display result search
منو
تفسیر آیه 22 سوره مجادله

تفسیر آیه 22 سوره مجادله

  • 1 تعداد قطعات
  • 10 دقیقه مدت قطعه
  • 60 دریافت شده
سخنرانی حجت‌ الاسلام محسن قرائتی با موضوع تفسیر سوره مجادله- آیه‌ 22

لَا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ یُوَآدُّونَ مَنْ حَآدَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَلَوْ کَانُواْ آبَآءَهُمْ أَوْ أَبْنَآءَهُمْ أَوْ إِخْوَ انَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ أُوْلَئِکَ کَتَبَ فِى قُلُوبِهِمُ الْإِیمَانَ وَأَیَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ وَیُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الْأَنهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُواْ عَنْهُ أُوْلَئِکَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‏

ترجمه
هیچ قومى را نمى‏ یابى که به خدا و قیامت مؤمن باشند و (در همان حال) با کسى که در برابر خدا و رسولش موضع گرفته است، مهرورزى کنند، حتّى اگر پدران یا پسران یا برادران یا خویشانشان باشند. آنها کسانى هستند که خداوند، ایمان را در دلهایشان ثابت فرموده و با روحى از جانب خویش آنان را تأیید نموده است و آنان را در باغهایى که نهرها از پاى (درختان) آنها جارى است، وارد مى‏کند در حالى که در آنجا جاودانه هستند، خداوند از آنان راضى است و آنان نیز از او راضى هستند. آنان حزب خدا هستند، آگاه باشید که تنها حزب خدا پیروز و رستگارند.

مقام رضا، بالاتر از مقام تسلیم است، یعنى بنده نه فقط تسلیم مقدّرات الهى و امر و نهى اوست، بلکه در دل نیز به آن راضى است و از سر رضایت آن را مى‏ پذیرد.
ایمان با کفر سازگار نیست. به نوح درباره‏ فرزندش گفته مى‏شود: «انه لیس من اهلک» هنگامى که براى ابراهیم ثابت شد عموى او منحرف است، از او برائت جست. «فلما تبیّن له انه عدوّ للّه تبرّأ منه» حتّى پیامبر اسلام‏ از استغفار براى مشرکان منع مى‏شود. «ما کان للنبى والّذین آمنوا ان یستغفروا للمشرکین ولو کانوا اولى قربى من بعد ما تبین لهم انهم اصحاب الجحیم»
تولّى و تبرّى‏
در سوره مجادله بارها سخن از تولّى و تبرّى مطرح شده است که بیانگر اهمیّت دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خداست:
«تولّوا قوماً غضب اللّه علیهم»، «لاتجد... یوادون من حادّ اللّه»
امام رضا (ع) فرمود: «کمال الدین ولایتنا والبرائة من عدّونا» کمال دین، در پذیرش ولایت ما و دورى از دشمنان ماست.
به امام صادق‏ (ع) گفتند: فلانى به شما محبت مى‏ورزد ولى نسبت به برائت از دشمنان شما ضعیف عمل مى‏ کند. حضرت فرمودند: دروغ مى ‏گوید کسى که ادّعاى محبت ما را دارد و از دشمن ما دورى نجسته است.
امام صادق‏ (ع) فرمود: «اوحى اللّه الى نبىّ من انبیائه قل للمؤمنین لاتلبسوا لباس اعدایى و لاتطعموا مطاعم اعدایى و لاتسلکوا مسالک اعدایى فتکونوا اعدایى کما هم اعدایى» خداوند متعال به پیامبرى از پیامبرانش وحى فرمود که به مؤمنان بگو: مانند دشمنان من لباس نپوشند و مانند دشمنان من غذا نخورند و در چگونگى زندگى و رفتار، مانند دشمنان من نباشند، چرا که در این صورت دشمنان من محسوب مى‏ شوند. هم چنانکه آنان دشمنان من هستند.
در حدیث آمده است: «هل الدین الاّ الحبّ والبغض» آیا دین، جز حبّ و بغض است؟
انواع تأییدهاى الهى در قرآن:
تأیید با فرشته خود جبرئیل. «أیّدتک بروح القدس»
تأیید ویژه الهى. «و أیّدهم بروح منه»
تأیید با یارى مؤمنان. «ایّدک بنصره و بالمؤمنین»
تأیید با لشکریان ناپیداى الهى. «أیّده بجنود لم تروها»
قرآن در چند مورد عبارت «رضى اللّه عنهم و رضوا عنه» را به کار برده است:
1. در مورد راستگویان راست‏کردار: «یوم ینفع الصّادقین صدقهم... رضى اللّه...»
2. در مورد پیشگامان و پیشتازان: «والسّابقون الاولون... رضى اللّه...»
3. در مورد مؤمنان واقعى: «کتب فى قلوبهم الایمان... رضى اللّه...»
موضع‏گیرى در برابر خدا و رسول آن قدر زشت و ناپسند است که چهار بار در قرآن مطرح شده و هر بار با تهدید و غضب الهى همراه بوده است. از جمله در همین سوره آیات 5 ، 20 و 22 که به صورت‏هاى مختلفى تهدید در پى داشته است مانند:
سرنگون شدن. «کبتوا»
خوار شدن. «فى الاذلین»
مورد بى مهرى قرار گرفتن. «لاتجد قوماً... یوادّون من حاد اللّه و رسوله...»
و دخول در آتش و جاودانگى در جهنّم. «من یحادد اللّه... له نار... خالداً...»


