نیست. جوانی که در خلوت خود با موبایل است، اگر باور داشته باشد که خدای حاضر و ناظر بر او اشراف دارد، از خطا بازمیایستد. آن کارگر ساده شهرداری که کیسه جواهر گمشده را پیدا کرد، وقتی از او میپرسند چرا وسوسه نشدی آن را برای خودت بردی؟ میگوید: چون مال من نبود. این سادهترین و عمیقترین دلیل، همان باور به بازخواست الهی است. جامعهای که در آن، گناهکار خود برای اجرای حد به نزد پیامبر اصرار میکند و مردم سعی میکنند با توجیه شاید دیوانه است او را نجات دهند، جامعهای است که ایمان در آن نهادینه شده. این، نقطه مقابل جامعه جاهلی است که در آن، انسانها حتی گناه خود را انکار میکردند. تربیت بر اساس ایمان، تنها راه نجات است. دشمن امروز، با سلاح رسانه و فضای مجازی، مستقیم به جان باورهای جوان ما حمله کرده. بسیاری از کسانی که در حوادث اخیر فریب خوردند، نوجوانان پانزدهشانزدهساله بودند. این زنگ خطری است برای همه پدران و مادران. تربیت واقعی، یعنی کاشتن بذر ایمان به خدا و قیامت در دل فرزند. این چگونه ممکن میشود؟ با توجه به لقمه حلال. با پاکی نطفه و محیط خانواده. با مراقبت از همنشین و دوست. با نظارت بر محتوایی که در طول شبانهروز از طریق موبایل و... مصرف میکند. اگر ما در این زمینهها قصور کنیم، دشمن تربیتکننده فرزند ما میشود. یادآوری نعمت وحدت. خداوند در قرآن یادآوری میکند که شما چگونه با هم دشمن بودید و او میان شما برادری برقرار کرد. امروز باید قدر این نعمت بزرگ را بدانیم. داستان ایثار یاران در جنگ یرموک، که جرعهای آب را آنقدر به یکدیگر تعارف کردند تا همهشان در راه خدا جان دادند، نمونه اعلای این تربیت پیامبری است. جامعهای که بر اساس ایمان و برادری بنا شود، چنین معجزههایی میآفریند. روز مبعث، روز تولد نور و رحمت است. روزی که پیامبر آمد تا جامعهای سراسر ترس و ظلمت و جنگ را، به جامعهای سراسر ایمان و محبت و عدالت تبدیل کند. بیاییم با یادآوری گذشته خود و تاریخ پرافتخار اسلام، قدر این نعمت عظیم یعنی وجود اسلام، قرآن، ولایت و نظام اسلامی را بیشتر بدانیم. بیاییم با تقویت ایمان خود و خانوادهمان، دیوارهای محکمی در برابر تهاجم فرهنگی دشمن بنا کنیم.