پیام ها
1- یک دل، دو دوستى بر نمى‏دارد. دوستى خداوند با دوستى دشمنان دین خدا قابل جمع نیست. «لاتجد قوماً یؤمنون... یوادّون من حادّ اللّه» (در آیه ‏اى دیگر داریم: «ما جعل اللّه لرجل من قلبین فى جوفه» خداوند در سینه انسان دو دل قرار نداده است.)
2- عیب‏ها را از ریشه برطرف کنید. مودت دشمنان خدا انسان را به گرایش‏هاى فکرى، عملى و اخلاقى به سوى آنان وادار مى‏کند، لذا باید ریشه‏ى آن را خشکاند. «لاتجد... یوادّون من حادّ اللّه»
3- در اسلام، روابط و علاقه‏ها باید در شعاع رضاى خداوند باشد. «لاتجد قوماً یؤمنون»
4- روابط خانوادگى و خویشاوندى نیز خط قرمز و مرز دارند. «و لو کانوا آبائهم...»
5 - خداوند به خاطر قطع رابطه با چهار گروه از خویشان اگر معاند باشند، (پدر، پسر، برادر و فامیل)، چهار نمونه از لطف خود را بیان کرده است: ایمان، امداد، بهشت و رضوان. «الایمان، ایّدهم، جنّات، رضى اللّه»
6- ارزش ایمان به ثبات آن است وگرنه ایمان‏هاى مقطعى، موسمى و عاریه‏اى بسیار است. «کتب فى قلوبهم الایمان»
7- اول ایمان پایدار، بعد امداد و دریافت. «کتب فى قلوبهم الایمان... ایّدهم...»
8 - دین تنها یک رابطه قلبى و فردى میان انسان و خدا نیست، بلکه تعیین کننده روابط اجتماعى است. «لو کانوا آبائهم...»
9- پاداش‏ها منحصر به آخرت نیست، بلکه تثبیت ایمان و امداد الهى، از پاداش‏هاى الهى در همین دنیاست. «کتب فى قلوبهم... ایّدهم»
10- حزب اللّه، با دشمن خدا دوست نمى‏شود. «لاتجد قوماً... یوادّون من حادّ اللّه... أولئک حزب اللّه»
11- حزب اللّه، نژاد و زبان و منطقه خاص ندارد، بلکه هر مؤمن مقاوم و استوار، جزو حزب اللّه است. «لاتجد قوماً یؤمنون... یوادّون من حادّ اللّه... اولئک حزب اللّه»
12- پیروزى و غلبه ‏اى ارزش دارد که همراه با رستگارى و رسیدن به هدف باشد. در جاى دیگر مى ‏فرماید: «ألا انّ حزب اللّه هم الغالبون» و در اینجا مى‏ فرماید: «ألا انّ حزب اللّه هم المفلحون»
13- تداوم نعمت، خود یکى از نعمت‏هاى بهشتى است. «خالدین فیها»
14- این که ما از خدا راضى باشیم یک طرف قضیه است، مهم رضایت خدا از ماست. «رضى اللّه عنهم و رضوا عنه»
15- در قیامت نعمت‏ها دو گونه است: مادّى «جنات...» و معنوى. «رضى اللّه عنهم...» (چنانکه در جاى دیگر مى‏فرماید: «و رضوان من اللّه اکبر»


منبع: پایگاه درس هایی از قرآن

قطعات

  • عنوان
    زمان
  • 10:36

مشخصات

تصاویر

پایگاه سخنرانی مذهبی