بارها در قرآن و در کلام اهل بیت علیهم السلام به ما گفته شده: یادتان باشد نعمتهای خدا را بر خود. خداوند در قرآن میفرماید: یاد کن نعمت خدا را بر خود، زمانی که دشمن یکدیگر بودید، پس میان دلهای شما الفت انداخت و به برکت نعمت او برادر شدید. این یادآوری گذشته، کلید فهم حال و ساختن آینده است. فراموشی گذشته، ریشه بسیاری از غفلتهاست. اگر انسان گذشته سخت خود را فراموش کند، قدر نعمتهای امروز را نمیداند. اگر ندانیم دیروز چه بودیم، امروز را درست نمیفهمیم. جوان ما اگر نداند در دوران پیش از انقلاب، سرنوشت کشور را بیگانگان در سفارتخانههایشان تعیین میکردند و اگر نداند پهلویها با مردم چه کردند، ممکن است در دام شعارهای فریبنده بیفتد. فراموشی تاریخ، برابر با تکرار خطاهای تاریخ است. امیرالمؤمنین علیه السلام در نهجالبلاغه مردم را به یادآوری روزگار جاهلیت فرامیخواند؛ روزگاری که چراغ هدایت خاموش بود، پرچم گمراهی برافراشته بود، و جامعه چون بیابانی خشک و بیثمر شده بود. رحم و مروت نبود، عدالت نبود. دختران را زنده به گور میکردند. پدری نزد پیامبر آمد و اعتراف کرد که دختر زیبا و دوستداشتنی خود را به خاطر ترس از ننگ داشتن دختر، زندهزنده در گور دفن کرده، در حالی که آن کودک معصوم، در لحظات آخر، خاکی را که پدر بر صورتش میپاشید، با مهربانی از چهره پدر کنار میزد. رسالت اصلی پیامبر، پیش از قانون، دگرگونی باورها بود. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیامد اول یک سری قوانین خشک تدوین کند. اولین و اساسترین کار پیامبر، احیای ایمان به خدا و قیامت در دلها بود. اگر این باور در جان انسان بنشیند که آیا نمیداند که خداوند او را میبیند؟، آنگاه دیگر نیاز به ناظر بیرونی نیست. جوانی که در خلوت خود با موبایل است، اگر باور داشته باشد که خدای حاضر و ناظر بر او اشراف دارد، از خطا بازمیایستد. آن کارگر ساده شهرداری که کیسه جواهر گمشده را پیدا کرد، وقتی از او میپرسند چرا وسوسه نشدی آن را برای خودت بردی؟ میگوید: چون مال من نبود. این سادهترین و عمیقترین دلیل، همان باور به بازخواست الهی است. جامعهای که در آن، گناهکار خود برای اجرای حد به نزد پیامبر اصرار میکند و مردم سعی میکنند با توجیه شاید دیوانه است او را نجات دهند، جامعهای است که ایمان در آن نهادینه شده. این، نقطه مقابل جامعه جاهلی است که در آن، انسانها حتی گناه خود را انکار میکردند. تربیت بر اساس ایمان، تنها راه نجات است. دشمن امروز، با سلاح رسانه و فضای مجازی، مستقیم به جان باورهای جوان ما حمله کرده. بسیاری از کسانی که در حوادث اخیر فریب خوردند، نوجوانان پانزدهشانزدهساله بودند. این زنگ خطری است برای همه پدران و مادران. تربیت واقعی، یعنی کاشتن بذر ایمان به خدا و قیامت در دل فرزند. این چگونه ممکن میشود؟ با توجه به لقمه حلال. با پاکی نطفه و محیط خانواده. با مراقبت از همنشین و دوست. با نظارت بر محتوایی که در طول شبانهروز از طریق موبایل و... مصرف میکند. اگر ما در این زمینهها قصور کنیم، دشمن تربیتکننده فرزند ما میشود. یادآوری نعمت وحدت. خداوند در قرآن یادآوری میکند که شما چگونه با هم دشمن بودید و او میان شما برادری برقرار کرد. امروز باید قدر این نعمت بزرگ را بدانیم. داستان ایثار یاران در جنگ یرموک، که جرعهای آب را آنقدر به یکدیگر تعارف کردند تا همهشان در راه خدا جان دادند، نمونه اعلای این تربیت پیامبری است. جامعهای که بر اساس ایمان و برادری بنا شود، چنین معجزههایی میآفریند. روز مبعث، روز تولد نور و رحمت است. روزی که پیامبر آمد تا جامعهای سراسر ترس و ظلمت و جنگ را، به جامعهای سراسر ایمان و محبت و عدالت تبدیل کند. بیاییم با یادآوری گذشته خود و تاریخ پرافتخار اسلام، قدر این نعمت عظیم یعنی وجود اسلام، قرآن، ولایت و نظام اسلامی را بیشتر بدانیم. بیاییم با تقویت ایمان خود و خانوادهمان، دیوارهای محکمی در برابر تهاجم فرهنگی دشمن بنا کنیم.
تاکنون نظری ثبت نشده است